บทที่ 254 คุยกันตามลำพัง

คาดไม่ถึงว่าเธอจะเลิกกับเขา！

พูดตรงๆแล้ว เผชิญหน้ากับความโกรธของชายหนุ่ม วารุณีก็กลัวเล็กน้อย

แต่เธอกลับไม่ถดถอย บีบฝ่ามือไว้ ปลุกความกล้าพูดไปอีกว่า“ฉันบอกว่า พวกเราหยุดแค่นี้ดีกว่า คุณไม่มีความรู้สึกแบบนั้น ต่อคุณนวิยา แต่คุณนวิยากลับรู้สึกต่อคุณ ดังนั้นเธอจึงรับไม่ได้ที่พวกเราคบกัน”

“รอเธอฟื้นมา ผมจะคุยกับเธอดีๆเอง เรื่องเลิกกัน ผมไม่อยากได้ยินอีก！”ใบหน้านัทธีหม่นลง พูดอย่างเย็นชา

เขาดึงดันแบบนี้ วารุณีอ้าปากออกมา พูดไม่ออก

ตอนนี้เอง พิชิตถือเอกสารฉบับหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสายตารีบร้อน“เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆนวิยาก็เข้าห้องฉุกเฉินล่ะ？”

“ไม่มีอะไร ผลดีเอ็นเอของแกออกมายัง？”นัทธีไม่คิดจะบอกสาเหตุที่นวิยาหมดสติไปกับเขา สายตามองไปที่เอกสารในมือเขา แล้วถามนิ่งๆ

พิชิตเอาเอกสารยัดใส่อ้อมแขนของนัทธีอย่างทนไม่ไหว“ออกมาแล้ว พวกคุณดูไปนะ ผมจะเข้าไปดูนวิยา”

พูดจบ เขาก็เปิดประตูห้องฉุกเฉินแล้วเข้าไป

นัทธีไม่ได้ดูเอกสาร แต่เอาเอกสารให้วารุณี

วารุณีรับไป แล้วเปิดออก

มองเนื้อหาด้านบน นัยน์ตาดอกท้อที่สวยงามของเธอหรี่ลง

“เป็นไงบ้าง？”ริมฝีปากบางๆของนัทธีขยับเบาๆ

วารุณีลูบขมับ“พิชญาเป็นลูกสาวของขยานีกับปวิชจริงๆ ไม่ใช่ของสุภัทร”

หมายความว่า ขยานีไม่ได้คลอดลูกสักคนให้สุภัทร

สุภัทรมีลูกสองคนแค่เธอกับศรัณย์ แต่สุภัทรกลับไล่ลูกสาวและลูกชายแท้ๆของตัวเองออกจากตระกูล เพื่อลูกสาวของคนอื่น นี่ถือว่าเวรกรรมตามทันหรือเปล่านะ？

นัทธีเอามือสอดไปในกระเป๋ากางเกง“ถ้าสุภัทรรู้แล้ว จะต้องหาทางเอาพวกคุณสองคนพี่น้องกลับมาแน่”

“ไม่แน่หรอกค่ะ ตอนนี้เขาเกลียดฉันขนาดนั้น จะเอาฉันกลับไปได้ไง แต่ศรัณย์ต่างกัน”วารุณีปิดเอกสารที่ตรวจดีเอ็นเอลง“ที่จริงหายวันก่อนสุภัทร ก็มาถามฉันเกี่ยวกับอาการของศรัณย์ อยากเอาศรัณย์กลับมา สืบทอดตระกูลศรีสุขคํา”

“ตระกูลศรีสุขคํายังมีอะไรที่สืบทอดได้อีก？”นัทธีเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงมีความสงสัย

วารุณียักไหล่“ใช่ค่ะ พวกเขาต่างรู้ว่าตระกูลศรีสุขคําจบสิ้นแล้ว ไม่มีสิ่งของอะไรที่สืบทอดได้อีก แต่สุภัทรไม่คิดอย่างนั้น เขาคิดว่าตระกูลศรีสุขคําของเขายังอยู่ดี”

นัทธีหัวเราะอย่างเย็นชา ไม่พูด

ผ่านไปสักพัก ไฟที่ห้องฉุกเฉินก็ดับลง

พิชิตเข็นนวิยาออกมา

นัทธีเข้าไป เดินไปพร้อมกับเตียงเข็น เดินไปถามไปว่า“นวิยาเป็นไงบ้าง？”

“ไม่เป็นไร ถูกกระตุ้นน่ะ อัตราการเต้นของหัวใจค่อนข้างสูง เดี๋ยวก็ฟื้นมาแล้ว”สายตาพิชิตจ้องนวิยาเขม็งแล้วตอบกลับ ดวงตาที่อยู่หลังแว่น เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

วารุณีเห็นแล้ว จึงเข้าใจทันที ที่แท้พิชิตก็ชอบนวิยา

ทั้งสามคนนี้ วุ่นวายเสียจริง

พิชิตชอบนวิยา ส่วนนวิยาชอบนัทธี นัทธีกลับเห็นนวิยาเป็นแค่น้องสาว รักสามเศร้าที่คลุมเครือ

คิดไป วารุณีก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่นวิยา

นวิยามีสีหน้าซีดขาว นอนอยู่บนเตียงเข็นพร้อมกับหลับตาแน่น ผมปลอมที่หัวไม่มี จึงเผยให้เห็นหนังหัวโล่งๆ ที่หนังหัวยังมีรอยเย็บหลายเส้นที่เหมือนตะขาบ ยาวๆ ทุกเส้นไม่น้อยไปกว่าห้าเซนติเมตร มองจนหวาดกลัว

วารุณีตกใจกลัวจนหน้าเสีย ปิดริมฝีปากไว้แล้วถอยหลังไป เกือบจะล้มลง

นัทธีเห็นแบบนี้ รีบปล่อยที่วางมือของเตียงเขียนทันที แล้วคว้าแขนของเธอไว้ แล้วดึงเธอมาไว้ในอ้อมแขน“เป็นอะไรไป？”

วารุณีมองเตียงที่เข็นออกไปไกล ควบคุมสติ ฝืนยิ้มตอบกลับไป“ไม่มีอะไรค่ะ ตกใจกับแผลที่หัวของคุณนวิยาเฉยๆ”

ที่แท้ก็แบบนี้เอง

นัทธีเงยคางขึ้นอย่างเข้าใจ

แผลพวกนั้น ทำเอาคนตกใจจริงๆ ตอนที่เขาเห็นครั้งแรก ก็ตกใจไป

แต่ต่อมาก็เห็นจนชิน และไม่เป็นไร

“แผลที่หัวของนวิยา ล้วนแต่เป็นตอนผ่าตัดทิ้งไว้”นัทธีจูงมือของวารุณี พาเธอไปที่ห้องของนวิยา เดินไป อธิบายไป