ตอนที่ 197
บทที่ 197ความอัปยศของปาจรีย์
October 22, 2026
“ถ่ายรูปได้！” ประธานวรวีพยักหน้าตกลง
วารุณียิ้มอย่างดีใจ“ ดีเลยค่ะ ฉันจะถ่ายภาพทุกมุม ในตอนออกแบบ ฉันก็สามารถจำลองภาพการออกแบบได้ และนึกถึงตอนที่สวมใส่เครื่องประดับชุดนี้ด้วย”
พูดจบ เธอก็เปิดกล้อง แล้วเริ่มเก็บภาพบริเวณรอบๆของฝาครอบกระจกนี้
เมื่อพิชญาเห็น ก็ไม่อยากที่จะน้อยหน้า และไม่อยากให้รู้สึกว่าเธอไม่เป็นมืออาชีพ หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปเอาไว้ด้วยเช่นกัน แล้วยังแกล้งทำทีบังเธอเอาไว้อีกด้วย
เมื่อวารุณีสังเกตเห็น ก็เหลือบมองพิชญาอย่างเหนื่อยหน่าย ขี้เกียจจะสนใจเธอ จากนั้นก็ละสายตาออก
หลังจากที่ถ่ายรูปเสร็จ วารุณีกำลังจะเก็บโทรศัพท์ลง ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เธอมองดูชื่อคนที่โทรเข้ามา แล้วขออนุญาตประธานวรวี “ประธานวรวีค่ะ ฉันขอรับสายสักครู่นะคะ ”
“ตามสบาย” ประธานวรวีทำท่าเชิญตามสบายให้
วารุณีก็กดรับสายต่อหน้าคนทั้งสอง ยกโทรศัพท์ขึ้นแล้วแนบไปที่หู “ปาจรีย์”
“วารุณี เธออยู่ไหน ฉันเอาของมาให้แล้วนะ”ปาจรีย์ถามในขณะที่ยืนอยู่ใต้อาคารของสมาคม
“ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องทำงานของประธานวรวี เธอรอฉันแป๊บหนึ่ง ฉันจะออกไปรับเธอเดี๋ยวนี้ ”
เธอวางสายไป แล้วหันมาพูดกับประธานวรวีว่า“ประธานวรวีค่ะ เพื่อนฉันเอาของมาให้ เป็นของสำคัญ ”
ในตอนที่พูด หางตาเธอก็เหลือบมองไปที่พิชญา
ประธานวรวีเองก็เห็น และเข้าใจเธอทันที โบกมือให้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไปเถอะ รีบไปรีบมา ”
“ค่ะ”วารุณีรับคำ แล้วออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว
พอเธอไปแล้ว พิชญาก็เข็นรถเข็นไปทางด้านหน้าเล็กน้อย “ประธานวรวี คุณให้เธอออกไปแบบนี้ ไม่กลัวว่าเธอจะออกไปหาคน มาช่วยเธอโกงการแข่งขันเหรอคะ ？”
ประธานวรวีนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทำงาน มองไปที่เธออย่างเย็นชา “คุณวารุณีจะทำแบบนั้นหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่หากเป็นคุณผมมั่นใจว่าทำแน่”
ดวงตาของพิชญาร้อนรน ท่าทีก็ราวกับรู้สึกผิดขึ้นมา “ประธานวรวี ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไร ”
“ในเมื่อคุณไม่เข้าใจ งั้นผมก็จะพูดตรงๆ ผมได้ยินวงในของนักออกแบบเขาพูดกันว่า คุณมีข่าวเกี่ยวกับลอกเลียนงานเขียนเยอะมาก เรื่องจริงหรือเปล่า ？” ประธานวรวีหรี่ตาจ้องมองเธอ
พิชญาหายใจติดขัด หลบตาเขาอย่างไม่รู้ตัว “ประธานวรวีพูดตลกอะไรกัน เรื่องพวกนี้จะเป็นเรื่องจริงได้ยังไงคะ ก็เป็นเพราะคนที่เขาไม่ชอบฉัน ถึงได้จงใจใส่ร้ายป้ายสีฉัน ”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดูแล้วผมคงจะเข้าใจคุณผิดไป” ประธานวรวีพยักหน้าให้ ดูหน้าแล้วเหมือนกับจะเชื่อเธอ แต่ในใจกับยิ้มเยาะ
ข่าวปลอม ?
คุณวารุณีเขามีหลักฐานหมดแล้ว จะปลอมได้ยังไง ?
พิชญาไม่รู้ว่าประธานวรวีกำลังคิดอะไรอยู่ คิดว่าเขาคงจะเชื่อเธอจริงๆ ในใจก็รู้สึกโล่งขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่กล้าที่จะอยู่ที่นี่ต่อ จึงได้บอกลา“ประธานวรวี ของจริงฉันดูเสร็จแล้ว รูปก็ถ่ายแล้ว งั้นขอตัวกลับสนามแข่งก่อนนะคะ ”
“ไปเถอะ” ประธานวรวีโบกมือให้
พิชญาบังคับรถเข็นแล้วออกไป
แต่พอออกมาได้ ตรงด้านหน้าก็เห็นวารุณีกับปาจรีย์เดินเข้ามา
ปาจรีย์เองก็เห็นเธอ เร่งฝีเท้าแล้วเดินตรงเข้ามาตรงหน้าเธอ มือกอดอก มองจากที่สูงลงมา “เฮ้ย ไม่เจอตั้งนานนะพิชญา ทำไมถึงเดี้ยงไปได้ละ？”
พิชญากำไปยังที่พักแขนแน่น“ เธอมาเพื่อหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม ？”
“โอ้นี่เธอเดาถูกเผงเลยนะเนี่ย ฉันมาเพื่อหัวเราะเยาะเธอจริงๆ ”ปาจรีย์ตอบรับด้วยรอยยิ้ม
วารุณีก็อดไม่ได้ ปิดปากและหัวเราะออกมา
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ พิชญาก็โกรธจนตัวสั่น “เธอ......พวกเธอ......”
“พวกเราทำไม ช่วยพูดให้มันชัดเจนด้วย นี่แค่พูดยังพูดไม่รู้เรื่อง อยู่มาจะยี่สิบกว่าปีนี่ก็เสียเปล่าเลยนะ ” ปาจรีย์แกล้งทำเป็นแคะไปที่หู พูดเหน็บไปอย่างไม่เกรงใจ
ร่างกายของพิชญาสั่นสะท้าน ดวงตาแดงก่ำ ราวกับอาบไปด้วยยาพิษ จ้องเขม็งมาที่เธอ
วารุณีที่เห็นพิชญาในสภาพอาการแบบนี้ ก็หุบยิ้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา “พอแล้วปาจรีย์ เราอย่าไปเสียเวลากับเขาเลย ตอนนี้สภาพเขาไม่สมประกอบ เดี๋ยวจะหาว่าเรารังแกคนไม่มีทางสู้ เสียชื่อกันพอดี”
！