บทที่ 159 ความเข้าใจผิดของนวิยา

เวลานี้ ในใจวารุณีพูดไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร สรุปคือไม่ค่อยสบายเท่าไหร่นัก ละสายตาลง หลังจากปกปิดความเศร้าในดวงตา ก็กดรับโทรศัพท์

ก็แค่ไม่ทันรอให้เธอพูดก่อน ในสายก็มีเสียงผู้หญิงของนวิยาที่อ่อนโยนเข้ามา“นัทธี คุณไม่ได้บอกเหรอว่าวันนี้จะมาอยู่กับฉันที่โรงพยาบาล นานแล้วนะยังไม่มาอีกเหรอ？”

“เอ่อ......คุณนวิยา ฉันไม่ใช่ประธานนัทธีค่ะ”วารุณีเอาผมทัดที่ข้างหู พูดอย่างเขินอายเล็กน้อย

ที่ปลายสาย นวิยาได้ยินว่าไม่ใช่นัทธี แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้านั้น ก็เย็นชาในทันที แต่น้ำเสียงที่พูด กลับยังอบอุ่นอยู่“งั้นขอโทษนะคะคุณคือ......”

“พวกเราเคยเจอกันแล้วค่ะ ฉันคือวารุณี”วารุณีนั่งลงข้างเตียงแล้วตอบ

มือนวิยาที่ถือโทรศัพท์ไว้ก็กำแน่น การแสดงออกบนใบหน้านอกจากจะเย็นชาแล้ว ก็ยังดูเหยเกเล็กน้อย“ที่แท้ก็คุณวารุณีนี่เอง แต่ว่าทำไมคุณถึงอยู่กับนัทธีล่ะคะ แล้วยังรับโทรศัพท์ของนัทธี？”

ฟังคำถามเบาๆในน้ำเสียงของเธอออก วารุณีจึงหัวเราะอย่างขมขื่น อธิบายไปว่า“คือแบบนี้ค่ะคุณนวิยา เพราะว่าประธานนัทธีมีไข้ขึ้นมาเพราะฉัน ก็เลย ……”

“ดังนั้นคุณเลยไปดูแลนัทธี？”นวิยาหรี่ตาลงตัดบทวารุณี

“ก็ไม่ใช่ค่ะ คือ......”

“โอเค คุณไม่ต้องพูดแล้วค่ะ！”นวิยาตัดบทวารุณีอีกครั้ง มือที่วางไว้บนผ้าห่ม ก็กำแน่นขึ้นมา

วารุณีเดาได้ว่าเธอจะต้องเข้าใจผิดอะไรแน่ กำลังจะอธิบายใหม่ กลับพบว่าเธอวางสายไปแล้ว

“แย่แล้ว！”วารุณีตบหน้าผาก ในใจเสียใจอย่างมาก

ถ้ารู้อย่างนี้ เธอก็คงไม่ช่วยนัทธีรับสายนี้หรอก

นวิยาติดต่อนัทธีไม่ได้ อย่างมากก็แค่กังวลครู่หนึ่ง ว่าจะไม่เข้าใจผิดอะไร ตอนนี้พอเธอรับสาย กลับเป็นทำเรื่องแย่ๆทั้งที่มีเจตนาดี

วารุณีถอนหายใจอย่างปวดหัว จากนั้นตัดสินใจไปหาป้าส้มข้างล่าง ให้ป้าส้มไปอธิบายกับนวิยา เชื่อว่าคำพูดของป้าส้ม นวิยาน่าจะฟังหรอกนะ？

คิดแบบนี้ วารุณีจึงวางโทรศัพท์ลง มองนัทธีแวบหนึ่ง แล้วออกจากห้องลงไปข้างล่าง

ป้าส้มกำลังดูโทรทัศน์กับอารัณ เห็นวารุณีลงมา จึงรีบลุกขึ้น“คุณวารุณี เช็ดตัวให้คุณผู้ชายเสร็จแล้วเหรอคะ？”

วารุณีพยักหน้า“เช็ดเสร็จแล้วค่ะ อาการของประธานนัทธีดีขึ้นเยอะเลย ลมหายใจก็ไม่เร็วมากขนาดนั้นแล้ว”

กระทั่งว่ายังมีแรงกอดเธอ

“งั้นก็ดีค่ะ”ป้าส้มตบอกอย่างโล่งอก หัวเราะ

วารุณีกัดริมฝีปาก

ป้าส้มมองความลังเลของเธอออก จึงถามด้วยความเมตตาว่า“ทำไมเหรอคะคุณวารุณี？”

“ฉันทำพลาดไปเรื่องหนึ่งค่ะ”วารุณีบีบกำมือไว้ พูดเรื่องที่โทรศัพท์กับนวิยาเมื่อครู่ออกมา

ป้าส้มฟังจบ ก็ถอนหายใจ ส่ายมืออย่างไม่แคร์“ป้าก็คิดว่าอะไรเสียอีก ไม่ต้องสนเธอหรอกค่ะ”

“ไม่ต้องสนเหรอคะ？”วารุณีอ้าปากอย่างตกใจ“แต่ว่าเธอต้องเข้าใจผิดว่าฉันกับประธานนัทธี......”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณผู้ชายของพวกเราไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ เข้าใจผิดก็เข้าใจผิดไปค่ะ”ป้าส้มไม่เห็นด้วย

วารุณีได้ยินคำนี้ ก็อ้าปากอย่างแปลกใจ“ประธานนัทธีไม่ได้เป็นอะไรกับคุณนวิยา？”

“ใช่ค่ะ”ป้าส้มพยักหน้า

“แต่ว่า……”วารุณียังไม่ทันพูดตบ ก็ถูกเสียงกริ่งประตูตัดบท

“คุณวารุณี มีอะไรเดี๋ยวค่อยคุยนะคะ ป้าไปเปิดประตูก่อน”ป้าส้มพูดกับเธอ แล้วเดินไปที่ปากทางเข้าบ้าน

วารุณีมองแผ่นหลังของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

ดูเหมือนป้าส้มจะพึ่งไม่ได้ ช่างเถอะ งั้นเดี๋ยวตัวเองค่อยหาโอกาส ไปอธิบายกับนวิยาเองละกัน

แต่ว่าป้าส้มเพิ่งพูดว่านวิยาไม่ได้เป็นอะไรกับนัทธี หรือเพราะว่านัทธีเพิ่งยกเลิกการหมั้นกับพิชญาไป เลยยังไม่ทันคบกับนวิยา？

กำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆวารุณีก็รู้สึกว่ามีอะไรดึงที่มุมเสื้อของเธอ ก้มหน้าลงมอง ก็เป็นอารัณ

“หม่ามี๊ ผมอยากไปเข้าห้องน้ำครับ”อารัณมองไปที่เธอแล้วพูด

วารุณีอุ้มเขาลงมาจากโซฟา“หม่ามี๊พาหนูไปเอง”