ตอนที่ 161
บทที่ 161 ความจริงในตอนนั้น
October 22, 2026
“ไม่ๆๆ ประธานนัทธีร่างกายคุณยังไม่ดี ฉันกลับเองก็ได้ค่ะ”วารุณีส่ายหน้าปฏิเสธ
เธอยืนหยัดแบบนี้ นัทธีจึงละสายตาลง ไม่กี่วินาทีถัดมา ก็หยิบกุญแจรถบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมายื่นให้เธอ“ขับกลับไปเถอะ ถึงตอนนั้นค่อยมาคืนผมก็พอ”
วารุณีลังเลเล็กน้อย คิดว่าถึงออกไปก็ไม่แน่ใจว่าจะเรียกรถได้ เลยไม่ได้ รับกุญแจรถมา“ขอบคุณค่ะ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ”
พูดจบ เธอก็จูงอารัณเดินไปที่ปากทางเข้าบ้าน
ป้าส้มก็ตามไปด้วย ช่วยสองคนแม่ลูกเปิดประตู
พอเปิดประตูไป มารุตก็ยืนอยู่ด้านนอกประตู มือข้างหนึ่งยกขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเตรียมจะกดกริ่ง แต่คิดไม่ถึงว่าจู่ๆประตูจะเปิด การแสดงออกจึงงุนงงเล็กน้อย
“ผู้ช่วยมารุต”วารุณีพยักหน้าทักทายเขา
มารุตดันแว่น จัดการการแสดงออกอย่างดีแล้วจึงยิ้มกลับไป“คุณวารุณีทำไมมาอยู่นี่ครับ？”
“ประธานนัทธีป่วยค่ะ ฉันเลยมาดู ตอนนี้กำลังจะกลับ”วารุณีตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
มารุตได้ยิน ก็รีบหลีกทางให้
วารุณีพูดขอบคุณ ดึงอารัณออกไปจากประตู ภายใต้การนำทางของป้าส้ม ก็เดินไปที่โรงจอดรถ
มารุตมองร่างของพวกเธอ ก็ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมนานนัก ก้าวเท้าเข้าไปในคฤหาสน์
“ประธาน”มาที่ห้องรับแขก มารุตก็เห็นชายหนุ่มขมวดคิ้วบนโซฟา สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
ชายหนุ่มวางมือลง เงยมองเขาแวบหนึ่ง พยักหน้าเล็กน้อย“คุณมาได้ไง？”
“ผมจะมารายงานเรื่องที่คุณให้ผมไปสืบครับ”มารุตเอาเอกสารในมือยื่นไปให้
สายตานัทธีเพ่งไป รับเข้ามา แล้วเปิดดู
ตอนที่เขาดู มารุตยืนอยู่ตรงข้ามเขาพูดว่า“ตอนที่สืบครั้งที่แล้ว ผมเริ่มจากสามคนพ่อแม่ลูกพวกสุภัทร ไม่ได้ตรวจสอบจากคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลศรีสุขคำ ดังนั้นผลที่สืบได้ก็คือคุณวารุณีหนีไปกับคนอื่น แต่ครั้งนี้ผมถามคนใช้ที่ออกไปจากตระกูลศรีสุขคําหลายปีก่อน รวมถึงเพื่อนบ้านที่อยู่รอบๆตระกูลศรีสุขคํา......”
