บทที่ 301 โลกของเราสองคน

วารุณีคิดขึ้นมาได้ นัทธีก็คิดขึ้นมาได้เช่นกัน

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยจ้องไปที่ประตูคฤหาสน์สักพัก จากนั้นหยิบคีย์การ์ดออกมา แล้วเปิดประตูคฤหาสน์

“ไม่ว่าอย่างไร เข้าไปดูก็รู้เอง”นัทธีเก็บคีย์การ์ดแล้วพูด

วารุณีคิดว่าก็ใช่ จึงพยักหน้า แล้วตามหลังเขาเข้าไปในคฤหาสน์

ด้านในคฤหาสน์เงียบ และมืดเล็กน้อย

นัทธีไม่ได้เปลี่ยนรองเท้า เดินเข้าไปที่สวิตช์เปิดปิดไฟฟ้าโดยตรง จากนั้นเปิดไฟ

ตอนที่ไฟเปิด ก็มีเสียงตู้มดังขึ้นมา

นัทธีคิดว่าเป็นอะไรระเบิดเสีย รูม่านตาก็หดลง จับวารุณีมาไว้ในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว เพื่อปกป้องเธอ

จนกระทั่งเขาเห็นกากเพชรกับเลื่อมสีสันสดใสตกลงมากลางฟ้า เขาจึงเข้าใจว่าเมื่อครู่นั้นไม่ใช่ของอะไรระเบิด แต่เป็นเสียงที่ดอกไม้ไฟจุดออกมา

นัทธีเงยหน้ามองดอกไม้ไฟที่ยังหล่นลงมา ใบหน้าอันหล่อเหลาก็หม่นลง

“นัทธี อะไรเหรอ？”วารุณีถูกเขากดหัวลง จึงมองไม่เห็นด้านนอกว่าเกิดอะไรขึ้น ถามออกไปอย่างร้อนรน

เธอก็คิดว่ามีอะไรเกิดขึ้น

“ไม่มีอะไร”นัทธีปล่อยวารุณีออก ตอบกลับเสียงหม่น

วารุณีถอยออกมาจากอ้อมแขนของเขา ลืมตาขึ้นมาแล้วรีบมองไปรอบๆ มองดอกไม้ไฟที่หัวกับไหล่ของชายหนุ่ม ดวงตาเบิกโตขึ้นมา ทันใดนั้นก็เข้าใจทุกอย่าง จากนั้นจึงปิดปากแล้วหัวเราะ

นัทธีมองเธอที่หัวเราะอย่างสวยงาม ริมฝีปากบางๆเม้มลง“หัวเราะอะไร？”

“เปล่า ฉันแค่คำการตอบสนองของคุณเมื่อกี๊ เวอร์ไปมาก ก็แค่จุดดอกไม้ไฟ กลับคิดว่าเป็นอะไรอันตรายระเบิด ฮ่าฮ่าฮ่า”ยิ่งพูดก็ยิ่งตลก วารุณีกุมท้องไว้ หัวเราะเสียงดังมากขึ้น

ความโกรธปรากฏบนใบหน้าของนัทธี แป๊บเดียวก็หายไป ปัดดอกไม้ไฟที่ไหล่ลงไป แล้วส่งเสียงเย็นชาออกไป：“ป้าส้มใช้อุบายหลอกล่อพวกนี้เป็นซะด้วย โอเค เข้าไปเถอะ”

พูดจบ เขาก็ทิ้งเธอไว้ ก้าวเท้าเดินไปที่ห้องรับแขก

วารุณีรู้ว่าเขาเขินที่ถูกเธอหัวเราะใส่ มองแผ่นหลังของเขา เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากขอบตา จากนั้นก้าวเท้าตามเข้าไป

เนื่องจากตาไปเร็วเกิน ตอนที่ถึงห้องรับแขก เธอก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าลง ทำให้ตัวไปชนกับแผ่นหลังของนัทธี ซนจนเซ เกือบจะล้มลงไป

ดีที่สุดท้ายเธอจับโซฟาไว้อยู่ ทำให้ร่างนั้นอยู่คงที่ทันเวลา จึงไม่ขายขี้หน้า

“คุณทำอะไรเนี่ย ทำไมจู่ๆก็หยุดลง？”วารุณีจ้องแผ่นหลังของชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ

ชายหนุ่มไม่พูด มองทุกอย่างตรงหน้าด้วยสีหน้าหม่นๆ

วารุณีสังเกตเห็นอะไร ก็เดินออกมาจากด้านหลังเขา และตามไปดู

มองเห็นฉากตรงหน้า เธอก็อ้าปากกว้าง ก็ตะลึงไปหมด“เอ่อ......นี่......”

ก็เห็นว่าทั้งห้องรับแขกถูกประดับไปด้วยริบบิ้นต่างๆ และยังมีไฟประดับเต็มไปหมด

ไฟประดับก็สว่างขึ้นมาจากตอนที่นัทธีเปิดไฟ แสงไฟสีต่างๆส่องประกายแวบวับ ทำให้คนมองดูแล้วละลานตาพร่ามัวไปหมด

นอกจากพวกนี้แล้ว ที่ทำให้วารุณีพูดไม่ออกที่สุด ก็คือป้ายที่แขวนไว้บนบันได ด้านบนเขียนว่า：สุขสันต์วันแต่งงานของคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงนะคะ！

“ที่แท้ นี่ก็คือเซอร์ไพรส์ที่ป้าส้มบอก”วารุณีจับหน้าผากอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หางตาของนัทธีกระตุกไปมา ริมฝีปากบางๆค่อยๆพูดคำหนึ่งออกมาว่า“ล้าสมัย！”

วารุณีหัวเราะ：“การตกแต่งนี้เมื่อเทียบกับคฤหาสน์แล้ว ไม่เข้ากันจริง ดูล้าสมัยเล็กน้อย แต่ว่านี่เป็นน้ำใจของป้าส้มนะ”

นัทธีไม่พูดใดๆ

เขารู้แน่นอนว่านี่คือน้ำใจของป้าส้ม ไม่อย่างนั้นเขาก็ฉีกพวกนี้ทิ้งไปนานแล้ว

วารุณีเริ่มเดินรอบห้องรับแขก ดูการจัดแต่งพวกนี้ ดูไป ก็เดาไป“คงไม่ได้แต่งทั้งคฤหาสน์หรอกนะ？”

พอได้ยิน ขมับของนัทธีก็ปูดออกมา จากนั้นเดินไปข้างบน

วารุณีรู้ว่า เขาน่าจะไปดูว่าห้องด้านบนจัดอะไรไว้หรือไม่ จึงรีบตามขึ้นไป

ตามมาถึงที่ห้อง วารุณีก็มองฉากในห้อง ทั้งๆที่ในใจนั้นทำใจไว้แล้ว แต่เวลานี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจ

ผ้านวมสีแดงแจ๊ด ถั่วลิสงและลำไยที่อยู่บนผ้านวม และยังมีคำว่ายินดีตัวใหญ่ๆบนกำแพงอีกนั่นมันห่าอะไรเนี่ย？

โคตรเชยเลย！