บทที่ 185 ย้ายกลับอพาร์ตเมนต์

ปาจรีย์พยายามข่มความตื่นตระหนกในใจไว้แล้วพยักหน้าตอบ“รู้จัก หล่อนเป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลายของฉัน หล่อนเป็นคนสวย มีนิสัยอ่อนโยน ซึ่งอ่อนโยนมากถึงขั้นขี้ขลาดนิดๆเลยเชียวล่ะ เพราะหล่อนเป็นแบบนี้ ก็เลยไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะลงมือฆ่าคนได้ มันยากที่จะเชื่อได้จริงๆ”

“มันมีอะไรให้ไม่น่าเชื่อกัน ความริษยาของผู้หญิงมันน่ากลัวมากนะ พวกหล่อนสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อที่จะได้ครอบครองสิ่งที่ตัวเองอยากได้ และแน่นอนว่าผู้ชายก็เป็นเหมือนกัน”พงศกรยิ้มออกมาแล้วพูดเสริมเข้าไป

ปาจรีย์ถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย“แต่ฉันไม่คิดเลยจริงๆนะว่าหล่อนจะตกหลุมรักประธานนัทธี เมื่อก่อนหล่อนตกหลุมรักเพื่อนที่นั่งข้างๆกันแท้ๆ แถมยังบอกอีกว่าอยากจะแต่งงานกับเพื่อนที่นั่งโต๊ะข้างๆ สุดท้ายทุกอย่างมันก็เป็นเพียงแค่ลมปาก”

วารุณีเดินมาตรงหน้าโซฟาแล้วเอาผ้าห่มคลุมให้อารัณ“การที่ความรู้สึกเปลี่ยนมันเป็นเรื่องปกติ บนโลกนี้น้อยคนมากที่ชาตินี้จะรักใครแค่คนเดียว”

“พูดอีกก็ถูกอีก ไม่มีใครรับประกันหรอกว่าคนๆนั้นจะรอคุณอยู่ที่เดิมตลอดรึเปล่า”ขณะที่พูดปาจรีย์ก็เหลือบมองไปที่พงศกรที่นอนป่วยอยู่บนเตียง

พงศกรทีกำลังพลิกอ่านหนังสือชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ เขาพลิกอ่านหนังสือหน้าถัดไปต่อ

ปาจรีย์เห็นว่าเขาได้ยินเธอพูดอย่างชัดเจน แต่กลับจงใจทำเป็นไม่ได้ยิน เธอหลับตาลงซักพักแล้วถึงได้เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“ใช่แล้ววารุณี เรื่องโกดังของพวกเรา ทารีนายอมรับไหม？”

วารุณีส่ายหน้า“เธอไม่ได้ทำ รวมไปถึงเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ของอารัณด้วย”

“อะไรนะ？”ปาจรีย์พูดเสียงสูงปรี๊ด“แล้วมันเป็นใครกัน？”

“ไม่รู้สิ คงต้องค่อยๆสืบดู”วารุณีฝืนยิ้มออกมาพลางนวดขมับไปด้วย

พงศกรจับหนังสือไว้แน่น แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ทันใดนั้นเองโทรศัพท์ของวารุณีก็ดังขึ้นเธอหยิบออกมาดูก็เห็นว่าบนหน้าจอเป็นชื่อภาษาอังกฤษ จากนั้นก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ“อาจารย์ของฉันเอง”

“อาจารย์เมอร์เซเดอหรอ？”ปาจรีย์ถามขึ้นพร้อมกับทำตาเป็นประกาย

พงศกรก็มองมาที่โทรศัพท์ของเธอ

วารุณีพยักหน้าให้กับทั้งสอง จากนั้นก็รีบกดรับสาย แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู“อาจารย์คะ”

