บทที่ 337 จดหมายท้าทาย

ลีน่ารวบชายกระโปรงแล้วนั่งลงอีกครั้ง

วารุณีก็เดินมาตรงด้านหน้าของเธอแล้วนั่งลงด้วยเช่นกัน

ในตอนนี้เอง ประตูห้องรับแขกก็เปิดออกอีกครั้ง ปาจรีย์ถือกาแฟสองแก้วเดินเข้ามา “วารุณี กาแฟมาแล้ว”

“ขอบคุณนะปาจรีย์ ไปทำงานเถอะ”วารุณีเอ่ยขอบคุณ จากนั้นก็ยื่นกาแฟแก้วหนึ่งให้กับลีน่า “คุณลีน่าเชิญค่ะ”

“ยังเรียกฉันว่าคุณอีกเหรอ ฉันเรียกเธอว่าวารุณีแล้วนะ แบบนี้คำเรียกขานของเราก็ไม่เข้ากันนะสิ？” ลีน่าพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ยกกาแฟขึ้นจิบ

วารุณีก็หัวเราะออกมา “เธอพูดถูก งั้นฉันจะเรียกเธอว่านาน่าแล้วกัน ”

“ดีขึ้นมาหน่อย” ลีน่าวางแก้วกาแฟลง จากนั้นก็หยิบถุงใบหนึ่งออกจากกระเป๋า

เมื่อเห็นในกระเป๋ามีกล่องเครื่องประดับอยู่สองสามใบ วารุณีก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น จากนั้นก็จริงจังขึ้นมา

“เธอน่าจะเดาได้แล้ว ว่าในนี้คืออัญมณีที่กษัตริย์เตรียมไว้สำหรับเจ้าหญิงตัวน้อยของพระองค์” ลีน่าพูดไป ก็พลางหยิบกล่องเครื่องประดับทั้งหลายออกมา

กล่องเครื่องประดับมีด้วยกันทั้งหมดห้ากล่อง นั้นก็คือ ลีน่าต้องออกแบบเครื่องประดับห้าชุด และเธอก็ต้องออกแบบเสื้อผ้าห้าชุดด้วยเช่นกัน

“ขอฉันดูหน่อยได้ไหม ?”วารุณีชี้ไปที่กล่องเครื่องประดับแล้วถาม

“ได้สิ！” ลีน่าตอบตกลงให้อย่างเต็มใจ จากนั้นก็ยื่นกล่องเครื่องประดับให้ไปทีละชิ้น แล้วเปิดกล่องดูต่อหน้าวารุณี อัญมณีที่มีขนาดใหญ่ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของวารุณี

วารุณีเบิกตากว้างด้วยความตะลึง “สวยมาก”

“ใช่ ครั้งแรกที่ฉันเห็น ก็ตะลึงเหมือนกัน อัญมณีที่บริสุทธิ์และไร้ตำหนิแบบนี้ หาได้ยากมาตามแหล่งทั่วไป และยังมีขนาดใหญ่แบบนี้ด้วย ”ลีน่ายื่นถุงมือให้กับวารุณีคู่หนึ่ง

วารุณีรู้ว่ามันหมายถึงอะไร มันหมายถึงให้เธอสวมถุงมือ แล้วสัมผัสอัญมณีผ่านมือตัวเองได้

วารุณีสวมถุงมือยางนั้นทันที หยิบเพชรสีแดงตรงหน้าขึ้นมา แล้วมองสำรวจดูอย่างละเอียดทันที

ส่วนยอดของเพชรสีแดงส่องแสงแวววับ ผ่านรอยตัดนั้น ก็ราวกับจะเห็นแสงดาวที่สว่างไสวอย่างนับไม่ถ้วน ช่างสวยงามมาก

“สวยมาก！”วารุณีวางอัญมณีในมือลง

ลีน่าจิบกาแฟแล้วพูดอธิบายว่า“นี่คือเพชรสีแดงที่มาจากท้องทะเลลึก ได้ยินมาว่ามันถูกค้นพบใกล้กับภูเขาไฟใต้น้ำ สีและความบริสุทธิ์นั้นถือว่าเกือบสมบูรณ์ เป็นเพชรที่บริสุทธิ์ที่สุดในบรรดาเพชรสีแดง จะสู้Heart of Fireไม่ได้ก็เท่านั้น ”

“Heart of Fire？”เมื่อวารุณีได้ยินคำนี้ อากัปกิริยาก็เปลี่ยนไปทันที

ลีน่ามองดูเธอ “เป็นอะไรไป？”

“ไม่เป็นไร”วารุณียิ้มอย่างเขินอาย “ไม่เป็นไร ฉันแค่แปลกใจกับคำว่าHeart of Fireก็เท่านั้น”

ลีน่าพูดต่อว่า“ได้ยินว่าHeart of Fireเป็นเพชรสีแดง ที่ใหญ่และเปล่งประกายที่สุดเท่าที่รู้มา หลังจากที่ถูกนักออกแบบที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งออกแบบให้เป็นเครื่องประดับ ก็ถูกนักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่ลึกลับคนหนึ่งซื้อไป ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ามันไปอยู่ที่ไหน หากฉันได้เห็นมันกับตาตัวเองสักครั้งไม่รู้จะดีสักแค่ไหนกัน ”

เธอถอนหายใจอย่างนึกเสียดาย

วารุณีมุมปากกระตุก“ หากเธอบอกว่าHeart of Fireไม่มีชิ้นที่สอง งั้นของชิ้นนั้นมันก็อยู่กับฉันเอง ”

ลีน่าตะลึงงัน ผ่านไปสักพักก็ถึงได้สติ ชี้นิ้วไปที่วารุณีอย่างไม่อยากจะเชื่อ อ้าปากค้าง ไม่นานก็ถึงจะมีเสียงเล็ดลอดออกมา “เธอว่าไงนะ ? Heart of Fireอยู่กับเธอเหรอ ？”

“ใช่ นักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่ซื้อHeart of Fireไปก็คือสามีของฉันเอง แล้วเขาก็มอบมันให้ฉัน ”วารุณีพยักหน้าให้

ลีน่าดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที

วารุณีร่างสั่น นึกว่าเธอจะทำอะไร และไม่คิดว่าเธอจะกระโจนเข้าหา แล้วกอดร่างตัวเองเอาไว้ “ลูกพี่ใหญ่ ！”

มุมปากวารุณีกระตุกรุนแรงกว่าเดิม “นี่เธอจะทำอะไร？”

“ลูกพี่ใหญ่ ฉันขอดู Heart of Fireหน่อยได้ไหม ? ” ลีน่าเงยหน้าขึ้น จ้องมองดูเธออย่างมีความหวัง

วารุณีถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เธอก็คิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้

“พอได้แล้ว ลุกขึ้นมาก่อน ไว้ครั้งหน้าฉันจะเอามาให้ดู” วารุณีตีไปที่แผ่นหลังของเธอเบาๆ

ลีน่าเองก็ถึงได้ลุกขึ้นอย่างพอใจ แล้วกลับไปนั่งยังที่นั่งที่เดิม

？