บทที่ 331 จับตัวได้แล้ว

“จับตัวได้แล้ว？”วารุณีสะดุ้ง กระชับโทรศัพท์ในมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว รีบถามกลับไปว่า“ตอนนี้พวกเขาอยู่ไหน ?”

“อยู่ที่สถานีตำรวจ เพิ่งจะสอบปากคำเสร็จ ฉันเองก็เพิ่งจะกลับมาจากสถานีตำรวจเหมือนกัน”ปาจรีย์พูดไป มือก็พลางเปิดประตูรถออก

วารุณีหรี่ตาลง “แล้วผลการสอบสวนเป็นยังไง ？”

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องถาม” ปาจรีย์ขึ้นรถ สีหน้าก็จริงจังขึ้นมา “ผู้ดูแลคลังสินค้ากับหัวหน้าทีมเขาเป็นญาติห่างๆกัน ก่อนหน้านั้นเราไม่เคยรู้กันมาก่อน ว่าสองคนนี้ร่วมมือกัน เอาเงินที่เราจัดสรรไว้ให้ซื้อผ้าคุณภาพดี เขาไปซื้อผ้าคุณภาพต่ำมา แล้วเงินส่วนต่างก็เก็บเข้ากระเป๋าของตัวเอง ”

วารุณีเม้มปาก “แล้วยังไงต่อ”

“นี่เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น เดิมทีที่คลังสินค้ามีผ้าคุณภาพดีอยู่มาก พวกเขาก็ลักลอบแอบเอาไปขาย เงินที่ขายไปก็เก็บเข้ากระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็เอาผ้าคุณภาพต่ำเหล่านั้นมาผลิตเสื้อผ้า จุดประสงค์ก็เพื่อจะทำลายชื่อเสียงของบริษัทเราให้เสื่อมเสีย”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ปาจรีย์ก็ถึงกับหัวร้อนเพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องเดียว

วารุณีหลับตาลง “ได้ถามถึงคนที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขาไหม ？”

“ถาม แต่ตัวพวกเขาเองก็ไม่รู้ ”ปาจรีย์ยิ้มเยาะ “ทั้งสองคนบอกว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งมาจ้างวานพวกเขา”

“ผู้หญิง？”ดวงตาของวารุณีไหววูบ “ผู้หญิงแบบไหน？”

“พวกเขาบอกว่าไม่เห็นหน้าของอีกฝ่าย เพราะผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวมิดชิดมาก ใบหน้าถูกพันไปด้วยผ้าพันแผล มองเห็นเพียงแค่ดวงตาคู่เดียวเท่านั้น”

ปาจรีย์นึกไปถึงเมื่อครู่ตอนที่อยู่ในห้องสอบสวน กับสิ่งที่ผู้ดูแลคลังสินค้าพูด

“ถูกปิดบังไว้อย่างมิดชิด......”วารุณีพูดทวนประโยคนี้อีกรอบด้วยเสียงเบา ทันใดนั้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที “เป็นเขา！”

เมื่อได้ยินดังนั้น มือที่ดึงเบรกมือของปาจรีย์ก็หยุดลง “วารุณี เธอรู้ว่าเป็นใครเหรอ ? ”

“ไม่รู้ แต่เราเคยเห็นเขามาก่อนหน้านั้น”วารุณีส่ายหัว

ปาจรีย์กัดริมฝีปาก“เคยเห็นมาก่อนหน้า？”

“ใช่ เธอจำผู้หญิงคนเมื่อวานที่เราเจอเขาในห้างได้ไหม ? ”วารุณีรื้อฟื้นขึ้นมา “ผู้หญิงคนนั้นก็ปิดบังใบหน้าเอาไว้อย่างมิดชิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ? ใบหน้าใต้หมวกฮู้ดมองเห็นได้ไม่ชัดเจน แต่ก็เห็นว่ามีอะไรขาวๆโผล่ออกมา และของสิ่งนั้น ก็น่าจะเป็นผ้าพันแผล”

เมื่อได้ยินที่เธอพูด ปาจรีย์ก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

เธอลูบไปที่แขน “เฮ้ย นี่เราเคยเจอกับคนร้ายคนนั้นจริงๆด้วย！”

“ใช่”วารุณีพยักหน้าให้

เธอเองก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบังเอิญขนาดนี้ คนที่เจอ จะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องราวในครั้งนี้

