บทที่ 204 ความรุนแรงระดับสอง

เมื่อมาถึงแผนกศัลยกรรม วารุณีก็ไปลงทะเบียน จากนั้นก็นั่งรออยู่ด้านนอกห้องตรวจ เพื่อรอตรวจ

หลังจากรอไปประมาณสองสามนาที ร่างสองร่างในเสื้อกาวน์สีขาวก็เดินเข้ามา

ผู้ชายหน้าเด็กที่เดินอยู่ตรงหน้าสุดก็เห็นวารุณีที่นั่งอยู่ตรงนี้ หลังจากที่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ “คุณวารุณี ทำไมคุณที่มาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

วารุณีได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จึงได้เงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ แววตาฉายด้วยความสงสัย “คุณหมอพิชิต?”

พิชิตพยักหน้า จากนั้นก็เห็นใบลงทะเบียนในมือเธอ ขมวดคิ้วถาม “ไม่สบายเหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะ มาชันสูตรบาดแผล” วารุณีลุกขึ้นมา ทำมือปฏิเสธแล้วตอบ

“ชันสูตรบาดแผล?” น้ำเสียงของพิชิตสูงปรี๊ด “ต้องมีความเกี่ยวข้องกับคดีอาญาถึงจะต้องชันสูตรบาดแผล คุณเกี่ยวข้องกับคดีอาญาหรอ?”

“ประมาณนั้น” วารุณีรู้สึกอายเล็กน้อย

ใบหน้าที่บ้องแบ๊วของพิชิตเต็มไปด้วยความจริงจัง “ผมกำลังจะไปหาคุณหมอรณพีร์ที่ตรวจชันสูตรร่างกายพอดีเลย คุณมากับผม ผมจะพาคุณแทรกคิว”

“แบบนี้ไม่ดีมั้ง?” วารุณีมองผู้ป่วยที่รอคิวอยู่โดยรอบๆ

หมอพิชิตทำมือปฏิเสธ ไม่เป็นไร “เดี๋ยวผมจะจัดหมอมาเพิ่ม มาทำหน้าที่แทนคุณหมอรณพีร์ก็ได้แล้ว”

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณคุณหมอพิชิตแล้ว” วารุณีไหว้ขอบคุณ

พิชิตรีบหลบเลี่ยงในทันที

ล้อเล่นสิ หากถูกนัทธีรู้เข้า ว่าเขารับไหว้จากเธอ ระยะเวลาต่อจากนี้ คงได้ชักสีหน้าใส่เขาอย่างแน่นอน

“ไปเถอะ” พิชิตหันหน้าเดินนำ

ค่ะ วารุณีตอบรับไปหนึ่งที แล้วเดินตามไป

มาถึงห้องตรวจของคุณหมอรณพีร์ พิชิตก็ให้เขาช่วยตรวจชันสูตรบาดแผลให้กับวารุณี

พิชิตเป็นประธานของโรงพยาบาลแห่งนี้ ต่อไปก็ต้องเป็นผู้อำนวยการ คุณหมอรณพีร์ก็ต้องยินดีที่จะช่วยเขา เขาได้พาวารุณีเข้ามาในห้องตรวจ

และพิชิตก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานของคุณหมอรณพีร์ หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออก “โหล นัทธี นายไปยัง?”

“ยัง นวิยาเพิ่งจะหลับไป กำลังจะไป มีอะไร?” นัทธีมองนวิยาที่เพิ่งจะนอนหลับอยู่บนเตียง กดเสียงให้ต่ำลง ตอบกลับอย่างเรียบเฉย

พิชิตเหลือบมองเข้าไปในห้องตรวจแวบหนึ่ง “เกิดเรื่องแล้ว คนที่นายรักบาดเจ็บ อยู่ตรงแผนกศัลยกรรมน่ะ”

“อะไรนะ? รูม่านตาของนัทธีหดตัวลง ใบหน้าตึงขึ้นมาทันที “วารุณีบาดเจ็บเหรอ?”

“ใช่ ไม่เพียงแต่บาดเจ็บ ยังเกี่ยวข้องกับคดีอาญาด้วย นายจะมาดูหน่อยมั้ย?”

นัทธีไม่ได้ตอบ ทำเพียงเม้มปากอย่างแรง แล้ววางสาย

ไม่ได้ยินเสียงปลายสายแล้ว พิชิตก็เอาโทรศัพท์มาดูแวบหนึ่ง เห็นว่าสายถูกวางไปแล้ว เขาก็ขยับกรอบแว่นแล้วยิ้มๆ

ดูท่าไม่กี่นาที เขาจะต้องมาปรากฏตัวที่นี่อย่างแน่นอน

เป็นจริงดั่งว่า ไม่ถึงห้านาที นัทธีก็ผลักประตูเข้ามา เห็นพิชิตนั่งอยู่ในห้องตรวจคนเดียว ก็ขมวดคิ้ว “วารุณีล่ะ?”

“อยู่ข้างในน่ะ น่าจะใกล้ออกมาแล้ว” พิชิตชี้ไปที่ห้องชันสูตรบาดแผลที่อยู่ข้างใน

นัทธีมองไป มองไปประมาณสิบกว่าวินาที ประตูห้องชันสูตรก็เปิดออก คุณหมอรณพีร์เดินออกมาจากข้างใน ในมือถือรายงานชันสูตรบาดแผล แต่วารุณียังไม่ได้ออกมา กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่ข้างใน

“เป็นยังไงบ้าง?” พิชิตนั่งตัวตรง ช่วยนัทธีถาม

คุณหมอรณพีร์หันไปทักทายกับนัทธีแล้ว ก็ได้ยื่นใบชันสูตรบาดแผลให้กับพิชิต

แต่ขณะที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ ก็ถูกนัทธีแย่งไปเสียก่อน