บทที่ 361 พายุฝน

มือทั้งสองข้างของนัทธีกำไว้แน่น ตาทั้งคู่แดงก่ำ ด้านในมีประกายน้ำเล็กน้อย

มารุตมาอยู่ข้างเขา มองเห็นสภาพเขา ในใจก็รู้สึกตกใจอย่างมาก

ประธานเขา......ร้องไห้！

ก็ใช่ คุณผู้หญิงถูกนิรุตติ์จับไปตกหน้าผาด้วยกัน เกรงว่าอาจจะไม่รอดด้วย ประธานจะร้องไห้ก็ไม่แปลก

พอคิดดังนี้ มารุตก็ค่อนข้างรู้สึกแย่ และค่อนข้างเห็นใจนัทธี

เขาไม่รู้จะโน้มน้าวนัทธีอย่างไร และก็ไม่อาจพูดได้ จึงยืนอยู่ข้างนัทธีเงียบๆอย่างนั้น

และไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ทีมค้นหาและช่วยเหลือก็มา

นัทธีให้พวกเขาลงหน้าผาไปตามหา

แต่หน้าผาสูงเกินไป กระโดดร่มลงไปก็จะเสี่ยงอย่างมาก ที่ร่มชูชีพจะไปติดยอดไม้อย่างง่ายดาย

ดังนั้นสุดท้ายแล้วทีมค้นหาและช่วยเหลือจึงหยุดความคิดที่จะช่วยเหลือโดยการลงเขาไปโดยตรง แต่ค่อยๆปีนลงเขาไปหา แบบนี้ก็จะได้หาอย่างละเอียดมากขึ้น

นัทธีก็เปลี่ยนเป็นชุดปีนเขา ตามทีมค้นหาและช่วยเหลือลงหน้าผาไปหาเธอ มารุตห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่

สุดท้าย จึงได้แต่ลงเขาตามไปด้วย

ในฐานะผู้ช่วยพิเศษ เขาไม่อาจปล่อยให้นัทธีไปคนเดียวได้ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็คงแย่

หน้าผาสูงมาก ตอนที่นัทธีลงไปถึงตีนเขา ก็ผ่านไปสองสามชั่วโมงแล้ว ทุกคนต่างเหนื่อยหมดแรง นั่งพักผ่อนกันที่พื้น

มารุตเปิดขวดน้ำยื่นให้นัทธี“ประธาน ดื่มน้ำหน่อยสิครับ”

นัทธีไม่ได้รับ หลังจากหายใจเข้า ก็เดินไปข้างหน้าต่อ

มารุตถอนหายใจ หมดหนทาง จึงรีบตามขึ้นไป

คนอื่นเห็นพวกเขาไม่คิดพักผ่อน ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ตามไปค้นหาด้วยกัน

อย่างไรก็ตามหาจนท้องฟ้ามืดแล้ว ก็หาร่างของวารุณีและนิรุตติ์ไม่เจอ แม้แต่ร่องรอยที่พวกเขาตกไปก็ไม่พบ

ซึ่งสำหรับนัทธีแล้ว ตอนนี้ถือเป็นข่าวดี ยังไงก็ยังไม่เจอศพของทั้งสองคน ซึ่งหมายความว่าทั้งสองคนน่าจะยังไม่ตาย

“ประธานครับ ฟ้ามืดแล้ว เดี๋ยวฝนต้องตกแน่ พวกเรากลับไปก่อนดีกว่า”มารุตมาที่ด้านหลังนัทธีอย่างเหนื่อยหอบ ยกข้อมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก พูดกับนัทธี

นัทธีเหนื่อยมากเหมือนกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ และยังมีบาดแผลที่ถูกต้นไม้ที่มีหนามบาด ดูแล้วน่าอนาถอย่างมาก

เขาส่ายหน้า“หาต่อไป！”

“แต่ว่า......”มารุตยังอยากจะพูดอะไร

นัทธีมองเขาด้วยสายตาเย็นชา“ผมบอกแล้วไง หาต่อไป！”

“ครับ！”มารุตก้มหน้าลง ตอบกลับ

เขามองออกว่า ประธานบ้าระห่ำไปแล้ว

หาคุณผู้หญิงไม่เจอ ไม่พักแน่นอน

ช่างเถอะ หาต่อไปละกัน

มารุตส่ายหน้า เรียกให้คนของทีมค้นหาและช่วยเหลือด้านหลังค้นหาต่อไป

ตอนนี้เอง โทรศัพท์ดาวเทียมที่เอวเขาก็ดังขึ้นมา

มารุตหยิบออกมาดู“ประธาน สายของคุณปาจรีย์ครับ คุณจะรับไหม？”

นัทธีทำเหมือนไม่ได้ยิน ยันไม้ค้ำท่อปีนขึ้นบนหินก้อนใหญ่

มารุตทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รับเอง“ฮัลโหล คุณปาจรีย์”

“ผู้ช่วยมารุต ทั้งวันแล้ว ช่วยวารุณีได้ยังคะ？”ปาจรีย์ถามอย่างรีบร้อน

มารุตมองนัทธีแวบหนึ่ง ส่ายหน้า“ยังครับ”

เขาไม่ได้บอกปาจรีย์กับเด็กทั้งสองคน เรื่องที่คุณผู้หญิงตกหน้าผาไป

ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะต้องเป็นเหมือนประธาน ทำให้คนเป็นห่วงแน่

“ทำไมถึงยังล่ะ ไม่ใช่ว่าพวกคุณหาซ่องโจรที่ลักพาตัวเจอแล้วเหรอ？”ปาจรีย์กระทืบเท้าอย่างร้อนใจ

มารุตตอบกลับอย่างคลุมเครือ：“หาเจอแล้ว แต่เกิดอุบัติเหตุบางอย่าง”

“อุบัติเหตุอะไร？เกิดอะไรขึ้นกับวารุณี？”ปาจรีย์เดาออกมาด้วยตาที่เบิกโต

มารุตฝืนยิ้มออกไป“เปล่า คุณอย่าคิดมาก พวกเรายังต้องช่วยหาต่อไปอีก แค่นี้ก่อนนะครับ”