บทที่ 396 ตั้งครรภ์แล้ว

วารุณีเอามือกุมขมับ ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้

ทำไมถึงมีภาพแปลกๆผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ตอนที่เธอปวดหัวเมื่อกี้นะ？

“คุณผู้หญิงเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ?” ป้าส้มเห็นสีหน้าของวารุณีไม่สู้ดีนัก จึงรีบถามขึ้นด้วยความห่วงใย

วารุณีส่ายหน้า น้ำเสียงแหบแห้ง “ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ จู่ๆฉันก็รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะค่ะ” ป้าส้มเห็นสีหน้าของเธอดีขึ้นมากก็โล่งใจ

วารุณีส่งเสียงอืม เห็นด้วยกับป้าส้ม

ป้าส้มพยุงวารุณีนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก และเตรียมตัวจะไปรินน้ำให้เธอ

ทันใดนั้น วารุณีเรียกป้าส้มให้หยุด “เมื่อกี้ป้าส้มได้ยินเรื่องที่ฉันทะเลาะกับคุณนัทธีหมดแล้วใช่ไหมค่ะ?”

ป้าส้มพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้น ป้าคิดว่าคุณแม่ของฉันขับรถชนคุณพ่อคุณแม่ของคุณนัทธีตายจริงๆเหรอค่ะ?” วารุณีมองป้าส้มอย่างมีความหวัง

ป้าส้มหลบตา “ฉันจะไปรู้เรื่องแบบนี้ได้ยังไงค่ะคุณผู้หญิง?”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกันอยู่ เธอก็ยืนมองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

เธอดูออก คุณท่านก็ไม่ได้พูดโดยไม่มีมูล แต่ในขณะเดียวกัน คุณผู้หญิงเองก็เหมือนจะไม่ได้พูดโกหก

คุณแม่ของคุณผู้หญิงไม่มีรถสีแดงจริงๆ

ดังนั้น ความจริงของเรื่องนี้เป็นอย่างไรยังต้องรอการพิสูจน์ เธอจึงไม่อยากเข้าข้างใครคนใดคนหนึ่ง

วารุณีเข้าใจความกังวลของป้าส้ม จึงไม่อยากทำให้ป้าส้มลำบากใจ จึงปล่อยเธอไป

หลังจากป้าส้มไปแล้ว วารุณีนอนขดตัวอยู่บนโซฟา จมอยู่ในโลกของตัวเองอย่างเงียบๆ

นึกถึงสิ่งที่นัทธีพูดกับเธอว่าคุณแม่ของเธอขับรถชนคุณพ่อคุณแม่ของเขาตาย

นึกถึงสิ่งที่นัทธีพูดว่ารู้สึกเสียใจที่หลงรักเธอและรู้สึกเสียใจที่แต่งงานกับเธอ

ความคิดทั้งสองนี้ ทำให้เธอทรมานเหมือนใจจะขาดแล้ว ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

คืนนี้ วารุณีก็นอนไม่หลับอีกแล้ว เพราะแค่หลับตา ในหัวของเธอก็เต็มไปด้วยเรื่องพวกนี้ ทำให้นอนไม่หลับ

วันต่อมา หลังจากเธอไปส่งลูกๆทั้งสองไปโรงเรียนอนุบาลแล้ว ก็ไปบริษัท

ปาจรีย์ผลักประตูห้องทำงานของเธออย่างตื่นเต้น ในมือถือนิตยสารไฮเอนด์เล่มหนึ่ง “วารุณี นิตยสารเอนิวออกมาแล้ว รีบมาดูเร็ว”

วารุณีฝืนยิ้มแล้วตอบกลับ จากนั้นในวินาทีถัดมา ก็ตาเหลือก และล้มลงบนโต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว

“วารุณี ?” ปาจรีย์ตกใจ ทิ้งนิตยสารในมือ รีบไปดูอาการของวารุณี

เห็นวารุณีเป็นลมไป จึงตะโกนขึ้นด้วยความร้อนใจ “ใครก็ได้มานี่หน่อย เรียกรถพยาบาลเร็ว”

วารุณีถูกส่งขึ้นรถพยาบาลอย่างรวดเร็ว

ปาจรีย์ขึ้นรถพยาบาลไปดูแลด้วย

สิ่งที่บังเอิญคือ รถพยาบาลที่ปาจรีย์เรียกมา เป็นของโรงพยาบาลที่วารุณีไปตรวจ DNA เมื่อวานนี้

วารุณีถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ปาจรีย์ยืนอยู่ด้านนอกห้องฉุกเฉิน เดินไปเดินมาด้วยความเป็นห่วง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้ว ในที่สุดห้องฉุกเฉินก็เปิดออก

หมอท่านหนึ่งเดินออกมา ปาจรีย์รีบหยุดเขาไว้ “คุณหมอค่ะ เพื่อนของดิฉันเป็นอย่างไรบ้างค่ะ？”

“เธอไม่เป็นอะไรแล้วครับ แค่ช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอ เครียด และขาดสารอาหารครับ ก็เลยเป็นลมล้มไป โชคดีที่ลูกในท้องไม่เป็นอะไร แต่ว่าต่อไปต้องระมัดระวังหน่อยนะครับ” หมอดึงหน้ากากลงแล้วพูด

ปาจรีย์ตกตะลึง อ้าปากเหวอ เป็นเวลานานกว่าจะเอ่ยขึ้น “เมื่อกี้คุณหมอพูดว่าอะไรนะคะ คุณหมอบอกว่าลูกในท้องของเพื่อนดิฉัน เพื่อนของดิฉัน เธอ……ท้องเหรอค่ะ?”

“ ใช่ครับ ตั้งครรภ์ได้เดือนครึ่งแล้วครับ” หมอพยักหน้า หลังจากนั้น เดินหันหลังจากไปโดยไม่ได้สนใจปาจรีย์ที่ยังคงเหม่อ

ปาจรีย์กระพริบตา มองไปที่ห้องฉุกเฉิน และมองไปทางคุณหมอที่เดินจากไป ในที่สุดก็ยอมรับเรื่องที่วารุณีท้องนั้นเป็นเรื่องจริง ปาจรีย์ยิ้มเจื่อนใบหน้าเหยเก “ทำไมมาท้องเอาตอนนี้นะ?”

อันที่จริงแล้ว วารุณีท้อง เธอควรดีใจถึงจะถูก

แต่วารุณีตั้งท้องผิดเวลา มาตั้งท้องตอนที่ประธานนัทธีมีท่าทีเปลี่ยนไปมากกับวารุณี ถ้าหากทั้งสองคนสุดท้ายแล้วไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วจะทำยังไงกับลูก？

ปวดหัว！

ปาจรีย์เขกหัวตัวเอง จากนั้นก็เห็นวารุณีถูกดันออกมาจากห้องฉุกเฉิน

ปาจรีย์เดินตามไปห้องพักผู้ป่วยด้วย เพื่อดูแลวารุณี

เมื่อวารุณีรู้สึกตัวตื่นขึ้น ก็เป็นเวลาบ่าย 2 โมงแล้ว