นัทธีเงยมองมารุต“แล้วไงต่อ？”
แว่นตามารุตสะท้อนเล็กน้อย“จากนั้นก็อย่างที่นายท่านชลธีพูด ตอนที่คุณวารุณีไปจากตระกูลศรีสุขคํา ไม่มีแฟน และก็ไม่ได้หนีตามใครไป แต่ถูกตระกูลศรีสุขคําไล่ออกไป ตอนนั้นที่ถูกไล่ออกไปด้วย ก็ยังมีคุณหญิงวรยากับศรัณย์คุณชายแห่งตระกูลศรีสุขคํา”
“ไล่คนรักเก่ากับลูกชายลูกสาวทั้งสองคนออกไปจากตระกูล สุภัทรนี่เยี่ยมจริงๆ！”มุมปากนัทธีเยาะเย้ยขึ้นมาเบาๆ
มารุตยักไหล่“เพราะว่าในใจสุภัทร คุณวารุณีกับศรัณย์ไม่ได้เป็นที่รักใคร่ของเขา ที่สุภัทรชอบจริงๆ มีแค่พิชญาลูกสาวคนนี้เท่านั้น จึงได้พวกคุณวารุณีไป ก็เพื่อปูทางให้พิชญา！”
“ปูทาง？”นิ้วโป้งนัทธีที่ถูกเอกสารอยู่นั้นหยุดลง
มารุตพยักหน้า“ที่รู้มาจากปากของคนใช้ตระกูลศรีสุขคําที่ลาออกไปในตอนนั้น สุภัทรไล่คุณวารุณีออกไป เพื่อให้พิชญาหมั้นกับคุณแทนคุณวารุณีต่อไป แต่ก็กลัวคุณจะรู้ว่าเปลี่ยนตัวคู่หมั้นแล้วโกรธตระกูลศรีสุขคํา สุภัทรจึงแอบปล่อยข่าวลือว่าคุณวารุณีหนีไปกับคนอื่น แบบนี้......”
“ถึงผมจะรู้ว่าเปลี่ยนตัวคู่หมั้น ก็จะไม่ทำอะไรกับตระกูลศรีสุขคําจริงๆ เพราะว่าคู่หมั้นตัวจริงของผมหนีไปกับคนอื่น พวกเขาจึงชดเชยให้ผมอีกคน”นัทธีกำเอกสารไว้ในมือแน่น สายตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
มารุตก้มหน้า“ใช่ครับ นี่ก็เพราะว่าทำไม คุณวารุณีถึงไม่รู้เลยว่าตัวเองยังมีคู่หมั้นอยู่ เพราะคนใช้บอกว่า ทุกครั้งที่คุณหญิงวรยาเตรียมจะบอกคุณวารุณี สุภัทรก็ใช้เหตุผลอื่นมาหยุดไว้ทุกที ก็เพราะกลัวคุณวารุณีจะรู้จักกับคุณ”
“เขาวางแผนมาได้ครอบคลุมมาก！”นัทธีหรี่ตาลงยิ้มอย่างเย็นชา
วารุณีกับพิชญา ล้วนแต่เป็นลูกสาวของสุภัทร แต่สุภัทรกลับรักไม่เท่ากัน
เพื่อให้พิชญาแต่งเข้าตระกูลไชยรัตน์ สุภัทรสามารถไล่วารุณีออกไปจากตระกูลได้ ให้วารุณีมีมลทิน คนแบบนี้ ไม่สมควรเป็นพ่อคน！
เหมือนจะดูออกว่าในใจนัทธีกำลังคิดอะไรอยู่ มารุตถามอย่างลังเลว่า“ประธาน พวกนี้จะบอกคุณวารุณีไหมครับ？”
“อย่าเพิ่ง”นัทธีเอาเอกสารทิ้งไปที่โซฟา พูดเสียงหม่น“รอหลังจากผมแน่ใจความสัมพันธ์กับวารุณีแล้วค่อยบอกเธอ ถึงตอนนั้นเธออยากแก้แค้นสุภัทร ผมก็สามารถช่วยเธอได้อย่างจริงใจได้”
“ครับ”มารุตพยักหน้า แสดงออกว่ารู้แล้ว
แป๊บเดียว เขาก็คิดอะไรขึ้นได้อีก พูดไปว่า“ประธานครับ ยังมีอีกเอกสารหนึ่ง หลังจากคุณวารุณีถูกไล่ออกไปแล้ว คุณหญิงวรยาเคยไปหาคุณที่คฤหาสน์ไชยรัตน์”