บทที่ 304 ขอโทษหรือว่ายั่วยุ

“ปฏิเสธ？”ริมฝีปากบางๆของนัทธียกขึ้นเป็นมุมอย่างไม่แน่ใจนัก“ผมว่านออกจากสาเหตุนี้แล้ว ยังมีอีกสาเหตุสินะ คุณอยากเห็นผมเป็นตัวตลก？”

“ฉัน......ฉันเปล่า......”วารุณีก้มหน้าลงอย่างร้อนตัว

นัทธียืนขึ้นมา มือข้างหนึ่งยันโต๊ะไว้ มืออีกข้างยื่นออกไป เงยคางของเธอ

จากนั้นภายใต้สายตาที่สงสัยของวารุณี โน้มหน้าไปเล็กน้อย แล้วจูบไปที่ริมฝีปาก

ดวงตาวารุณีเบิกโตขึ้นมาทันที ตะลึงงันไปหมด

ป้าส้มก็ตกใจกับฉากนี้ หน้าแก่ๆนั้นแดง รีบปิดตา แอบหนีไปทีละก้าว

คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงรักกันมากเชียวนะ ฟ้าสว่างแบบนี้ ก็ยังจูบกันที่ห้องทานอาหาร

แบบนี้ก็ดี หมายความว่าความรู้สึกของทั้งสองนั้นดี ดังนั้นยัยแก่อย่างเธอ ก็ไม่อยู่รบกวนพวกเขาแล้ว

“อื้อ......”ในที่สุดวารุณีก็ได้สติคืนมา อายหน้าแดงผลักนัทธีออกไปเบาๆ อยากจะดันเขาออก

แต่นัทธีกลับจับคางเธอแน่นไม่ปล่อย จูบไปอย่างรุนแรง จูบจนเธอใกล้จะหอบ ถึงได้ปล่อยเธอออก

วารุณีได้รับอิสระ ก็อ้าปากเล็กน้อย สูดหายใจลึกๆ ขณะเดียวกันก็จ้องเขาอย่างตำหนิ“อยู่ดีๆ คุณมาจูบฉันทำไม เมื่อกี๊ป้าส้มเห็นหมด”

นัทธีเอานิ้วมือเช็ดน้ำที่มุมปาก พูดอย่างไม่คิดเช่นนั้น：“เห็นก็เห็นสิ ต่อไปเธอก็จะเห็น ตอนนี้ให้เธอชินสักหน่อยก็ดี”

“คุณ......”วารุณีพูดไม่ออกเลยกับคำพูดของเขา มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก

นัทธียกมุมปากขึ้น“ตอนนี้คุณยังเห็นผมเป็นตัวตลกไหม？”

“อะไรนะ？”วารุณีตะลึง ยังไม่ได้สติคืนมาในทันที

นัทธีปล่อยคางของเขา แล้วถอยกลับไป“ผมเพิ่งกินซุปน่าขยะแขยงนั้นไป คุณก็ตลกผม ตอนนี้พวกเราก็ปากเหม็นเหมือนกันแล้ว คุณยังจะขำผมไหม？”

ในที่สุดวารุณีก็เข้าใจความหมายของเขา ดวงตาจ้องไปด้วยความโกรธ มือทั้งสองข้างทุบไปที่อกเขา“ดีจังเลยนะคุณเนี่ย คุณนี่มันต่ำช้ามาก”

แววตาของนัทธีมีรอยยิ้มบางๆ จับมือของเธอไว้ แล้วบีบอย่างทะนุถนอม“เอาเถอะ กินข้าวต่อดีกว่า กินเสร็จแล้วไปแปรงฟัน”

“นั่นต้องให้คุณบอกหรือไง”วารุณีกลอกตาใส่เขา ชักมือกลับมา นั่งลงไปกินข้าวต่อ

นัทธีก็ไม่ได้แหย่เธอ ก้มเอวนั่งกลับไป

ทานข้าวเสร็จ ทั้งสองก็กลับไปแปรงฟันที่ห้อง แน่ใจว่าปากไม่มีกลิ่นนั้นแล้ว จึงออกไปแล้วไปทำงานที่บริษัทของใครของมัน

วารุณีมาถึงบริษัท ก็ได้รับคำเยาะเย้ยของปาจรีย์“วารุณี คืนวันแต่งงานเมื่อคืนเป็นยังไงกันบ้าง？”

เป็นยังไงกันบ้าง？

สายตาวารุณีหม่นลงไปทันที แต่แป๊บเดียวก็หายไป หยิบกุญแจออกมาเปิดประตูออฟฟิศ“เป็นไงบ้างเธอมองไม่ออกเหรอไง？”

“มองไม่ออก”ปาจรีย์ส่ายหน้า จากนั้นวนไปรอบๆเธอ วนไปพูดไปว่า：“น้ำเสียงของเธอไม่ดีเหมือนสองสามวันก่อน สองสามวันก่อนตอนที่มา ยังหน้าตาอวบอิ่มมีเลือดฝาด แค่มองก็รู้ว่าชุ่มชื่น แต่ครั้งนี้ไม่มี กลับยังมีความอดนอนหน่อยๆ และท่าเดินก็มีปัญหา ทำไม ประธานนัทธีใช้งานไม่ได้แล้ว？”

“ฉันนี่หมดคำพูดกับเธอจริงๆ”วารุณีโกรธและขำมากกับคำพูดของเขานี้ จึงผลักเธอเล็กน้อย“เธอสิใช้งานไม่ได้”

“ฉันไม่ใช่ผู้ชาย ฉันใช้งานได้ไม่ได้ไม่มีปัญหา แต่ประธานนัทธีไม่เหมือนกัน พูดตรงๆนะ เมื่อคืนเธอกับประธานนัทธีเป็นยังไงกันแน่？”ปาจรีย์เอาไหล่ถูไถวารุณี ใบหน้าเต็มไปด้วยความสอดรู้สอดเห็น

วารุณีผลักประตูออกฟิศเข้าไป“เมื่อคืนพวกเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น？”ปาจรีย์ตกใจมาก“พวกเธอเป็นคู่สามีภรรยาใหม่นะ ประธานนัทธีเขาทนไหวเหรอ？”

วารุณีลากเก้าอี้ทำงานออก แล้วนั่งลงไป ยกมือขึ้นบีบสันจมูก“เมื่อคืนเขาไปอยู่กับนวิยาที่โรงพยาบาล”

“อะไรนะ？”ปาจรีย์ก็ตกใจทันที“อยู่กับนวิยา？”

วารุณีตอบอือ