บทที่ 359 เฮลิคอปเตอร์มาถึงแล้ว

“ใช่ น่าจะเป็นเธอครับ”

“ไม่สิ ที่ตัวเธอถูกค้นหาดูแล้ว ไม่มีเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ใดๆ”นิรุตติ์พูดเสียงหม่น

เขามั่นใจจุดนี้มาก เพราะว่าเขาค้นเธอแล้ว

ผู้ช่วยอภิสิทธิ์เกาหัว“งั้นก็แปลก ในเมื่อไม่มี งั้นจะถูกเปิดเผยได้อย่างไรครับ？”

เวลานั้น นิรุตติ์ก็เงียบลง

ผ่านไปหลายวินาที เขาหลับตาลง ถามอีกว่า“ปัญหานี้ไว้ค่อยคิด พวกนัทธีถึงไหนแล้ว พามากี่คน？”

“ตอนที่ผมแจ้งคุณ ก็ห่างสิบกว่ากิโลเมตรได้ ตอนนี้น่าจะไม่ถึงสิบกิโลเมตร ส่วนคน ตอนนี้ยังไม่แน่ใจครับ เห็นแค่รถ MPV สี่คัน และรถตำรวจสามคัน”ผู้ช่วยอภิสิทธิ์คิดแล้วตอบไป

“รถ MPVสี่คัน รถตำรวจสามคัน”นิรุตติ์หัวเราะอย่างเย็นชา“ดูเหมือนว่าอย่างน้อยจะต้องมียี่สิบสามสิบคนเชียว เหมือนว่าเขาจะมีความคิดที่จะช่วยออกไปให้ได้”

“ผู้อำนวยการ ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี？”ผู้ช่วยอภิสิทธิ์ยืนอยู่ด้านหลังเขา มองเขาแล้วถาม

นิรุตติ์ลูบขมับ“ย้ายตำแหน่งทันที แล้วติดตั้งอุปกรณ์บล็อกอีกสองสามอัน”

“ครับ！”เลขาอภิสิทธิ์ตอบรับไป แล้วไปจัดการทันที

สองสามนาทีถัดมา ฝูงคนก็ขึ้นรถไป เตรียมเคลื่อนย้าย

ทันใดนั้น เสียงดังของใบพัดก็ดังเข้ามา

สีหน้านิรุตติ์กับผู้ช่วยอภิสิทธิ์เปลี่ยนไป เปิดกระจกรถอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นมองเห็นบนฟ้ามีเฮลิคอปเตอร์หลายลำลอยอยู่ และเฮลิคอปเตอร์พวกนั้นก็ยังปล่อยบันไดเชือกลงมา

หมายความว่า คนในเฮลิคอปเตอร์ กระโดดร่มลงมาได้ตลอดเวลา

“คนด้านล่างฟังไว้ วางอาวุธลงและมอบตัวทันที วางอาวุธลงและมอบตัวทันที！”เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งมีเสียงของตำรวจเข้ามา

ผู้ช่วยอภิสิทธิ์กลัวจนตัวสั่น“ผู้อำนวยการ พวกประธานจัดหาเฮลิคอปเตอร์มา พวกเราถูกล้อมรอบไว้แล้ว”

นิรุตติ์ไม่พูด สายตาหม่นลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปสักพัก เขาจึงหัวเราะออกมาอย่างหมองหม่น“เยี่ยมมาก นัทธีนี่พ่อบุญทุ่มจริงๆ เพื่อช่วยคุณแล้ว แม้แต่เฮลิคอปเตอร์ก็เอามาได้ วารุณี คุณดีใจใช่ไหม？”

เขาหันหน้ามองไปที่วารุณีที่ถูกทิ้งไว้เบาะหลัง และยังคงถูกมัดไว้

วารุณีไม่สนใจเขา เงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก มองไปที่นอกหน้าต่าง

ถ้าไม่ใช่ว่าบนปากถูกติดเทปอีก เธอก็จะตะโกนออกไปเสียงดัง บอกคนด้านนอก ว่าเธออยู่ในรถคันนี้

“คนด้านล่างฟังไว้ จะเตือนอีกครั้ง ลงจากรถเดี๋ยวนี้ ลงจากรถเดี๋ยวนี้！”คนบนเฮลิคอปเตอร์ตอนนี้เห็นรถด้านล่างสองสามคันยังไม่หยุดเคลื่อนไหว ก็ตะโกนไปอีกครั้ง

ด้านหลัง นัทธีกับมารุตยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องโดยสาร สวมแว่นกันลมแล้วมองลงมา

มารุตพูด：“ประธาน หาไม่เจอจริงๆว่าคุณผู้หญิงอยู่คันไหน”

นัทธีไม่ตอบ สายตานั้นจ้องไปที่รถด้านล่างเขม็ง

ผ่านไปสักพัก มือข้างหนึ่งของเขาจับที่จับบนศีรษะเพื่อให้ยึดติดร่างแน่น มืออีกข้างกดบลูทูธที่หู“อารัณ หม่ามี๊อยู่คันไหน？”

ที่โรงพัก อารัณกำลังนั่งอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ ได้ยินคำถามของเขา ก็กดไปที่แป้นพิมพ์ แล้วคว้าไมค์เล็กๆที่อยู่ข้างคอมพร้อมตอบว่า：“พ่อ หม่ามี๊อยู่ในรถคันกลางที่สุด”

คันกลางที่สุด！

นัทธีหรี่ตาลง สายตาล็อกไปที่รถคันกลางที่อยู่ด้านล่าง

“เอาปืนมาให้ผม”นัทธียื่นมือไปทางมารุต

มารุตอ้าปาก“แต่ว่า......”

“ให้ผมมา！”นัทธีพูดเสียงดังขึ้น น้ำเสียงนั้นดูไม่ให้ใครก็ตามขัดใจ

มารุตรู้ว่าเขาทนไม่ไหว ก็เอาปืนให้เขา

นัทธีรับไป เล็งปากกระบอกปืนไปที่ด้านหน้ารถ แล้วเหนี่ยวไกขึ้นมา

หลังจากมีเสียงอู้อี้ ฝากระโปรงหน้ารถของรถคันกลางก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ และเกิดควันดำขึ้นมา

เหตุการณ์นี้ ทำให้คนในรถหลายคันต่างตกใจ

ผู้ช่วยอภิสิทธิ์ที่เป็นคนกลัวตายอยู่แล้ว ก็ตกใจจนเอาหน้าไปซุกอยู่ที่ด้านล่างพวงมาลัย

แม้แต่ตัวของวารุณีก็สั่น หลับตาลงอย่างไม่รู้ตัว

มีแต่นิรุตติ์ที่ไม่ขยับใดๆ มองควันหน้ากระโปรงรถ ผ่านกระจกหน้ารถ พูดอย่างเย็นชา：“นัทธี กล้ายิงปืน ใช้ได้นี่ ลงจากรถ！”