บทที่ 157 นัทธีมีไข้

มารุตตอบรับ ทำตามทันที และหันหน้ามองไปที่นัทธีในทันทีทันใด

เห็นสภาพที่เขาอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก มารุตก็ตะลึง แว่นตาลื่นไหลลงมาจากสันจมูก“โหยประธานนัทธี คุณเปียกไปทั้งตัวเลย”

วารุณีที่กำลังจัดชายกระโปรงได้ยินคำนี้ ก็ชะงักไปทั้งตัว ก็รีบหันหน้าไปมองนัทธี

เห็นเขาเป็นอย่างที่มารุตพูดจริงๆ ทั้งตัวเปียกไปหมด ก็ตะลึงไปหมด ในใจรู้สึกได้จนพูดไม่ออก

เขาเปียกไปทั้งตัวแบบนี้ และยังมีเสื้อคลุมเขามาปกป้องเธอ มีแค่รองเท้ากับชายกระโปรงที่เปียกเล็กน้อย เทียบกับเขาแล้ว ไม่รู้ว่าเธอดีกว่าแค่ไหนแล้ว

เวลานี้ ในใจวารุณีประทับใจมาก และก็รู้สึกแย่

เธอเอาเสื้อคลุมบนหัวลงมา ยื่นไปให้นัทธี“ประธานนัทธี เอาอันนี้เช็ดดีกว่าค่ะ ด้านในแห้ง”

นัทธีก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตอบอือ คว้าเสื้อคลุมด้านที่แห้งมาเช็ดผม

วารุณีก็มองเขา มองเสื้อเชิ้ตขาวที่เปียกจนโปร่งใส เผยให้เห็นโครงร่างส่วนบนที่แข็งแกร่งของเขาออกมาหมด ใบหน้าเล็กๆแดงอย่างทนไม่ไหว

หุ่นของประธานนัทธี......ช่างดีจริงๆ！

และคืนนั้นที่เธอมีอะไรกับเขา เป็นเพราะความเมาจนมองไม่เห็นอะไรทั้งหมด เหมือนว่าจะพลาดอะไรไปมากมาย

วารุณีกัดริมฝีปาก ถอนหายใจอย่างเสียใจหน่อยๆ

“คุณกำลังมองอะไร？”นัทธีเช็ดผมเสร็จแล้ว หันหน้าไป มองเธอด้วยสายตาหมองหม่น

วารุณียืดหลังตรง รีบส่ายมือ“ไม่......ไม่ได้มองอะไร？”

“จริงเหรอ？”นัทธีหรี่ตาลง

สายตาวารุณีมองไปทางอื่น พยักหน้าอย่างร้อนรน“จริงๆ！”

เธอจะบอกเขาไม่ได้ ว่าเธอกำลังจินตนาการถึงรูปร่างของเขา

“แบบนี้นี่เอง”นัทธีเงยคางขึ้น ละสายตาคืนไม่มองเธออีก เหมือนว่าเชื่อคำพูดของเธอ

วารุณีเอามือกุมไว้ตรงหัวใจ โล่งอกออกมาเล็กน้อย

นัทธีเหลือบมองเห็นเธอชื่นชมยินดีแบบนี้ มุมปากก็ยกขึ้นเป็นมุมเล็กน้อย

ตอนที่เขาเช็ดผม เขาก็รู้ว่าเธอกำลังมองเขา

สายตาที่สดใสของเธอ อยากจะละเลยก็ยาก

นัทธีไม่ได้แฉวารุณีที่กำลังแอบมองเขา เอาเสื้อคลุมวางไว้บนที่นั่ง

มุมของเสื้อคลุมปัดหลังมือของวารุณี เธอมองเสื้อคลุมที่ยับยู่ยี่ ขมวดคิ้วอย่างปวดใจ“น่าเสียดายมาก เสื้อตัวนี้โดนฝนจนพังหมด ใส่อีกไม่ได้แล้ว”

ในฐานะดีไซเนอร์เสื้อผ้า เห็นผลงานของปรมาจารย์ถูกทำลาย ไม่อาจเรียกได้ว่าไม่รู้สึกปวดใจ

“ใส่ไม่ได้แล้วก็ทิ้งไปสิ”นัทธีจัดทรงผม ถามอย่างไม่สนใจ

วารุณีพับเสื้อขึ้นมา“เดี๋ยวฉันชดใช้ตัวใหม่ให้คุณละกันนะ？”

“ชดใช้ให้ผม？”นัทธีเลิกคิ้ว

วารุณีตอบอือ พยักหน้าเล็กน้อย“ยังไงเสื้อคลุมนี้ก็ช่วยบังฝนให้ฉันค่ะ”

“ในเมื่อคุณอยากชดใช้ งั้นก็ชดใช้”นัทธีเงยมองเธอ

วารุณีกัดริมฝีปาก“ก็แค่ที่ฉันจะชดใช้ให้คุณ แพงไม่เท่าตัวนี้ของคุณแน่ๆค่ะ เสื้อผ้าของคุณล้วนแต่เป็นตัวที่ดีไซเนอร์ระดับปรมาจารย์ตัดให้ ดังนั้น......”

“งั้นคุณก็ตัดด้วยมือก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ？”นัทธีเอาข้อศอกวางไว้ที่ประตูรถ พูดเบาๆ

วารุณีชี้ไปที่ตัวเอง“ประธานนัทธี คุณหมายถึงว่า ให้ฉันทำให้คุณเองชุดหนึ่ง？”

“อือ”นัทธีพยักหน้าเล็กน้อย

วารุณีเอามือวางลง“ได้น่ะได้ค่ะ แต่ราคาก็ยังสู้ไม่......”

“ราคายังไงก็ช่าง คุณภาพไม่แย่ก็พอแล้ว ผมเคยเห็นเสื้อผ้าที่คุณเคยตัดเอง ฝีมือไม่แย่ไปกว่าแดเนียลเลย”ริมฝีปากบางๆของนัทธีขยับเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอ่อนโยนและให้กำลังใจ

วารุณีฟังออก ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณความเชื่อมั่นของประธานนัทธีนะคะ ฉันจะชดใช้สูทชุดหนึ่งที่ไม่แพ้ตัวนี้เลย”

นัทธีเงยคาง“ได้ ผมจะคอยดู”

ไม่นานนัก ก็ถึงอพาร์ทเม้นท์ แล้วเวลานี้ฝนก็หยุดพอดี

วารุณีเปิดประตูลงจากรถ มองส่งรถออกไปจนไกล ก็หันกลับเข้าไปในอาคารอพาร์ทเม้นท์

กลับไปถึงอพาร์ทเม้นท์ วรยาก็เปิดประตูให้เธอ

วารุณีตกใจเล็กน้อย“แม่ ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมแม่ยังไม่นอนอีก？”