บทที่ 248 สถานีโทรทัศน์

“ได้ค่ะ”วารุณีนั่งลงตรงข้ามเขา จากนั้นพูดจุดประสงค์ที่นิรุตติ์มาหาเธอออกมาหมด

นัทธีฟังจบ ก็ยืนขึ้นมาทันที“คุณจะบอกว่า ในมือของเขามีเบาะแสความจริงที่พ่อแม่ผมเสียไป？”

“เขาพูดแบบนี้เองค่ะ แต่สรุปว่ามีหรือไม่ ฉันไม่รู้ ต้องรอเขาได้พินัยกรรมไปถึงจะรู้ค่ะ”วารุณียักไหล่แล้วพูดความจริงออกไป

มือนัทธีที่วางไว้บนโต๊ะทำงานก็กำขึ้นมา

พินัยกรรม......

ที่แท้ก่อนคุณปู่จะฆ่าตัวตาย ยังทิ้งพินัยกรรมไว้！

“ประธานนัทธี คุณว่าฉันควรจะตอบตกลงเขาไหมคะ？”วารุณีมองนัทธี

นัทธีเม้มริมฝีปาก“รับปากเขาไป แต่อย่าบอกเขา ว่าผมรู้ทั้งหมดนี้แล้ว”

“ค่ะ”วารุณีพยักหน้า คลายหินที่อยู่กลางใจออกไปทันที

ในเมื่อเขาให้เธอตอบตกลงไป ก็หมายความว่าเขาหาพินัยกรรมได้แล้ว จะยอมให้เธอทำสำเนาอีกอัน ให้เธอเอาไปให้นิรุตติ์

ถึงตอนนั้น เธอก็ไม่ติดค้างนิรุตติ์แล้ว

คิดไป วารุณีก็ยิ้มออกมา“ประธานนัทธี คุณวางใจเถอะค่ะ ฉันต้องช่วยคุณจากผู้อำนวยการนิรุตติ์ แล้วเอาเบาะแสของพ่อแม่คุณมาแน่”

นัทธีได้ยินที่เธอพูด คิ้วที่ขมวดก็คลายออก กำลังจะพูดอยู่นั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะ เสียงของเด็กสองคนเข้ามาจากด้านนอก

“หม่ามี๊ พ่อ กินข้าวกัน คุณยายส้มทำอาหารอร่อยๆมากมายเสร็จแล้ว เร็วๆหน่อย”

นัทธีมองไปที่วารุณี“ไปเถอะ กินข้าวก่อน เรื่องของพินัยกรรม ผมจะหาทางหาออกมาให้ได้”

เขาก็อยากรู้ว่า ในพินัยกรรมของคุณปู่ ซ่อนความลับอะไรไว้ ถึงทำให้นิรุตติ์อยากได้เร็วขนาดนี้

“ค่ะ”วารุณีพยักหน้า จากนั้นลุกขึ้นตามนัทธีออกไป

กินข้าวเสร็จ วารุณีจึงพาลูกทั้งสองคนกลับไปที่คอนโดของตัวเอง เอาการตัดสินใจของตัวเองส่งข้อความบอกนิรุตติ์

คิดไม่ถึงว่านิรุตติ์จะกำหนดเวลาให้เธอ ภายในสองเดือน เธอจะต้องสอบถามที่อยู่ของพินัยกรรมจากปากของนัทธีมาให้ได้ และเอามาให้เขา

แบบนี้ วารุณีจึงลูบขมับ ไม่ตอบอีก

เวลาสองเดือนไม่ถือว่านาน และก็ไม่ถือว่าสั้นไป น่าจะพอที่จะให้นัทธีหาพินัยกรรมเจอ

คิดไป เธอก็วางโทรศัพท์ลง เตรียมอาบน้ำให้ลูกสองคนแล้วพักผ่อน

วันถัดมา วารุณีเพิ่งมาถึงสตูดิโอ กระเป๋ายังไม่ทันวาง ปาจรีย์ก็ถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น“เป็นไงบ้าง บอกประธานนัทธียัง？”

“บอกแล้ว”วารุณีเดินเข้าออฟฟิศ วางกระเป๋าลง

ปาจรีย์ตามอยู่หลังเธอ“งั้นถึงตอนนั้นประธานนัทธีรับปากจะให้สำเนาเธอ ไปรับมือกับนิรุตติ์นั่นหรือเปล่า？”

“เปล่า แต่เขาน่าจะให้”วารุณีถอดสูทเล็กที่เข้ารูปบนตัวออก แขวนไว้ที่หิ้ง

“งั้นก็ดี งั้นฉันก็จะได้โล่งอก”ปาจรีย์ตบหน้าอก จากนั้นเอาสัญญาฉบับหนึ่งให้เธอ“นี่เป็นสัญญาร่วมมือของทางกองรายการ ฉันให้ฝ่ายกฎหมายดูแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร เธอดูสิ”

“อือ”วารุณียื่นมือไปรับสัญญามา แล้วเปิดอ่าน

ดูเสร็จ เธอก็ไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร จึงลงชื่อของตัวเองไปที่ด้านล่าง เอาสัญญาให้ปาจรีย์“กองรายการได้บอกไหม อัดวาไรตี้เมื่อไหร่？”

“อีกครึ่งเดือนข้างหน้า ดังนั้นครึ่งเดือนนี้พวกเราก็เริ่มยุ่งแล้ว ก่อนเริ่มอัดรายการตอนแรก ต้องออกแบบตัดชุดของไอดอลมาล็อตหนึ่ง”ปาจรีย์นั่งลงไปแล้วพูด

วารุณีพยักหน้าอย่างจริงจัง สื่อว่าเข้าใจ“ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวต่อไปฉันจะรีบออกแบบเสื้อผ้าออกมา ส่วนที่โรงงานก็ให้เธอคอยจับตาดู”

ปาจรีย์ทำท่าＯＫไปให้

หลังจากเธอไป วารุณีจึงหยิบอัลบั้มออกแบบอันใหม่เล่มหนึ่งมาเปิด จากนั้นเปิดข้อมูลของไอดอลพวกนั้นที่คอมพิวเตอร์ หลังจากแน่ใจสไตล์ที่เหมาะสมกับพวกเขาแล้ว จึงเริ่มวาดออกแบบ

จนถึงตอนเที่ยง กินข้าวเที่ยงเสร็จ วารุณีก็แบกกระเป๋า เรียกรถไปที่สถานีโทรทัศน์ เตรียมวัดสัดส่วนของเหล่าไอดอลพวกนั้น แบบนี้ถึงจะตัดเสื้อผ้าออกมาได้ดีกว่า

ครึ่งชั่วโมงถัดมา ก็ถึงสถานีโทรทัศน์

วารุณีลงจากรถ ยืนยันตัวกับเคาน์เตอร์แล้ว ก็ขึ้นลิฟต์ไปห้องรับรองที่พวกไอดอลอยู่