บทที่ 399 นิรุตติ์ชอบวารุณี

นัทธีไม่บอกที่อยู่กับเธอที่เป็นภรรยา แต่กลับบอกนวิยา

มิน่าล่ะ เธอกลับถึงคฤหาสน์ถึงไม่เห็นนวิยา ที่แท้มาอยู่ที่นี่

นวิยาก็นึกไม่ถึงว่าคนที่อยู่หน้าประตูจะเป็นวารุณี ผงะไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ “ที่แท้ก็คุณวารุณี คุณมาที่นี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าค่ะ?”

เธอถามด้วยโทนเสียงเหมือนกับนายหญิง

วารุณีหยิกฝ่ามือ

เธอมาที่นี่เพื่อจะบอกนัทธีว่าจับฆาตกรผิดตัว

แต่เมื่อเห็นแบบนี้ ก็คงไม่จำเป็นแล้ว

วารุณีไม่ตอบ หลับตาลง ปกปิดความเจ็บปวดในดวงตา หันหลังจากไป

นวิยาเห็นเธอเดินจากไปดื้อๆแบบนี้ ก็ไม่ได้รั้งไว้ ยิ้มอย่างสะใจแล้วปิดประตู

พิชิตเดินถือแก้วไวน์มาที่ทางเข้า “นวิยา คุณคุยกับใครน่ะ นานขนาดนี้ยังไม่เข้ามาอีก?”

“นิติกรน่ะ”นวิยาตอบด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ควงแขนเขา “นัทธียังไม่กลับมาอีกเหรอ?”

“ยังเลย เพิ่งจะออกมาจากบริษัทหลังจากประชุมเสร็จน่ะ บอกให้พวกเรารอเขาที่นี่ก่อน”

“รับทราบค่ะ” นวิยาพยักหน้า ไม่ถามอะไรอีก

อีกด้านหนึ่ง วารุณีกลับมาที่รถ แล้วคว่ำหน้าลงบนพวงมาลัยรถด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ หลับตาลงเล็กน้อย

เธอมาเขาด้วยความดีใจ เพื่อที่จะบอกนัทธีเรื่องจับฆาตรกรผิดตัว เข้าใจว่าแบบนี้จะทำให้เธอและเขาได้ปรึกษาหารือเรื่องหาฆาตกรตัวจริง ทำให้ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น

แต่นึกไม่ถึงเลยว่ามันน่าจะขันเช่นนี้ เธอมาที่นี่ ไม่เจอเขา แต่กลับเจอนวิยา และนวิยายังทำท่าทีเหมือนนายหญิง

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ตั้งแต่นัทธีมีท่าทีเย็นชากับเธอ เขาก็เริ่มสนิทกับนวิยามากขึ้น เหมือนกับตอนที่พวกเขายังไม่ได้แต่งงานกัน

เขาคิดอะไรของเขานะ?

วารุณีไม่รู้ และก็คิดไม่ออก หลังจากบีบดั้งจมูกเบาๆ ก็ขับรถจากไป

ทันทีที่เธอขับรถออกไป รถมายบัคหรูสีดำก็ขับเข้ามา

มารุตมองไปข้างหน้าอย่างสงสัย “ท่านประธานครับ ผมว่าเมื่อกี้ผมเห็นรถของคุณผู้หญิงนะครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายที่หลับตาอยู่เบาะหลังก็ลืมตาขึ้นมองไปข้างหน้า แต่เขากลับไม่เห็นอะไร แววตาของเขาไม่อาจบอกได้ว่ามันคือความผิดหวังหรืออะไร

“พรุ่งนี้มารับฉันตอนแปดโมงเช้านะ” นัทธีพูดทิ้งท้าย แล้วเปิดประตูลงจากรถ เดินเข้าไปในตึก

กลับมาถึงที่พัก พิชิตเป็นคนเปิดประตู

นัทธีนึกถึงสิ่งที่มารุตเพิ่งพูด แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วารุณีมาที่นี่เหรอ?”

“ไม่ได้มานะ” พิชิตถามกลับโดยไม่รู้ตัว “ทำไมนายถึงคิดว่าเธอมาที่ล่ะ?”

นัทธีไม่พูดอะไร เดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่น

นวิยาเห็นเขา รีบลุกขึ้นด้วยความดีใจ “นัทธี นายกลับมาแล้ว”

นัทธีส่งเสียงอืม

นวิยารินน้ำให้เขา กระตือรือร้นมาก

พิชิตยืนอยู่ด้านหลังมองซีนนี้ ดวงตาด้านหลังแว่นตาหม่นหมอง

นวิยายังรักนัทธีอยู่

ทุกครั้งที่พวกเขาสามคนอยู่ด้วยกัน เธอจะไม่สนใจเขาที่เป็นแฟนของเธอเลย

เขายังสงสัยอยู่ว่าเธออยู่กับเขาเพราะอะไรกันแน่

พิชิตหลับตาลง แล้วเดินไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าตุ๊กตาที่น่ารักอีกครั้ง “จริงสิ นัทธี นายเรียกพวกเรามาที่นี่ทำไมเหรอ?”

นัทธีหยิกหัวคิ้ว “ฉันเรียกพวกเธอมา เพื่อจะคุยเรื่องงานฉลองที่นวิยาหายป่วย”

“งานฉลองหายป่วย ไม่ใช่คุณปู่บุญชัยจะเป็นคนจัดการหรอกเหรอ?” พิชิตสงสัย

นัทธีพยักหน้า “เมื่อหลายวันก่อน จู่ๆคุณปู่บุญชัยก็ stroke เข้าโรงพยาบาล เลยจัดการเรื่องนี้ไม่ได้”

“อะไรน่ะ คุณปู่บุญชัย เข้าโรงพยาบาลเหรอ?” นวิยายืนขึ้นด้วยความตกใจ

นัทธีขมวดคิ้ว “เธอไม่รู้เหรอ?”