บทที่ 368 ใช่เขาช่วยหรือไม่

จากนั้น ขนตาของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนก็สั่น จากนั้นค่อยๆลืมตาขึ้นมา

มองเพดานที่คุ้นเคย โคมไฟระย้าที่คุ้นตา วารุณีก็ได้สติคืนมาทันที

เธอกลับมาแล้ว？

“ตื่นแล้วเหรอ？”ตอนที่วารุณีกำลังตกใจว่าตัวเองกลับมาได้อย่างไร ทันใดนั้นข้างหูก็มีเสียงของชายหนุ่มขึ้นมา

วารุณีหันหน้าไปทันที จากนั้นหน้าผากก็ชนคางของชายหนุ่ม

ชายหนุ่มเจ็บจนร้องออกมา

วารุณีรีบถามไปว่า：“นัทธี คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？”

นัทธีกัดปลายลิ้น“ไม่เป็นไร”

แต่กัดโดนลิ้นไปทีหนึ่ง

วารุณีก็ยังไม่ค่อยวางใจ เอามือที่เขาวางไว้ที่ปากออกไป มองดูอย่างละเอียด แน่ใจว่าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ จึงโล่งอก

“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันคิดไม่ถึงว่าคุณจะอยู่หลังฉัน”วารุณีพูดอย่างรู้สึกผิด

นัทธีลูบหน้าผากของเธอ“ไม่เป็นไร คุณล่ะ เจ็บหน้าผากไหม？”

“ไม่เจ็บ”วารุณีส่ายหน้าตอบไป

หน้าผากของเธอ แข็งกว่าคางเยอะ

“ไม่เจ็บก็ดี”นัทธีเอามือออก จากนั้นลุกขึ้น เปิดไฟในห้อง

เมื่อกี๊คือไฟขนาดเล็ก แสงไฟนั้นมีจำกัด วารุณีมองสภาพของนัทธี ก็ยังมองไม่ชัดเจนเท่าไหร่

ตอนนี้เปิดไฟดวงใหญ่แล้ว เธอจึงมองเห็นสภาพเขาชัดเจน

รอยคล้ำใต้เปลือกตาของเขา ใต้คางมีตอของหนวดเคราออกมา รวมทั้งแผ่นปลาสเตอร์ที่ติดบนใบหน้า ล้วนทำให้เธอตกตะลึง

เธอไม่เคยเห็นสภาพเขาดูน่าอนาถขนาดนี้มาก่อน

“นัทธี นี่คุณ......”วารุณียื่นมือออกไป อยากสัมผัสคางของเขา

นัทธีมองเจตนาของเธอออก จึงไม่ได้หลบ ปล่อยให้มือของเธอสัมผัสมา

วารุณีลูบโดนหนวดเคราที่เป็นตอของเขา ก็แทงมือเล็กน้อย

และสัมผัสที่แทงมือนี้ ก็ทำให้เธอเข้าใจ เธอมองสภาพของเขา เธอไม่ได้ตาฝาด แต่เป็นเรื่องจริง

เพื่อหาเธอเจอ เพื่อช่วยเธอออกมา เขาจึงทำให้ตัวเองดูมีสภาพอนาถได้ขนาดนี้

เวลานั้น ในใจของวารุณีก็รู้สึกเกิดอารมณ์ปะปนกันไปและเสียใจด้วย เบ้าตาค่อยๆแดงออกมา

ตอนที่เธออยู่ที่ใต้เขาแล้วหาทางออกไม่ได้นั้นไม่ร้องไห้ แต่ตอนนี้ เธอร้องไห้แล้ว

“นัทธี......”วารุณีถลาเข้าใส่อ้อมแขนนัทธีทันที กอดเขาแน่น“ขอโทษนะ ทำให้คุณเป็นห่วงอีกแล้ว”

นัทธีคิดไม่ถึงว่าจู่ๆเธอจะเข้ามากอด ตัวก็แข็งไปทันที จากนั้นก็กอดตอบไปอย่างรัดแน่น“ไม่เป็นไร แค่คุณไม่เป็นไรก็พอแล้ว”

ในขณะที่วารุณีประทับใจนั้น ก็รู้สึกผิดกับเขาด้วย

ถ้าไม่ใช่เธอที่ถูกลักพาตัวไปบ่อยๆแบบนี้

เขาก็ไม่สามารถช่วยเธอ และเสี่ยงไปด้วยได้ทุกครั้ง

คิดไป วารุณีก็ขอโทษไปมาอีกครั้ง

นัทธีเห็นเธอไม่ยอมหยุดลง ทันใดนั้นจึงจับเธอไว้ หลังจากจ้องริมฝีปากซีดขาวสักพัก จึงก้มหน้าลงจูบ เอาคำขอโทษต่อจากนี้ของเธอ กล้ำกลืนกลับไปทั้งหมด

วารุณีตะลึงไปก่อน จากนั้นก็จูบกลับไปอย่างใจกว้าง

นัทธีรู้สึกถึงแรงในตัวเธอ ก็เลยเพิ่งแรงของตัวเองไป ทั้งสองคนไม่ยอมแพ้ต่อกัน เหมือนต่างจะช่วงชิงการคุมเกม

แต่สุดท้าย แรงของวารุณีก็สู้นัทธีไม่ได้ ถูกนัทธีครอบครองอำนาจในการเป็นผู้กระทำไป

นัทธีค่อยๆกดเธอลงไปที่เตียง

เธอก็โอบคอของชายหนุ่ม

การต่อสู้นัดนี้ จึงเริ่มขึ้นเช่นนี้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน นานจนวารุณีเกือบจะหมดสติไป ในที่สุดชายหนุ่มที่อยู่บนตัวก็ถอยออกไป ลุกขึ้นมา

วารุณีในตอนนี้ หมดเรี่ยวแรงแล้ว นอนเหนื่อยล้าที่เตียงไม่ขยับ แม้แต่ตาก็ไม่อยากลืม ได้แต่ฟังชายหนุ่มคุยโทรศัพท์ ให้คนเตรียมอาหารให้

นัทธีโทรหาป้าส้มเสร็จ ก็หันหน้ามองไปที่หญิงสาวบนเตียง

หญิงสาวเอาหน้าถูไถกับหมอน เหมือนจะอยากนอน