ตอนที่ 318
บทที่ 318 ตรวจดูแฟ้มคดี
October 22, 2026
ริมฝีปากของพิชิตขยับ“เธอคือคนที่ฉันรัก หรือว่าวารุณีทำผิด แกจะไม่ปกป้องเธอล่ะ？”
ประโยคนี้หยุดคำถามของนัทธีได้สำเร็จ
นัทธีค่อยๆปล่อยพิชิตออก กัดสันกรามแล้วพูดเสียงหม่น：“อย่ามีครั้งหน้า！”
“ฉันรู้”พิชิตตบคอเสื้อที่ถูกเขาคว้า
นัทธีสูดหายใจ ระงับความโกรธไว้“ส่วนนวิยา แกไปบอกเธอ ถ้าต่อไปเธอทำแบบนี้อีก อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า”
“แกไม่ไปบอกเธอเองล่ะ？”พิชิตมองเขา
นัทธีหันกลับ หันหลังให้พิชิต“ไม่หรอก ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอเธอ”
พิชิตเข้าใจอารมณ์ของเขา ยังไงตลอดมา ก็คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงใสซื่อจิตใจดี พอมาเล่นอุบายแบบนี้ เขาไม่โกรธสิแปลก
“โอเค ฉันจะคุยกับนวิยาเอง”พิชิตพยักหน้าตอบรับ
จากนั้น ทั้งสองคุยกันสักพัก พิชิตก็ออกไป เขายังมีเคสผ่าตัดรอเขาอยู่
ส่วนนัทธียืนอยู่หน้าประตู จุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูบอยู่เงียบๆ
วันถัดมา วารุณีเดินทางไปโรงพัก โดยมีนัทธีไปเป็นเพื่อน
สุภัทรกับขยานีในฐานะผู้ต้องสงสัยของคดีนี้ ยังถูกกักตัวอยู่ที่ห้องสืบสวน
วารุณีกับนัทธีถูกตำรวจพามาที่ด้านนอกห้องสืบสวน“พวกเขาอยู่ด้านใน”
“ค่ะ”วารุณีพยักหน้าขอบคุณตำรวจ จากนั้นมองชายหนุ่มด้านข้างอีกครั้ง“นัทธี คุณรอฉันด้านนอกนะ ฉันเข้าไปเองได้”
นัทธีพยักหน้าเล็กน้อย เห็นด้วยกับเธอ
วารุณีเปิดประตูห้องสืบสวนเข้าไป
ในสองคนที่อยู่ในห้องเห็นประตูเปิด จึงยืนขึ้นมาพร้อมกัน
“เธอเองเหรอ？”ขยานีเห็นคนที่เข้ามาคือวารุณี อาการก็ดูแย่ขึ้นมาทันที
สุภัทรที่อยู่ข้างเธอก็พูด“วารุณี ลูกมาแล้ว”
เขาไม่แปลกใจมากนัก กับการมาของวารุณี
เพราะเขาเดาได้นานแล้วว่า เธอต้องมาเพื่อวรยา
วารุณีเดินไปหยุดลงหน้าโต๊ะตรงข้ามทั้งสอง มองหน้าของทั้งสองอย่างเย็นชา
ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของเธอ ผสมกับความโกรธ สุภัทรจึงละสายตาออกอย่างไม่รู้ตัว
ส่วนขยานีกลับฝืนสบตากับวารุณี“ทำ......ทำไม？ทำไมเธอมองพวกรแบบนี้？”
“การตายของแม่ฉัน พวกคุณทำใช่ไหม！”วารุณีกำฝ่ามือ ถามด้วยเสียงที่ไร้ความรู้สึก
สายตาขยานีสั่นคลอนอย่างรวดเร็ว แล้วจึงคืนกลับเป็นธรรมชาติ หัวเราะไปอย่างเยือกเย็น“แม่เธอล้มลงไปเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเรา เธออย่าพูดจามั่วๆนะ”
วารุณีมองไปที่สุภัทร
มือสุภัทรที่อยู่บนหัวมังกรของไม้เท้าก็กำแน่น สุดท้ายก็พยักหน้า“คุณน้าขยานีพูดถูก แม่ของลูกล้มลงไปเองจริง”
“ฉันไม่เชื่อ！”มือทั้งสองข้างของวารุณีตบไปที่โต๊ะสืบสวน“แม่ฉันมีปัญหากับพวกคุณใครๆก็รู้ ทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนี้ ล้มที่บ้านพวกคุณพอดี ถ้าในนี้ไม่มีอะไรแปลกๆล่ะก็ ฉันวารุณีขอให้ฟ้าผ่าตายเลย！”
“งั้นเธอก็ให้ฟ้าผ่าตายเลยสิ”ขยานีกอดอกพูดเสียงเย็นชา“ถึงเธอไม่เชื่ออย่างไร คิดว่าการตายของแม่เธอเกี่ยวกับพวกเรา แต่เรื่องจริงก็อยู่ตรงนี้ การตายของแม่เธอไม่เกี่ยวกับพวกเรา เป็นโชคร้ายของเธอเองชัดๆ ใครใช้ให้เธอเดินไม่มองทาง ลื่นไถลไปล่ะ！”
“ใช่วารุณี เมื่อวานแม่ลูกมาหาพ่อที่บ้านเพราะเรื่องของศรัณย์ พวกเราทะเลาะกัน จากนั้นแม่ลูกก็ออกไปด้วยความโกรธ เนื่องจากเดินไวไป ดังนั้นจึงเกิดผลลัพธ์อย่างนี้ขึ้นมา พอพ่อรู้ว่าแม่ลูกล้มลงไป ก็โทรหาเบอร์ฉุกเฉินเพื่อแจ้งความเป็นอย่างแรก แต่คิดไม่ถึงว่า......”
สุภัทรพูดต่อไปไม่ไหว ก้มหน้าลง เหมือนเสียใจมาก
วารุณีตัวสั่น“พอแล้ว แม่ฉันไม่ต้องการให้คุณแสร้งทำเป็นเสียใจแทนเธอ คุณไม่คู่ควร！”
“วารุณี......”
“พอแล้ว คุณอย่าพูดอีกเลย”วารุณีตัดบทของสุภัทร สูดหายใจลึกๆ หลังจากกลั้นน้ำตากลับไปสักพัก จึงพูดต่อ：“ในเมื่อพวกคุณไม่ยอมพูดความจริง ไม่เป็นไร ฉันจะสืบให้ได้เอง ถ้าฉันสืบได้ว่าการตายของแม่ฉันเกี่ยวข้องกับพวกคุณ ฉันเอาพวกคุณเข้าคุกแน่！”
พูดคำนี้จบ เธอก็มองสุภัทรกับขยานีแวบหนึ่งด้วยสายตาเยือกเย็น แล้วหันออกไป
เพราะเธอรู้ อยู่นี่ต่อไปก็ถามอะไรไม่ได้