“วารุณี เรื่องที่เธอส่งมาในข้อความเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ฉันบอกอาจารย์แล้วนะ อาจารย์โกรธมากแล้วก็บันทึกวิดีโอไว้ด้วย ฉันส่งให้เธอในอีเมลแล้ว”เมอร์เซเดอที่อยู่ปลายสายมีอายุเล็กน้อยแต่กลับไม่วายส่งเสียงที่แฝงไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูออกมา

วารุณียิ้มและพยักหน้ารัวๆ“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะอาจารย์”

“เรื่องอะไรหรอ？”ปาจรีย์กับพงศกรถามขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมกัน

วารุณีอ้าปาก แล้วตอบพวกเขาออกไปอย่างไร้เสียง“พิชญา！”

ทั้งสองเข้าใจได้ในทันที

“สมควรแล้วล่ะ เธอต่อสู้กับไอ้พวกชอบลอกเลียนแบบแล้วปกป้องสิทธิและผลประโยชน์ของอาจารย์ย่านี่เป็นเรื่องที่ดี พวกเราต้องสนับสนุนเธออยู่แล้ว ปล่อยวางแล้วทำให้ดีที่สุดเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับทางสมาคมสำนักงานใหญ่”เมอร์เซเดอหัวเราะคิกคักออกมา

วารุณีตอบอื้มออกมาอย่างเสียงดังฟังชัด จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรออก เธอกัดริมฝีปากล่างด้วยความเขินอาย แถมยังพูดเสียงเบาลงอีก“อาจารย์คะ อาจารย์ได้ดูงานแฟชั่นโชว์‘Bath fire rebirth’ของบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปรึยังคะ？”

“ดูแล้ว ถึงแม้คุณภาพมันจะยังห่างไกลจากระดับสูง แต่ยังไงมันก็แข็งแกร่งกว่าดีไซเนอร์คนอื่นๆอีกมากมาย วารุณี เธอนี่ฝีมือไม่เลวเลย！”เมอร์เซเดอยกนิ้วโป้งให้ แถมน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยการยอมรับในความสามารถของเธอที่ไม่อาจปิดไว้ได้

นี่แหละคือสิ่งที่วารุณีอยากได้ยินมากที่สุด เธอตื้นตันใจจนตาแดงระเรื่อขึ้น“ของคุณสำหรับคำชมค่ะอาจารย์ หนูจะพยายามต่อไปเพื่อที่จะได้ร่วมทำผลงานอันยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษกับอาจารย์เร็วๆค่ะ！”

เมื่อวางสายลงวารุณีก็กำโทรศัพท์ไว้แน่น ความสุขที่อยู่บนใบหน้ายังคงอยู่ได้อีกนาน

ปาจรีย์เหล่มองเธอ“ก็แค่คำชมเอง ดีใจขนาดนั้นเชียว？”

“เธอไม่เข้าใจหรอก อาจารย์เมอร์เซเดอเป็นคนที่เข้มงวดมาก ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยชมวารุณีเลย และก็ไม่เคยยิ้มให้วารุณีเลยด้วยซ้ำ พอตอนนี้เอ่ยชมให้วารณีได้ นั่นก็แปลว่าเขายอมรับในตัววารุณีแล้ว ถ้าเป็นคุณ คุณจะไม่ดีใจหรอ？”พงศกรปิดหนังสือลงแล้วมองไปที่ปาจรีย์

ปาจรีย์แลบลิ้นออกมา“ก็ได้ ฉันผิดไปแล้ว”

“พอได้แล้วทั้งสองคน นี่มันใกล้จะดึกแล้ว ฉันต้องพาอารัณไปก่อนแล้วก็ต้องไปรับไอริณที่โรงเรียนอนุบาลอีก”

พูดจบวารุณีก็ตบลงไปที่ไหล่ของอารัณเบาๆเพื่อปลุกให้เขาตื่น จากนั้นก็จูงมือเขาเดินออกจากโรงพยาบาลไป

พอพาเด็กทั้งสองกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว

วารุณีจอดรถเสร็จก็จูงมือเด็กทั้งสองเข้าไปในอพาร์ตเมนต์