บทที่ 223 ไม่ได้ลักพาตัวเธอ

ฟังคำพูดสองคำที่ทั้งโทษตัวเองและยินดีนี้ของเขา วารุณีจึงทนความกลัวในใจไม่ไหวอีก โผเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแล้วร้องไห้อย่างหนักออกมา

ไม่มีใครรู้ว่า นาทีนั้นที่รถตู้ชนรั้วกั้นจนตกหน้าผาลงไป เธอกลัวมากแค่ไหน

นาทีนั้น เธอคิดจริงๆว่าตัวเองต้องตายแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ที่โชคดีคือ เธอยังรอดมาได้

รู้สึกถึงหญิงสาวในอ้อมแขนกำลังสั่น นัทธีจึงกอดเธอไว้แน่น ตบหลังปลอบเธอเบาๆ“ร้องไห้เถอะ ร้องออกมาก็จะดีขึ้นเอง”

วารุณีซุกไปที่แผ่นอกของเขา ร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้

และก็ไม่รู้ว่าร้องไห้ไปนานแค่ไหน เสียงร้องไห้ของวารุณีค่อยๆเบาลง สุดท้ายก็เบามากจนหายไป

นัทธีก้มหน้ามอง จึงพบว่าเธอร้องไห้จนเหนื่อยและหลับไป

นัทธีวางเธอลงที่หมอนเบาๆ หลังจากห่มผ้าห่มให้เธอแล้ว ก็ลุกขึ้นออกไปจากห้อง ลงไปหาหน่วยSWATสองคนนั้น

“คุณนัทธี”หน่วยSWATสองคนทักเขา

“พวกคุณเจอเธอที่ไหน？”นัทธีใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเสื้อเชิ้ตที่หน้าอกที่ถูกวารุณีร้องไห้จนเปียก ถามเสียงทุ้ม

หนึ่งในหน่วยSWATตอบว่า：“ก็ตอนที่พวกเราค้นหา ได้ยินชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆพูดกัน บอกว่ามีรถตู้ตกลงมาจากภูเขา ตกลงไปในน้ำ จากนั้นพวกเราก็ไปพูดคุยกับชาวบ้าน ให้ชาวบ้านพาพวกเราไป ตอนนั้นคุณวารุณีเคาะหน้าต่างอยู่ในรถตู้ พวกเราเลยช่วยเธอมาได้”

หน่วยSWATอีกคนเสริมว่า“ที่โชคดีก็คือ หลังจากรถตู้ตกไปในน้ำ ท้ายรถเอียงขึ้นมา คุณวารุณีอยู่ตรงตำแหน่งท้ายรถ น้ำที่เข้าไปในรถไม่ได้ท่วมเธอ ไม่งั้นกลัวว่าคงจะจมน้ำตายไปกับคนอื่นในน้ำแล้วครับ”

ที่แท้ก็แบบนี้เอง！

นัทธีพยักหน้าทันที

ต้องบอกว่า คนอย่างวารุณี โชคดีมาโดยตลอด ถึงแม้จะประสบความลำบากอันตรายมามากมาย แต่ทุกครั้งเปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดี และพระเจ้าเมตตา

“คนสองสามคนนั้น จมน้ำตายหมดเลย？”นัทธีทิ้งผ้าเช็ดหน้า

“มีอีกคนที่รอดครับ แต่ว่าน้ำเข้าปอดไปเยอะมาก ถูกหัวหน้าพาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่งไปโรงพยาบาลแล้ว ไม่รู้ว่าจะรอดไหม”

“ถ้ารอดได้บอกผม ผมมีคำถามมากมายจะถามเขา”นัทธีมองทั้งสองคนแล้วพูด

“แน่นอนอยู่แล้ว งั้นคุณนัทธี พวกเราไปที่ริมแม่น้ำก่อนนะครับ ช่วยหัวหน้ากู้รถตู้”

นัทธีพยักหน้า

หลังจากหน่วยSWATสองคนไป เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหามารุต

โทรติด ไม่รอให้เขาพูด เสียงของมารุตก็ดังขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน“ประธาน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ผมได้ยินหัวหน้าหน่วยSWATบอกว่าคุณกระโดดลงหน้าผาไป！”

“ผมไม่เป็นไร”นัทธีถูคิ้ว

มารุตโล่งอก“งั้นก็ดี งั้นก็ดีครับ งั้นคุณวารุณีล่ะ ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง？”

“เธอก็ไม่เป็นไร แต่ว่าเธอช็อกมาก ตอนนี้หลับอยู่ เดี๋ยวผมจะส่งที่ตั้งให้คุณ แล้วคุณเอาเฮลิคอปเตอร์ของผมมารับพวกเรา”นัทธีหาที่นั่งลง กำชับออกไป

“เข้าใจแล้วครับ”มารุตพยักหน้า

นัทธีถามอีกว่า“จับสุภัทรได้ยัง？”

“จับได้แล้วครับ ตอนนี้ถูกขังไว้”มารุตตอบ“แล้วก็ที่ศาล ประธานวรวีพูดคุยเรียบร้อยแล้วครับ เลื่อนวันพิจารณาคดีไปอีกสองวัน”

“ดีมาก”นัทธีพยักหน้า

เวลาสองวัน น่าจะเพียงพอที่วารุณีเดินออกมาจากเรื่องครั้งนี้ได้

โทรศัพท์เสร็จ นัทธีวางโทรศัพท์ลง รอเฮลิคอปเตอร์มาด้วยความอดทน

รอประมาณครึ่งชั่วโมงได้ เฮลิคอปเตอร์ก็มา จอดอยู่ที่ตรงหน้าอาคารบ้านพักอาศัย ดึงดูดสายตาของชาวบ้านจำนวนมาก

นัทธีขึ้นมาอุ้มวารุณีลงไป ขึ้นเฮลิคอปเตอร์

มารุตกลับอยู่ด้านนอก หลังจากให้เงินขอบคุณก้อนหนึ่งแก่ชาวบ้านที่ให้วารุณีอยู่ที่นั่นชั่วคราวแล้ว จึงตามขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป