บทที่ 202 ส่งดอกไม้

“ได้ค่ะ” วารุณีแม้ว่าจะสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามว่าเป็นของอะไร พยักหน้าแล้วเดินตามไป

ขณะนี้ ผู้ชายคนหนึ่งที่สวมชุดเดลิเวอรี่สีแดง ถือช่อดอกกุหลาบสีแดงที่ยังมีหยดน้ำยืนอยู่ตรงประตูห้องประชุม เคาะประตูพร้อมกับใบเซ็นรับ “ขอโทษครับ ใครคือคุณวารุณีครับ?”

“หาคุณน่ะ” ประธานวรวียื่นปากจู๋ไปหนึ่งที จากนั้นก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี “น่าจะเป็นแฟนของคุณ หรือคนที่จีบคุณส่งดอกไม้มาให้คุณมั้ง”

วารุณีกลืนไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี ฉันมีลูกแล้วนะคะ จะมีแฟนหรือคนจีบได้ยังไง ประธานวรวีอย่าล้อฉันเลยค่ะ

“คุณมีลูกแล้วเหรอ?” ประธานวรวีมองสำรวจเธออย่างประหลาดใจ

หุ่นเธอค่อนข้างจะดี ส่วนว้าวส่วนโค้งชัดเจน ไม่เหมือนคนที่เคยมีลูกเลย

“ใช่ค่ะ” วารุณีพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดกับประธานวรวีต่อ แต่ได้เดินไปตรงหน้าของคนส่งดอกไม้ “สวัสดีค่ะ ฉันก็คือวารุณี”

คนส่งดอกไม้มองเธอแวบหนึ่ง แววตากะพริบผ่านไปด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ยื่นดอกไปให้เธอ “สวัสดีครับคุณวารุณี นี่เป็นดอกไม้ของคุณครับ”

“ใครเป็นคนส่งมา?” วารุณียังไม่ได้รับมันมา แต่ได้มองไปที่ช่อกุหลาบแล้วถาม

มันเป็นช่อกุหลาบแดงสายพันธุ์กำมะหยี่ เป็นพันธุ์กุหลาบที่แพงมากชนิดหนึ่ง คนทั่วไปหาซื้อไม่ได้

ดูแล้วคนที่ส่งดอกไม้มาให้เธอ ฐานะต้องไม่ธรรมดานะ

“คือ........” ตอนที่คนส่งดอกไม้จะตอบคำถามของเธอนั้น โทรศัพท์ของวารุณีก็ดังขึ้นมากะทันหัน

หลังจากที่วารุณีพูดว่าขอโทษแล้ว ก็หยิบโทรศัพท์มาดูแวบหนึ่ง

คนที่โทรมาคือนัทธี เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับสาย “ประธานนัทธี!”

“ได้รับดอกไม้หรือยัง?” เสียงที่นุ่มทุ้มของนัทธีดังมาจากปลายสาย

วารุณีขุนลุกไปทั้งตัวแล้ว อดไม่ได้ที่จะเอามือถูแขน “ที่แท้คุณนัทธีเป็นคนส่งดอกไม้มานี่เอง”

“ใช่ ผมเอง” นัทธีพยักหน้า

วารุณีที่จัดกลีบดอกไม้ไปครู่หนึ่ง ก็ถามอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมคุณนัทธีถึงได้ส่งดอกไม้มาให้ฉัน?”

“คุณชนะการแข่งขัน ก็เลยแสดงความยินดีกับคุณโดยเฉพาะ” นัทธีตอบด้วยพร้อมกับยกริมฝีปากบางขึ้น

หัวใจที่เต้นรัวของวารุณีก็สงบลง ยิ้มเล็กน้อย “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นก็ต้องขอบคุณประธานนัทธีแล้ว”

“ไม่ต้องหรอก ผมก็ไม่รู้ว่าคุณชอบดอกไม้อะไร ดังนั้นจึงซื้อกุหลาบ คุณชอบมั้ย?” นัทธีที่พิงอยู่กำแพงที่อยู่ตรงนอกประตูห้องผู้ป่วยของนวิยา

เขาไม่รู้จริงๆว่าเธอนั้นชอบดอกไม้อะไร

เขาแค่รู้สึกว่า ขอเพียงเป็นสีแดง ล้วนเหมาะกับเธอ และกุหลาบแดงเดิมก็มีหมายถึงความมีเสน่ห์ของผู้หญิง เหมาะกับเธอมาก

“ชอบมากค่ะ” วารุณีพยักหน้าไปหนึ่งที

“งั้นก็ดี” หัวใจที่หดเกร็งของนัทธีก็โล่งอกไปทันที

เป็นครั้งแรกที่เขามอบดอกไม้ให้คนอื่น ก็เลยกลัวว่าเธอจะไม่ชอบ

ทันใดนั้น ประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออก พิชิตได้เดินออกมาจากข้างใน เห็นนัทธีที่กำลังคุยโทรศัพท์ ก็กระซิบกล่าว “นวิยาฉีดยาเสร็จแล้ว คงจะเจ็บนิดหน่อย กำลังเรียกหานายน่ะ นายเข้าไปอยู่เพื่อนเธอหน่อย รอให้เธอหลับแล้ว นายก็ไปได้แล้ว”

นัทธีตอบรับไปหนึ่งคำ

วารุณีแม้จะไม่ได้ยินพิชิตพูดอะไร แต่ก็ฟังเสียของเขาออก ริมฝีปากแดงจึงได้กล่าวขึ้น “ประธานนัทธี คุณหมอพิชิตหาคุณมีธุระหรือเปล่า คนไปยุ่งก่อนเถอะ ฉันมีธุระต้องคุยกับประธานวรวีต่อ”

“ได้” นัทธีพยักหน้า

“แล้วค่อยเจอกัน!” วารุณียิ้มร่ำลา จากนั้นก็วางสาย

หลังจากเก็บโทรศัพท์แล้ว เธอก็เดินไปทางคนส่งดอกไม้ “เอามาให้ฉัน”

คนส่งดอกไม้ได้ยื่นดอกไม้มาอีกครั้ง ขณะที่ยื่นมายังได้ยื่นใบเซ็นมาด้วยหนึ่งใบ

วารุณีเซ็นรับ คนส่งดอกไม้จึงได้จากไป