บทที่ 193 ร่วมงานกัน

“พวกเขาเคยออกแบบให้แล้ว แต่ทางบริษัทเกมไม่ค่อยพอใจเท่าไร”นัทธีขยี้หัวคิ้วไปมาแล้วตอบออกไป

วารุณีเม้มริมฝีปาก“แล้วผลงานการออกแบบของฉัน เขาจะพอใจเหรอคะ ? ”

นัทธีเชิดหน้าขึ้น “เมื่อกี้ผลแคปรูปหน้าจอการถ่ายทอดสดให้เขาดู พวกเขายอมรับผลงานของคุณ”

“งั้นเหรอคะ เข้าใจแล้ว ”วารุณีพยักหน้า

นัทธีมองไปที่เธอ“งั้นก็แสดงว่า คุณรับงานนี้แล้ว ？”

วารุณีตอบอืมกลับมาคำหนึ่ง แล้วหัวเราะ “ส่งมาให้ถึงมือขนาดนี้ ทำไมจะไม่รับละคะ ？”

นัทธียกยิ้มตาม“ดี งั้นรอคุณแข่งจบ ผมจะให้มารุตเอาตัวละครในเกมที่เหลือให้คุณ รวมถึงสัญญาด้วย วางใจได้ เรื่องเงินไม่ให้คุณขาดทุนแน่นอน ”

“ฉันเชื่อประธานนัทธีค่ะ”วารุณีขยี้ไปที่ผมของเด็กทั้งสองคน

คำว่าเชื่อของเธอ ทำให้นัทธีอารมณ์ดีขึ้นมา ปมคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายลง

หลังจากนั้น เขาเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ เอี่ยวตัวแล้วหยิบถุงที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาแล้วยื่นให้เธอ

“นี่มัน......”วารุณีมองถุงที่อยู่ตรงหน้าอย่างสงสัย

นัทธียังไม่ทันได้พูดอะไร ไอริณก็พูดขึ้นมาก่อนว่า“นี่เป็นอาหารกลางวันที่เราห่อมาให้หม่ามี๊ค่ะ ”

“ใช่”นัทธีพยักหน้าให้เล็กน้อย

วารุณีไม่คิดว่าพวกเขาจะซื้ออาหารมาให้เธอด้วย ในใจรู้สึกซาบซึ้ง เปิดถุงออกดู ยกยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ดีจังเลย ฉันหิวอยู่พอดี พวกคุณกินกันหรือยังคะ ？”

เธอมองไปยังชายร่างใหญ่และเด็กตัวเล็กอีกสองคนตรงหน้า

“กินแล้วครับ หลังจากประชุมผู้ปกครองเสร็จ ไอริณก็บ่นหิว จากนั้นคุณอานัทธีก็พาเราไปกินข้าว”อารัณตอบพร้อมกับเตะขาน้อยๆไปมา

ไอริณยู่ปากอย่างไม่พอใจ “อะไรกัน ตอนนั้นพี่อารัณก็บ่นหิว ทำไมต้องพูดชื่อหนูคนเดียวด้วย”

“โอเคพอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้วทั้งสองคน”เมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งสองคนเริ่มถกเถียงกัน มุมปากของวารุณีก็กระตุก รีบห้ามทันที

หลังจากที่เด็กทั้งสองจ้องมองกัน ก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา จากนั้นก็หันหน้าไปคนละทาง ปิดปากแล้วเงียบลงทันที

นัทธีเลิกคิ้วขึ้น แล้วมองไปที่เด็กทั้งสองอย่างสงสัย “พวกเขาสองคน ปรกติก็ขัดแย้งกันแบบนี้เหรอ ？”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเด็กทั้งสองคนถกเถียงกัน

“ไม่ถึงกับขัดแย้ง ก็เหมือนกับเมื่อกี้ที่ต่อปากต่อคำกันนิดหน่อย เด็กน้อย เป็นเรื่องปรกติ เถียงกันได้อยู่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ดีกัน เชื่อเถอะค่ะ”วารุณีนำกล่องอาหารที่อยู่ในถุงวางลงบนตัก ตอบออกไปอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร

นัทธีพยักหน้ารับเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเข้าใจแล้ว

วารุณีเปิดกล่องอาหาร มองดูกล่องอาหารเต็มไปด้วยของกินสารพัด หรี่ตาลง “นี่คืออาหารของJazz Loungeใช่หรือเปล่าคะ？”

“ใช่ อาหารที่นั่นไม่เลว กับข้าวก็หลากหลาย เด็กทั้งสองคนชอบมาก ”นัทธีวางมือไปบนที่นั่ง

วารุณีเหลือบมองไปที่เด็กทั้งสองคน

อาหารที่Jazz Lounge ค่อนข้างมีชื่อเสียงไปทั่วโลก เด็กทั้งสองคนจะไม่ชอบได้ยังไง

“เออประธานนัทธี ค่าอาหารเท่าไรค่ะ ฉันคืนให้คุณ ?”

พูดจบ วารุณีก็หยิบกระเป๋าออกมา

จากนั้นสีหน้าของนัทธีก็มืดมน “ไม่ต้องหรอก แค่อาหารมื้อเดียว ”

นี่เธอไม่อยากจะเป็นหนี้เขาขนาดนั้นเชียวเหรอ ！

เมื่อได้ฟังน้ำเสียงที่ไม่พอใจของชายหนุ่ม มือที่กำลังหยิบกระเป๋าของวารุณีก็ชะงัก เงยหน้าขึ้น มองไปยังใบหน้าที่มืดมนอันหล่อเหลา เธอเข้าใจบางอย่างได้ในทันที

สำหรับนัทธีแล้ว แค่ค่าอาหารมื้อเดียวมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ท่าทีร้อนรนที่จะคืนเงินของเธอนั้น เหมือนกับการไม่ไว้หน้าเขา

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ วารุณีก็ล้มเลิกความคิดที่จะคืนเงินให้เขา เอากระเป๋าเก็บไว้อย่างเดิม“ก็ได้ค่ะ งั้นก็ขอบคุณประธานนัทธีแล้วที่เลี้ยงข้าวพวกเรา”

เป็นไปตามคาด เธอทำแบบนี้ สีหน้าของนัทธีก็ดูดีขึ้นมา“ไม่เป็นไร รีบกินเถอะ กับข้าวเย็นหมดแล้ว”

เขาหยิบตะเกียบออกมาแล้วยื่นให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ”วารุณียกยิ้มแล้วรับมันมา เริ่มกินข้าวทันที

จังหวะนี้เอง โทรศัพท์มือถือของนัทธีก็ดังขึ้น

เขาขมวดคิ้ว แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เห็นรายชื่อคนที่โทรเข้ามา ไม่ลังเล กดรับสายทันที “นวิยา”

เมื่อได้ยินชื่อนี้ วารุณีหลุบตาลงแพขนตาสั่นไหว การขบเคี้ยวอาหารของเธอก็เชื่องช้าลง