ตอนที่ 356
บทที่ 356 อุปกรณ์ติดตาม
October 22, 2026
“ไม่รู้ครับ ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสว่าใครจับตัวคุณผู้หญิงไป ปาจรีย์แจ้งความแล้ว ประธาน พวกเราก็ส่งคนไปตามหาเถอะ”
“ไป ไปที่โรงพักก่อน พวกเขามีกล้องวงจรปิด สามารถตามหาเส้นทางขับรถคันที่พาวารุณีไปได้จากกล้องวงจรปิด”นัทธีลุกขึ้น คว้าโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วออกไปจากห้องทำงาน
มารุตรีบตามไป
บนรถ นัทธีลองโทรหาเบอร์ของวารุณี
อย่างไรก็ตามกลับไม่มีคนรับ
สำหรับผลลัพธ์แบบนี้ นัทธีไม่แปลกใจ ในเมื่อจับตัววารุณีไป ก็ต้องปิดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ตัวเธออยู่แล้ว
ยังไงตอนนี้ก็เป็นยุคอินเทอร์เน็ต แค่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไว้ที่ตัว ก็สามารถหาอีกฝ่ายได้
นัทธีกำโทรศัพท์ไว้แน่น สีหน้านั้นดูเย็นชาและดูไม่ดี ในใจก็ยิ่งวิตกกังวล
ครั้งที่แล้ววารุณีถูกจับตัวไป ก็เกือบจะตาย และก็ทำให้เขาตกใจเกือบจะตาย
ครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก
“ไป ไปสืบว่าสองสามีภรรยาสุภัทรมีสิ่งผิดปกติอะไรไหม”นัทธีกัดฟันกราม สั่งการไปอย่างเย็นชา
มารุตมองเขา“ประธาน คุณคิดว่า เรื่องของคุณผู้หญิงครั้งนี้ เป็นพวกสุภัทรทำเหรอครับ？”
“รายละเอียดว่าเป็นใครยังไม่รู้ แต่พวกเขาก็ดูน่าสงสัย”
“ผมเข้าใจแล้ว ผมจะให้คนไปสืบ”
พูดไป มารุตก็หยิบโทรศัพท์ออกมาติดต่อให้คนไปสืบค้นสุภัทรกับขยานีทั้งสองคน
เวลานี้ ก็มาถึงโรงพัก
นัทธีลงจากรถแล้วเดินเข้าไป
ปาจรีย์ก็อยู่ด้านใน มองเห็นเขามา ก็รีบเข้าไป“ประธานนัทธี คุณต้องช่วยวารุณีนะ”
“เธอคือภรรยาของผม ผมต้องช่วยเธออยู่แล้ว”นัทธีมองเธอแล้วตอบ
ปาจรีย์กำมือทั้งสองข้างไว้ รู้สึกโล่งอก“งั้นก็ดี งั้นก็ดีค่ะ”
“ผมได้ยินมารุตบอกว่า คุณเกือบโดนรถชน ไม่เป็นไรใช่ไหม？”จู่ๆนัทธีก็ถาม
ผู้หญิงคนนี้คือเพื่อนของวารุณี ไปเอาพัสดุกับวารุณี
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้พาเธอไปด้วย งั้นก็หมายความว่าเป้าหมายนั้นมีแค่วารุณีคนเดียว เกือบจะถูกรถชน นั่นก็เกือบจะมีปัญหาเพราะวารุณีไปด้วย ถ้าเธอบาดเจ็บ วารุณีต้องเสียใจมากแน่
ปาจรีย์ส่ายหน้าอย่างปลื้มปีติและประหลาดเล็กน้อย“ฉันไม่เป็นไร ตอนที่รถคันนั้นเกือบชนฉัน จู่ๆก็เลี้ยวขับไป”
“งั้นก็ดี”นัทธีพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ถามอีก เดินไปตรงหน้าตำรวจคนหนึ่ง แล้วสอบถามสถานการณ์ตำรวจ
ตำรวจพูดว่า ได้ล็อกกล้องวงจรปิดทั้งหมดที่อยู่รอบๆแล้ว เชื่อว่าแป๊บเดียวจะได้เส้นทางขับรถมา
รอไปประมาณสองสามนาที ภาพเส้นทางขับรถก็ออกมา
อย่างไรก็ตามมีข่าวไม่ดีอย่างหนึ่ง นั่นก็คือมีภาพสองเส้นทาง
“ทำไมถึงมีสองได้ล่ะ？”ปาจรีย์ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจสุดๆ
มารุตดันแว่น“น่าจะเป็นรถของคนที่พาคุณผู้หญิงไป กับรถที่ชนคุณขับออกไปจากโรงจอดรถแล้ว ก็แยกกัน ดูเหมือนว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังจะเดาได้อยู่แล้วว่าพวกเราจะต้องดูกล้องวงจรปิดและสกัดเส้นทางไว้ ดังนั้นจึงแยกกันไป ให้พวกเราไม่รู้ว่าคุณผู้หญิงอยู่บนรถคันไหนกันแน่”
“เปล่า รถสองคันนั้นเป็นรถสีดำหมด ยังไม่มีเลขทะเบียนรถ ถ้าแยกกัน ก็ยากที่จะแน่ใจได้ว่าเธออยู่ไหน”ตำรวจที่นั่งทำหน้าคอมพยักหน้าตอบ
นัทธีจับแผนที่ทั้งสองเส้นทางในมือแน่น“งั้นก็แยกกันตาม！”
“กลัวว่าจะไม่ได้น่ะสิ”ตำรวจส่ายหน้า“รถสองคันนี้ต่างขับออกไปนอกจังหวัด และจากถนนที่พวกเขาขับแล้ว อีกสิบกว่ากิโลเมตรข้างหน้า ก็จะไม่มีกล้องวงจรปิดแล้ว ดังนั้นพวกเราไม่สามารถแน่ใจเส้นทางขับรถต่อไปของพวกเขาได้”
“งั้นความน่าจะเป็นในการหาวารุณีเจอ จะไม่ยิ่งน้อยลงเหรอ？”สีหน้าปาจรีย์ซีดขาว
ตำรวจพยักหน้า“ถูกต้อง นอกจากพวกเราจะหยุดพวกเขาไว้ ก่อนหน้ารถของพวกเขาจะขับออกไปจากพื้นที่กล้องวงจรปิด”
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน”ปาจรีย์ชี้ไปที่คอม“ถึงฉันจะไม่ค่อยเข้าใจเส้นทางนี้นัก แต่จุดแดงกับจุดน้ำเงินฉันรู้ดี จุดแดงสองจุดนี้คือรถสองคันนั้น ส่วนจุดฟ้าคือพวกเรา พวกเราอยู่ห่างพวกเขาสามถึงสี่สิบกิโลเมตร ตามไม่ทันอยู่แล้ว”