บทที่ 264 ยุให้รำตำให้รั่ว

คิดไป สุชาดาก็จ้องวารุณีด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจอย่างมาก

วารุณียกมุมปากขึ้นมาอย่างหมดคำพูด รู้สึกว่าเธอบ้า ขี้เกียจสนใจเธอ

ตอนนี้เอง จู่ๆอัครเดชก็หยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมา ผ่าสายฝนวิ่งลงบันได มายืนตรงหน้านัทธี แล้วมือทั้งสองข้างก็ยื่นนามบัตรไปอย่างเกรงใจว่า“สวัสดีครับประธานนัทธี”

นัทธีเงยหน้าขึ้นมา มองเขาอย่างเย็นชา แล้วพูดออกมาสามคำอย่างเยือกเย็นว่า“คุณคือใคร？”

“ผมชื่ออัครเดช เป็นทายาทของบริษัท แสงชัยเคมีภัณฑ์ กรุ๊ป อลงกรณ์คือพ่อผมเองครับ”อัครเดชยังคงถือนามบัตรไว้ ถึงแม้ตัวสั่นเพราะเปียกฝนก็ไม่สน

อย่างไรก็ตามนัทธีไม่สนใจนามบัตรของเขาเลยสักนิด ไม่แม้แต่แลมอง ละสายตากลับไป“ไม่รู้จัก ครั้งหน้าละกัน”

สี่คำสุดท้ายของเขา พูดกับวารุณี น้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นเยอะ

วารุณีตอบอือ เอากระเป๋ามาบังหัวไว้ แล้วรีบวิ่งลงจากบันได หลบอยู่ในร่มคันใหญ่ของนัทธี

นัทธีเอาเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่แขนยื่นให้เธอ“สวมซะ มันเย็น”

มองดูเป็นเสื้อคลุมของผู้หญิง

วารุณีรับเสื้อคลุมมาสวม ไซซ์พอดีเลย เหมาะสมมาก

เธอรูดซิปขึ้นแล้วมองเขา“คุณเอามาให้ฉันโดยเฉพาะเลยเหรอคะ？”

“อือ”นัทธีพยักหน้า

ในใจของวารุณีรู้สึกอบอุ่นมาก ดวงตาก็ยิ้มเป็นพระจันทร์เสี้ยว

นัทธียกมือขึ้นมา ตอนที่ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดเม็ดฝนบนหน้าของเธอ ที่เพิ่งลงมา ท่าทีนั้นดูอ่อนโยนมาก

อัครเดชกับสุชาดาจึงมองทั้งสองคนแสดงความรักต่อกัน ทั้งอึดอัด และอิจฉา

ที่ดูอึดอัดก็คืออัครเดช คำว่าไม่รู้จักของนัทธี ทำให้เขาเสียหน้า แทบอยากจะหารูมุดเข้าไป

ส่วนที่อิจฉาคือสุชาดา เธอมองอัครเดช แล้วก็มองนัทธี ไม่เข้าใจว่าเป็นแฟนเหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันแบบนี้

แฟนหนุ่มของวารุณี ถามไถ่วารุณีอย่างอ่อนโยน ส่วนแฟนของเธอนั้นแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคย แล้วยังทะเลาะกับเธอจนเลิกกัน ทำให้เธอโกรธแทบตาย

“ไปเถอะนัทธี พวกเรากลับไปเถอะ”วารุณีไม่รู้ว่าในใจสุชาดากำลังคิดอะไรอยู่ และก็ไม่อยากรู้ คล้องแขนของนัทธีไว้ แล้วพูดกับเขา

นัทธีก็รู้สึกพึงพอใจอีกครั้งกับคำพูดนั้นของเธอ แววตามีรอยยิ้มบางๆ หลังจากเอาที่จับร่มไว้ที่มืออีกข้าง ก็พาเธอหันกลับ เดินไปตรงที่จอดรถ

สุดท้ายเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกสุชาดาเรียกไว้

สุชาดามองแผ่นหลังของนัทธี มือทั้งสองข้างวางไว้ที่มุมปาก ทำเป็นเหมือนโทรโข่งพูดไปว่า“คุณผู้ชายคนนี้ คุณรู้ไหมว่าแฟนของคุณเป็นคนแบบไหน？”

นัทธีหยุดฝีเท้าลง วารุณีก็หยุดตาม

แต่นัทธีกลับไม่หันหน้า มีแค่วารุณีที่หันหน้ากลับไป มองสุชาดาด้วยสายตาหม่นลง

ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้ จะก่อเรื่องอีกแล้ว

ไม่ใช่แค่เธอที่คิดแบบนี้ อัครเดชก็คิดได้เหมือนกัน รีบชี้ไปที่สุชาดา“หุบปาก คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดอะไร？”

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าฉันกำลังจะพูดอะไร”สุชาดามองเขา จากนั้นเอาสายตากลับไปมองที่นัทธี“คุณผู้ชายคนนี้ แฟนสาวของคุณ ไม่ใช่คนที่จิตใจดีบริสุทธิ์อะไร เป็นคนมีแผนอุบายเจ้าเล่ห์สุดๆ”

“คุณ......คุณ......”อัครเดชตกใจจนเกือบหมดสติไป

ยัยโง่นี่อยากตายเหรอ กล้าว่าแฟนของประธานนัทธี ต่อหน้าของประธานนัทธี！

นี่ไม่ใช่ว่าตบหน้าประธานนัทธีต่อหน้าสาธารณชน บอกว่าประธานนัทธีมีตาไม่มีแววหรือไง？

สุชาดาจึงไม่สนว่าอัครเดชจะคิดอย่างไร มองวารุณีอย่างภูมิใจ

ในเมื่อวารุณีกล้าทำให้อัครเดชทะเลาะจนเลิกกับเธอได้

งั้นเธอก็จะยุยงพวกเขา ทางที่ดีที่สุดก็จะให้คุณผู้ชายคนนั้นเลิกกับวารุณี ให้เธอไม่อยู่สุข เธอก็จะทำให้วารุณีไม่อยู่สุขด้วย！

วารุณีฉลาด เข้าใจทันทีว่าสุชาดามีความคิดอะไร สีหน้าก็เย็นชา แต่ไม่ได้ตอบโต้ใดๆ กลับมองไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ

เธอไม่สนใจว่าสุชาดาจะว่าเธออย่างไรได้ แต่ไม่สนใจความคิดของเขาไม่ได้