บทที่ 170 การแสดง

“ง่ายอะไรกันล่ะ เรื่องนี้......”

“เรื่องนี้ก็เอาตามนี้แหละ ไปเถอะภรรยา！”นิรุตติ์ไม่ให้โอกาสวารุณีพูดจบเลย ก็ดึงแขนของเธอ ออกไปจากห้องรับรอง

“รถของฉัน！”วารุณีเดินไป ก็หันไปมองรถด้วย

นิรุตติ์ยิ้มที่มุมปาก“รถหนีไปไหนไม่ได้หรอก เดี๋ยวค่อยกลับมาเซ็นสัญญา”

พูดจบ เขาก็ปล่อยเธอ แล้วอุ้มอารัณขึ้นมาจากบนโซฟา

“ปล่อยผม”อารัณเตะขาไปมา ดิ้นจะลงมาให้ได้

นิรุตติ์กลับกอดเขาไว้แน่น แล้วยังตีก้นของเขา“ไอ้หนู นิ่งๆหน่อย ตอนนี้หนูเป็นลูกชายของฉันนะ”

“หม่ามี๊？”ได้ยินคำนี้ อารัณก็ตาโตขึ้นมาเหมือนไม่เชื่อ มองวารุณีที่อยู่ข้างๆ

วารุณีถูขมับไปมา กำลังจะพูด

นิรุตติ์กลับอุ้มอารัณออกไปนอกร้าน

“นี่！”วารุณีตะลึง ตามออกไปทันที

ทางที่ไปห้องอาหารของโรงแรม สุดท้ายวารุณีก็ยอมประนีประนอม รับปากว่าจะช่วยนิรุตติ์รับมือกับการนัดบอด

พอถึงโรงแรม นิรุตติ์ลงจากรถก่อน ไปเจอคู่นัดบอดที่โรงแรม ให้วารุณีกับอารัณอยู่บนรถก่อน รอตอนที่เขาส่งข้อความมา พวกเขาค่อยไป

รอไปได้ครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์วารุณีก็สั่น ได้รับข้อความของนิรุตติ์

“ลูกชาย เตรียมพร้อมหรือยัง？”วารุณีอ่านข้อความเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ มองไปที่อารัณที่อยู่ข้างๆ

อารัณพยักหน้าเล็กๆ“เตรียมพร้อมแล้วครับหม่ามี๊”

“โอเค งั้นพวกเราไปกันเถอะ รีบจัดการให้เสร็จแล้วกลับไป”วารุณีเปิดประตูรถ อุ้มเด็กชายลงจากรถไปที่พื้น จากนั้นปิดประตู จูงมือของเด็กชายเข้าไปในโรงแรม

พอเข้าไป เธอก็แน่ใจกับเส้นทางก่อน จากนั้นจึงเดินไปที่ลิฟต์

มาถึงชั้นที่มีห้องส่วนตัว วารุณีก็หาห้องส่วนตัวของนิรุตติ์เจอ สูดหายใจลึกๆ แล้วผลักประตูเข้าไป

ขณะที่เธอเข้าไป ประตูห้องส่วนตัวตรงข้ามก็เปิดพอดี ชายหนุ่มชุดสูทรองเท้าหนังกลุ่มหนึ่งออกมาจากด้านใน และชายหนุ่มที่อยู่หน้าสุดก็ตาเป็นประกาย

“ประธาน ที่เพิ่งเข้าไปเมื่อกี๊ เหมือนจะเป็นคุณวารุณีเลยนะครับ？”มารุตมองห้องส่วนตัวตรงข้าม เตือนเบาๆ

นัทธีเงยคางขึ้นเล็กน้อย“เธอนั่นแหละ”

“ทำไมเธอถึงอยู่นี่？แล้วยังพาลูกมาด้วย？”มารุตดันแว่นด้วยความสงสัย

สายตานัทธีหม่นลงเล็กน้อย ไม่พูด

มารุตลังเลแป๊บหนึ่ง“หรือว่า ผมไปถามในที่โรงแรมดี ดูว่าในห้องส่วนตัวมีใครอยู่？”

“แล้วแต่คุณ”ริมฝีปากบางๆของนัทธีขยับ ทิ้งสามคำนี้ออกมาอย่างนิ่งๆ แล้วพากลุ่มคนออกไป เหลือแต่มารุตที่ยืนอยู่ที่เดิม

มารุตมองแผ่นหลังของกลุ่มคน เบะปากเล็กน้อย ในใจแอบพูดว่าประธานใส่ใจมาก คนที่คุณวารุณีพาลูกมาเจอ แต่ใบหน้ากลับทำเป็นไม่แคร์

ไม่เหนื่อยเหรอ？

ส่ายหน้าอย่างทำอะไรไม่ได้ มารุตหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเบอร์โรงแรม

ในห้องส่วนตัว ตอนที่วารุณีเข้าไป การแสดงออกที่ใบหน้าก็กลายเป็นโกรธสุดๆ ตะโกนไปว่า“นิรุตติ์ นี่คุณทำอะไรที่นี่？”

นิรุตติ์หันหน้าเข้ากับประตูห้องส่วนตัวพอดี ตอนที่เห็นเธอเปลี่ยนสีหน้ากะทันหัน ก็ประหลาดใจกับการแสดงของเธอ จากนั้นแป๊บเดียวก็ตกใจที่เธอตะโกน

ที่ตกใจเหมือนกันก็คือ ผู้หญิงที่สวมชุดเซ็กซี่ตรงข้ามเธอ