“ปาจรีย์ สองคนนั้น ยังได้พูดอะไรอีกหรือเปล่า ? อาทิเช่นทำไมต้องมาหาพวกเขาอะไรทำนองนี้ ? ” วารุณีกักเก็บอารมณ์โกรธที่มี แล้วถามขึ้นมาอีกครั้ง

ปาจรีย์ตอบอืมกลับมาคำหนึ่ง“พูด ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นมาหาพวกเขา ก็ได้วางแผนเอาไว้ให้พวกเขาเสร็จสรรพ จุดประสงค์ก็เพื่อทำลายชื่อเสียงของเราให้เสื่อมเสีย ให้เราถูกลูกค้าต่อต้านและประณาม จากนั้นก็ล้มละลาย และตัวเธอเองวารุณี จากผลกระทบของเรื่องนี้ก็ถูกวงการออกแบบบอยคอตและคว่ำบาตรไปชั่วชีวิต”

นิ่งไปเพียงชั่วครู่ หญิงสาวก็พูดต่อว่า“หากเป็นแบบนี้ เมื่อเราพลาด เป้าหมายของผู้หญิงคนนั้นก็จะประสบความสำเร็จ และผู้ดูแลคลังสินค้ากับหัวหน้าทีมคนนั้นก็จะได้เงินไปด้วย กระสุนนัดเดียวได้นกสองตัว ผู้ดูแลคลังสินค้ากับหัวหน้าทีมคนนั้น จะไม่ถูกล่อลวงได้ยังไง แต่ไม่คิดว่า ......”

“ไม่คิดว่าเราจะมารู้ตัวกันก่อน ” วารุณีพูดตัดบทเธอ

ปาจรีย์พยักหน้าให้ “ใช่ ยังดีที่เรามีลูกค้าประจำอยู่สองสามเจ้าที่เขาร้องเรียนเข้ามา หรือรอให้ผ่านไปสักพักกว่าเราจะมารู้ตัว เกรงว่าแผนการของผู้หญิงคนนั้นคงจะทำสำเร็จไปแล้ว”

“หากเป็นแบบนี้ ผู้หญิงคนนั้นก็คงได้ยินข่าวลือเรื่องที่เราเจอมา ดังนั้นเธอถึงได้โผล่ไปที่ห้างเมื่อวาน แล้วไปแจ้งเตือนหัวหน้าทีมคนนั้นกับผู้ดูแลคลังสินค้า ไม่งั้นผู้ดูแลคลังสินค้ากับหัวหน้าทีมคนนั้นก็คงจะไม่หนีไปอย่างหวุดหวิดแบบนี้ อย่างน้อยก็น่าจะขายผ้าที่เหลือให้หมดเสียก่อนถึงหนีไป ”วารุณีหลุบตาลงต่ำแล้วคิดวิเคราะห์

ปาจรีย์ถอนหายใจ“สองคนนั้นช่างขี้ขลาดตาขาวจริงๆเราก็ไม่ได้เอาเปรียบอะไรพวกเขา แต่พวกเขาก็ตอบแทนเราแบบนี้”

วารุณียกยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่ได้แผ่ไปที่ดวงตา“ไม่มีใครคิดว่ามันจะเป็นเงินก้อนโต ที่พวกเขาทำแบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะมันก็ล่อตาล่อใจอยู่มาก แต่ทรยศหักหลังเรา ยังไงก็ต้องได้รับผลกรรม ปาจรีย์ ไปตรวจเช็กดู ว่าพวกเขาเอามันไปแล้วทั้งหมดเท่าไหร่”

“ได้ ฉันจะไปที่โรงงานให้ฝ่ายบัญชีทำสถิติสินค้าคงคลังออกมา ” ปาจรีย์รับคำ

หลังจากที่วางสายแล้ว วารุณีก็คลึงไปที่ขมับ มีท่าทีที่เหนื่อยล้าเล็กน้อย

อารัณรินนมแก้วหนึ่งมาให้เธอ“หม่ามี๊ เกิดอะไรขึ้นครับมีอะไรให้ผมช่วยไหม？”

“ไม่ต้องลูก ”เมื่อได้ยินความเป็นห่วงจากลูกชาย ในใจของวารุณีก็รู้สึกอบอุ่น หยิบแก้วนมมาถือไว้ในมือ“ ทุกอย่างคลี่คลายไปได้มากแล้ว”

“ครับ”อารัณก้มหน้าลงอย่างผิดหวังเล็กน้อย