บทที่ 20 ราชวิทยาลัยการออกแบบ

เสียงของเธอไม่ถือว่าดัง แต่ในโกดังที่เงียบผิดปกติ กลับดังขึ้นมาอย่างชัดเจน

ทุกคนต่างมองไปที่เธอ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่อยากจะเชื่อ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพิชญา ตาขาวแทบจะกลอกไปถึงฟ้าแล้ว

นัทธีกลับไม่มีการแสดงออกใดๆ“คุณจะบอกว่า คุณสามารถเอาผ้าพวกนี้ไปเก็บเข้าที่ได้ ภายในหนึ่งชั่วโมงครึ่ง？”

“ฉันทำคนเดียวไม่ได้ค่ะ แต่ถ้าประธานนัทธีหาผู้ช่วยสองคนให้ฉัน……”

“เธอเนี่ยนะ？”วารุณียังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกพิชญาชี้หน้าใส่ตัดบทอย่างดูถูก “เธอที่ออกจากเรียนกลางคัน กลัวว่าองค์ประกอบของเสื้อผ้าคืออะไรยังไม่รู้เลยมั้ง แล้วมาพูดโม้อย่างไม่ละอายใจว่าเก็บผ้าพวกนี้เข้าที่ได้เนี่ยนะ？”

วารุณีทำเหมือนไม่ได้ยินเธอพูด เดินไปหานัทธี พอถึงตรงหน้าเขาก็หยุดลง มองเขานิ่งๆ“ประธานนัทธีเชื่อฉันไหม？”

นัทธีไม่พูดมาก“งั้นก็ฝากคุณด้วย”

วารุณีเพิ่งจะพยักหน้า พิชญาก็กระโดดออกมาอีกทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“นัทธี คุณเชื่อจริงๆเหรอว่าเธอเก็บผ้าพวกนี้เข้าที่ได้？”

“ในเมื่อเธอกล้าพูดแบบนี้แล้ว ทำไมผมจะไม่กล้าเชื่อล่ะ？”นัทธีเหลือบมองเธอ แล้วพูดอย่างเย็นชา

พิชญารู้สึกสำลัก จากนั้นจึงกัดปากอย่างไม่พอใจ“แต่ว่าเธอไม่จบมหาวิทยาลัย และพวกเราดีไซเนอร์ในนี้มีใครบ้างที่ไม่ได้จบมหาวิทยาลัยชื่อดัง ผ้าบางอย่างพวกเขายังไม่เคยเห็น เธอจะรู้ได้ไง”

“ใช่ไหม？”นัทธีมองไปที่วารุณี

เขาไม่เชื่อว่าลูกศิษย์ของเมอร์เซเดอ จะไม่ได้จบแม้แต่มหาวิทยาลัย

วารุณียิ้มบางๆ ตอบอย่างสบายๆว่า：“ฉันเรียนไม่จบจากมหาวิทยาลัยในประเทศจริงๆค่ะ เพราะว่าเรื่องส่วนตัวจึงต้องออกกลางคัน แต่มหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศ ฉันไม่เพียงแต่เรียนจบอย่างประสบความสำเร็จ แต่ยังได้ใบประกาศนียบัตรมาด้วย ใช่สิ ฉันลืมบอกไปว่า ที่ฉันเรียนที่ต่างประเทศคือราชวิทยาลัยการออกแบบซาชิโอ”

ฮะ……

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง

ราชวิทยาลัยการออกแบบซาชิโอ นั่นเป็นราชวิทยาลัยการออกแบบเสื้อผ้าชั้นนำของโลกเชียว ทุกปีรับนักเรียนแค่สามร้อยคน ดังนั้นเข้าไปได้ ต่างเป็นคนที่มีพรสวรรค์สุดๆ

คิดไม่ถึงว่าคนนี้จะเป็นหนึ่งในนั้น

ในเวลาอันสั้น สายตาที่ดีไซเนอร์พวกนี้มองวารุณีก็เปลี่ยนไป จากดูถูกเหยียดหยาม ก็กลายเป็นดูถูกอย่างมาก

แม้แต่นัทธีก็คิดไม่ถึงว่าวารุณีจะมาจากมหาวิทยาลัยนี้