บทที่ 220 ขัดขวางการไปศาล

เช้าวันนั้น วารุณีกำลังกินอาหารเช้าอยู่ จู่ๆก็มีสายหนึ่งโทรมา

เธอวางตะเกียบลงแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เห็นเป็นประธานวรวีโทรมา จึงรีบรับ

“ปาจรีย์ เตรียมข้อมูลเรียบร้อยหรือยัง ตอนบ่ายมาศาลกี่โมงครับ？”ประธานวรวีถามอยู่ที่ปลายสาย

วารุณีมองซองเอกสารบนโต๊ะน้ำชา ตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า：“เตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ บ่ายโมงจะขับรถไปนะคะ”

“งั้นก็ดี ตอนที่ถึงโทรกลับหาผมด้วย ผมจะให้คนไปรับคุณ พวกเรารวมตัวกันหน่อย ทางด้านผมมีดีไซเนอร์สองสามคนที่ถูกพิชญาคัดลอกผลงานมาด้วย อยากเจอคุณเพื่อเข้าใจสถานการณ์หน่อย”ประธานวรวีพูด

วารุณีตอบอือกลับไป“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

โทรศัพท์เสร็จ เธอก็วางโทรศัพท์ลง

นัทธีที่อยู่ตรงข้ามกำลังแบ่งฮะเก๋าอันหนึ่งให้ไอริณกับอารัณ ถามว่า：“ใครโทรมา？”

“ประธานวรวีค่ะ”หลังจากวารุณีเอาเนื้อหาในโทรศัพท์พูดออกไปรอบหนึ่งแล้ว ก็หยิบตะเกียบขึ้นมาจะคีบกินใหม่อีกครั้ง

จู่ๆ ตะเกียบคู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามา จากนั้นเธอก็เห็นในจานของตัวเองมีฮะเก๋าอันหนึ่งเพิ่มเข้ามา

“ขอบคุณค่ะ”วารุณีตะลึงก่อน จากนั้นยิ้มให้นัทธี แล้วพูดขอบคุณ

ตั้งแต่เมื่อวันก่อน ลูกสองคนก็เรียกเขามากินอาหารเช้าได้ตรงเวลาทุกวัน เธอจะขัดขวางก็หมดหนทาง

ใครให้สามวันนี้เป็นเขาที่ส่งเด็กสองคนนี้ไปโรงเรียนเองล่ะ

“ไม่ต้องขอบคุณ รีบกินเถอะ”นัทธีไม่รู้ว่าในใจวารุณีกำลังคิดอะไรอยู่ เอาตะเกียบกลับไปอย่างนิ่งเฉย

วารุณีพยักหน้า คีบซาลาเปาในจานขึ้นมากัดคำหนึ่ง ค่อยๆกินไป

นัทธีเห็นแบบนี้ คิ้วก็อ่อนโยนลง จากนั้นก็คีบให้ตัวเองอันหนึ่ง

กินอาหารเช้าเสร็จ

หลังจากวารุณีสะพายกระเป๋าหนังสือเล็กๆให้ลูกทั้งสองคนแล้ว ก็ดันลูกทั้งสองไปตรงหน้านัทธี“ประธานนัทธี วันนี้ก็ฝากพวกเขาไว้กับคุณด้วยนะคะ”

“ไม่มีปัญหา งั้นพวกเราไปก่อนนะ”นัทธีจูงเด็กสองคนออกไป

วารุณีตามออกไปส่งพวกเขา

มาถึงหน้าลิฟต์ จู่ๆนัทธีก็คิดอะไรขึ้นได้ หยุดฝีเท้าลงเงยมองเธอเล็กน้อย“วันนี้เป็นวันพิจารณาคดีที่พิชญาคัดลอกผลงาน สุภัทรจะต้องไปฟังด้วยแน่ คุณต้องระวังเขา ผมเป็นห่วงว่าหลังจากที่ผลตัดสินออกมาแล้ว เขาจะเหมือนอย่างขยานีก่อนหน้านี้ ระบายความโกรธใส่คุณ”

ได้ยินคำพูดกำชับที่จริงจังของเขา ในใจวารุณีก็รู้สึกอบอุ่น ทัดผมเล็กน้อยตอบกลับว่า：“วางใจเถอะประธานนัทธี ฉันจะระวังค่ะ”

นัทธีเห็นเธอฟังคำพูดของตัวเอง ก็ตอบอือกลับไป และไม่พูดอะไรมาก มือข้างซ้ายข้างขวาจูงเด็กสองคนเข้าไปในลิฟต์

หลังจากพวกเขาไป วารุณีก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมนานนัก หันกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ ทำธุระของตัวเอง

จัดการอะไรเสร็จจนเที่ยงยี่สิบนาที เธอก็วางอุปกรณ์ตัดเย็บเสื้อผ้าในมือลง ไปต้มบะหมี่ชามหนึ่งให้ตัวเองกิน จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกจากบ้านไปศาล

“หือ？”อย่างไรก็ตามตอนที่วารุณีถือกระเป๋า เพิ่งออกมาจากอาคารอพาร์ทเม้นท์ไปได้ระยะหนึ่ง จู่ๆเธอก็รู้สึกว่ามีคนมองตัวเองอยู่ และสายตาเต็มไปด้วยความร้ายกาจ

วารุณีหยุดฝีเท้าลงอย่างไม่รู้ตัว มองไปทางสายตาที่ส่งมานี้ มองเห็นข้างแปลงดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกลตรงหน้า มีผู้ชายสองสามคนที่แต่งตัวและทรงผมล้วนเป็นสไตล์ร็อกนั่งอยู่

ผู้ชายสองสามคนนั้นเหมือนจะตระหนักได้ว่าวารุณีเห็นพวกเขาแล้ว หลังจากสบตากันก็ทิ้งก้นบุหรี่แล้วยืนขึ้นมา จากนั้นถูไถฝ่ามือแล้วเดินมาทางวารุณี

วารุณีตระหนักได้ถึงอันตราย ก็ถอยหลังไปก่อนสองก้าว จากนั้นหันกลับวิ่งไป

ผู้ชายสองสามคนนั้นคิดไม่ถึงว่าเธอจะไปเลยแบบนี้ บอกว่าวิ่งก็วิ่งเลย ก็ตะลึงไปก่อน หลังจากได้สติคืนมา ก็ก้าวขาตามไป“รีบตามไป！อย่าให้เธอหนี！”

วารุณีได้ยินเสียงวิ่งมาจากด้านหลัง รู้ว่าพวกเขากำลังไล่ตามตัวเองอยู่ เธอก็ไม่กล้าหันหน้าไป ได้แต่ก้มหน้าพยายามเร่งความเร็ววิ่งไปข้างหน้าอย่างที่สุด

เธอวิ่งด้วยความกลัวไป ก็ตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดังไปว่า“ช่วยด้วยค่ะ มีคนมา มีคนตามฉันมา ช่วยด้วย！”