บทที่ 364 มัดขา

“ต้นไม้ใหญ่ค้ำจุนพวกเราไว้ช่วงหนึ่ง จากนั้นกิ่งหัก พวกเราจึงตกไปที่พื้น แต่ตอนนั้นระยะห่างจากพื้นไม่สูงมากแล้ว ดังนั้นพวกเราจึงรอดมาได้”นิรุตติ์อธิบาย

ตอนนี้วารุณีเลยเข้าใจว่าระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้น จึงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่นและยินดี“ที่แท้ก็แบบนี้เอง พวกเรานี่มีพระคุ้มครองจริงๆ แบบนี้ก็ยังไม่ตาย”

นิรุตติ์ไม่พูด แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ช่างโชคดีเสียจริง

วินาทีที่เขาตกหน้าผา คิดจริงๆว่าตายแน่นอน และก็คิดว่าถ้าตายก็ดี ไม่ต้องกังวลว่านัทธีจะหาพินัยกรรมเจอ แล้วเอาอำนาจทั้งหมดมากดขี่พวกเขาครอบครัวลูกชายคนโต

เพราะตัวเองตายแล้ว จุดจบของครอบครัวลูกชายคนโตจะเป็นอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว เขามองไม่เห็น

แต่ใครจะไปคิด ว่าเขาจะไม่ตาย

“ฮัดเช้ย！”วารุณีจามเสียงดังอีกครั้ง หายใจอย่างเยือกเย็น

นิรุตติ์เห็นแบบนี้ จึงเม้มปาก“ในกระเป๋าผมมีไฟแช็ก คุณหยิบออกมาจุดฟื้นสิ จะได้อบอุ่น”

วารุณีได้ยินว่ามีไฟแช็ก ดวงตาก็เป็นประกาย“คุณมีไฟแช็ก？งั้นทำไมคุณไม่รีบเก็บฟืนมาจุดไฟล่ะ？”

“ผมเดินไม่ไหว”สายตาของนิรุตติ์มองไปที่ขาตัวเองข้างนั้นที่เปลี่ยนรูปร่าง

วารุณีมองตามไป แล้วรูม่านตาก็เบิกโต“ขาของคุณ......”

“น่าจะหัก”นิรุตติ์ตอบกลับอย่างนิ่งๆ เหมือนพูดว่าตัวเองขาหัก ก็ธรรมดาเหมือนกับกินข้าวมื้อหนึ่ง

เสียงวารุณีสั่น“ไม่แปลกใจที่คุณบอกว่าคุณเดินไม่ไหว”

“ไม่ใช่แค่นี้ แขนสองข้างของผมก็เคล็ดด้วย”นิรุตติ์ก็โยนระเบิดใหญ่ออกมาอีกครั้ง

วารุณีกลับสูดหายใจเข้า มองเขาอย่างเห็นใจเล็กน้อย“คุณโชคร้ายเสียจริง”

ตกลงมาจากหน้าผาเช่นกัน อย่างมากเธอก็ถูกบาดและมีแผลถลอก มือและเท้าไม่เป็นอะไร

แต่เขากลับตกลงมาเป็นแบบนี้ ทำให้ตกใจเสียจริง

นิรุตติ์ทำเสียงฮึดฮัด แล้วบ่นพึมพำเสียงเบา“ใช่ โชคร้ายมาก”

เขาเองก็ไม่รู้ว่าในตอนท้าย ตอนที่กิ่งไม้หัก ทำไมต้องปกป้องผู้หญิงคนนี้ เอาร่างของตัวเองไว้ด้านล่าง เป็นที่รองให้เธอด้วย

ว่าตามเหตุผลแล้ว เขาไม่ใช่คนแบบนี้แน่ แต่ตอนนี้เห็นขากับแขนทั้งสองข้างได้รับบาดเจ็บ เขากลับไม่เสียใจเลยสักนิด

เขาบ้าไปแล้วจริงๆ

มุมปากของนิรุตติ์ยิ้มเยาะเย้ยออกมา

วารุณียืนขึ้นมา เดินไปตรงหน้าเขา“ไฟแช็กอยู่กระเป๋าข้างไหน？”

“ต้นขาขวา”ดวงตานิรุตติ์มองไปที่กระเป๋าต้นขาขวา

วารุณีมองเห็นจุดนั้น ก็ลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย ไม่อยากไปหยิบ

นิรุตติ์มองเธอเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม“ทำไม กลัวไปโดนอะไรที่ไม่ควรโดนเหรอ？”

วารุณีฟังคำลวนลามในน้ำเสียงเขาออก ก็ขมวดคิ้วจ้องเขา“ใครว่าฉันกลัวล่ะ？”

พูดจบ เธอก็ยื่นมือเข้าไป หยิบไฟแช็กออกมา

ถึงเธอจะคลำกระเป๋านั้น แต่ไม่ค่อยเหมาะจริงๆ

แต่ตอนนี้สถานการณ์ต่างกัน เพื่อไม่หนาวตายแล้ว เธอไม่สนพวกนี้หรอก

วารุณีหยิบไฟแช็กออกมา ตรวจดูอย่างละเอียด พบว่าปลอกโลหะด้านนอกไฟแช็กเปลี่ยนสภาพเล็กน้อย แต่ยังจุดไฟได้ ก็ถือว่าโล่งอก

“ฉันจะไปเก็บฟืน คุณรอฉันที่นี่นะ”วารุณีเก็บไฟแช็กมาก กำชับนิรุตติ์ แล้วออกไปจากถ้ำ

ในป่าเขาที่ฝนเพิ่งตกยังมีหมอกปกคลุมบางๆ อากาศก็เป็นกลิ่นสดชื่นบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นกลิ่นที่ในเมืองใหญ่ไม่ได้กลิ่น

วารุณีเหยียดแขนออก สูดหายใจเข้าลึกๆแล้ว จึงก้าวเท้าออกไปอย่างระมัดระวัง เดินไปข้างหน้าอย่างระวังลื่น

เธอเก็บฟืนมาไม่น้อย แต่ต่างเปียกหน่อยๆ แต่ก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว ได้แต่อุ้มพวกนี้กลับไปที่ถ้ำ

นิรุตติ์กำลังนั่งพิงกำแพงในถ้ำ ตาทั้งสองข้างหลับสนิท ตัวสั่นด้วยความหนาว บวกกับความเจ็บของขาและแขนที่เข้ามา ยิ่งทำให้เขาทรมานเป็นสองเท่า

ดังนั้นหน้าของเขาตอนนี้จึงซีดขาว ริมฝีปากก็ไม่มีเลือดฝาด

มองสภาพเขาแล้ว ในใจของวารุณีก็แอบสมน้ำหน้า ขณะเดียวกันก็กลัวเขาตาย จึงรีบจุดไฟ