บทที่ 23 คุณอาแปลกๆ

เมื่อได้ยินคำนี้ นัทธีที่กำลังแกะซองเอกสารอยู่ก็หยุดไปชั่วขณะ หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบเอกสารในซองออกมา

เมื่อดูรายงานผลตรวจในบรรทัดสุดท้ายข้อความที่ว่า‘ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายโลหิต ’ ริมฝีปากบางของเขาก็เม้มเข้าหากัน

อันที่จริงแล้วผลตรวจออกมาเป็นแบบนี้ เขาเองก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไร และเขาก็คาดการณ์เอาไว้แต่แรกแล้ว

ตลอดสามสิบปีมานี้ นอกจากที่เขาเกิดเหตุไม่คาดคิดกับวารุณีเมื่อห้าปีก่อนแล้ว เขาก็ไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนได้เข้าใกล้เขาอีกเลย เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีลูก

แต่ไม่รู้ทำไม ในใจเขากลับรู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ

แต่นัทธีก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หยิบรายงานผลตรวจนั้นทิ้งลงถังขยะใต้โต๊ะไป “พอแค่นี้ ถอนตัวคนของเราออกมา เด็กสองคนนั้นไม่ต้องไปตามเฝ้าอีกแล้ว ”

“ครับ”มารุตรับคำ

นัทธีเอนหลังพิงเก้าอี้ “เรื่องคราวที่แล้วที่ฉันถูกลักพาตัว ตรวจสอบไปถึงไหนแล้ว ？”

“พบเจอบางอย่าง และมีร่องรอยของนิรุตติ์ด้วยครับ ”

“นิรุตติ์……”นัทธีทวนชื่อนี้อีกรอบด้วยเสียงต่ำ ดวงตามีไอเย็นแผ่ซ่านออกมา“เป็นเขาจริงๆด้วย ยังไม่ทิ้งสันดานอันธพาลอีกเหรอ”

“ได้ยินคนของเราในต่างประเทศบอกว่า เขามีแผนจะกลับมาในเร็วๆนี้ ”มารุตมองไปที่ชายหนุ่มแวบหนึ่ง

ดวงตาที่เยือกเย็นของนัทธีหรี่ลง“ห้าปีแล้ว เขาควรที่จะกลับมาได้แล้ว ให้คนคอยเฝ้าดูเขาให้ดี ทันทีที่เข้ากลับมา รีบรายงานฉันทันที”

มารุตพยักหน้า จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วพูดว่า“ท่านประธานครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งครับ ”

“ว่ามา”

“เมื่อครู่ที่ท่านประชุมอยู่ คุณชายพิชิตโทรมา นัดท่านทานมื้อค่ำครับ คิดว่าน่าจะถามเรื่องการตรวจดีเอ็นเอครับ”

“อืมรู้แล้ว”นัทธีตอบกลับเสียงแผ่วเบา

ตอนค่ำ ณ ร้านอาหารสตาร์ไลท์

ปาจรีย์ถือถุงของขวัญสองถุงเดินเข้ามา “ ขอโทษด้วยนะขอโทษจริงๆ วารุณี ที่ฉันมาสาย”

“ไม่เป็นไร พวกเราก็เพิ่งจะมาถึงได้ไม่นาน รีบนั่งลงเร็ว ”วารุณีดึงเก้าอี้ออกมาเพื่อให้เธอนั่งลง

ปาจรีย์ก็นั่งลง แล้วยื่นถุงทั้งสองใบให้คนพี่อารัณและคนน้องไอริณ “สุขสันต์วันเกิดนะ เด็กๆที่น่ารัก”

“ขอบคุณแม่บุญธรรมครับ/ค่ะ！”เด็กทั้งสองรับของขวัญไปอย่างมีความสุข จากนั้นหญิงสาวก็จูบไปที่ใบหน้าของพวกเขาทั้งซ้ายและขวา

ปาจรีย์ยิ้มจนตาตี่ “สั่งอาหารกันหรือยัง？”

“ยังเลย แม่บุญธรรมยังมาไม่ถึง เราจะสั่งได้ยังไง อะเอาไป ”วารุณียื่นเมนูให้กับปาจรีย์

ปาจรีย์เปิดเมนูดู เลือกเมนูโปรดที่อารัณกับไอริณชอบมาสองอย่าง และส่งเมนูคืนให้กับพนักงานต้อนรับ

เพียงไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็เข็นรถเข็นมาเสิร์ฟอาหาร

หลังจากที่เสิร์ฟอาหารครบแล้ว พนักงานก็นำเค้กมา บนเค้กมีเทียนตัวเลขสี่ปักเอาไว้

“หม่ามี๊ เค้กสวยมากเลยค่ะ ต้องอร่อยแน่ๆ”ไอริณมองไปที่เค้กด้วยดวงตาที่เป็นประกาย และอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายไปด้วย

อารัณมือกอดอก บ่นพึมพำด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ “เค้กมันก็รสชาติเหมือนกันทั้งนั้น จะอร่อยแค่ไหนกันเชียว ？”

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น แต่สายตาของเขาก็ไม่ได้ละไปจากเค้กนั่นเลย

เห็นความน่ารักของเด็กทั้งสองแล้ว วารุณีกับปาจรีย์ก็มองหน้ากันแล้วยิ้ม

ปาจรีย์อดไม่ได้ที่จะพุ่งเป้าไปที่ใบหน้าของอารัณ แล้วบีบบี้มันไปมา “อารัณลูกรัก หนูจะพูดตรงๆไม่ได้เลยเหรอ ? ”

“อล่อย-อ้ม-อะ ……”ใบหน้าเล็กๆของอารัณถูกบีบบี้จนเปลี่ยนรูป คำพูดที่พูดออกมาก็ไม่ชัดเจน

วารุณีปวดใจจนทนดูไม่ได้ต้องร้องบอกให้พอ “ พอได้แล้วปาจรีย์ ให้พวกเขาได้อธิษฐานขอพรกันเถอะ”

“ได้”ปาจรีย์ยังคงอาลัยอาวรณ์ที่จะปล่อยมือจากอารัณไป

ทันทีที่อารัณได้รับอิสรภาพ ก็ปีนขึ้นบนเก้าอี้ เปลี่ยนที่นั่งให้ห่างออกไปทันที

แม่บุญธรรมดีทุกอย่าง แต่ที่ชอบที่สุดคือชอบบี้หน้าของเขากับไอริณ

เขาไม่ควรนั่งใกล้กับแม่บุญธรรม

“วันนี้เป็นวันเกิดของอารัณกับไอริณ หม่ามี๊กับแม่บุญธรรมขอให้พวกหนูมีความสุขในทุกๆวัน สุขสันต์ในวันเกิดนะ”หลังจากที่ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์จบ วารุณีก็ดันเค้กไปตรงหน้าของเด็กทั้งสอง

เด็กทั้งสองแก้มป่องพองลมเป่าเทียนจนดับ จากนั้นก็หลับตาอธิษฐานขอพร

ดวงตาของวารุณีเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจ้องมองไปที่พวกเขาทั้งสอง หัวใจพลันอ่อนยวบ

วันนี้ เป็นวันเกิดครบรอบสี่ปีของเด็กทั้งสองคน ผ่านพ้นวันนี้ไป ห้าขวบก็ใกล้เข้ามาแล้ว

เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