บทที่ 403 กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายคนอื่น

วารุณีเห็นพงศกรยิ้มออกมา หัวใจสั่นทีหนึ่ง อยู่ๆ ก็คิดฉากที่ตัวเองเห็นในกล้องวงจรปิดครั้งนั้นขึ้นมา

ตอนที่เธอถือมีดแทงนัทธีครั้งนั้น รอยยิ้มบนหน้าก็ไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไหร่ แต่ที่ไม่เหมือนกันคือยิ้มครั้งนั้นของเขาน่ากลัวกว่าตอนนี้อีก

แต่ตอนนี้อ่อนลงเล็กน้อย

"พงศกร คุณว่าตกลงฉันนี่คือเป็นอะไรกันแน่" วารุณีส่ายหัวไปมาและกล่าวว่า: "ช่วงนี้ฉันก็จะเหมือนตอนนี้เจ็บหัวอยู่บ่อยๆ จากนั้นในหัวก็มีภาพเหล่านี้โผล่ขึ้นมา แต่ไม่นานก็หายไปแล้ว หัวก็ไม่เจ็บแล้วด้วย"

ตอนนี้หัวของเธอก็ไม่เจ็บแล้ว

พงศกรมองลงไปด้านล่างและยิ้มตอบว่า: "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน หรือว่าคุณไปทำการตรวจสมองเถอะ ลองดูว่าใช่ข้างในมีอะไรหรือเปล่า"

วารุณีลองคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าถูกเหมือนกัน พยักหน้าและตกลง "อีกสองสามวันเถอะ ตอนนี้ไม่ค่อยมีเวลาอะไรเลย"

"ได้ เดี๋ยวค่อยติดต่อผมอีกที" พงศกรตอบ

วารุณียิ้มอย่างไร้เดียงสา จากนั้นก้าวเท้าไปแล้ว

หลังจากออกไปจากโรงพยาบาลแล้ว วารุณีไม่ได้กลับไปบริษัทหรือคฤหาสน์ แต่คือกลับไปคอนโดของตัวเอง

ไม่ได้มีคนมาอยู่คอนโดมานานมากแล้ว หลังจากคุณแม่เสียชีวิตไปเธอก็ไม่เคยกลับมาอีก ในบ้านเต็มไปด้วยฝุ่นเป็นชั้นบางๆ แล้ว

ตอนที่วารุณีเข้าไปยังได้กลิ่นฝุ่นอยู่เลย

วารุณีมองดูคอนโดหลังนี้ ในตาเผยความคิดถึงออกมา

เธอนึกมาตลอดว่าชีวิตนี้ตัวเองคงไม่ย้ายกลับมาที่นี่อีกแล้ว

แต่พอดูจากตอนนี้แล้ว สงสัยอีกไม่นานก็จะย้ายกลับมาแล้ว

"ฮ่า..." วารุณีจับกระเป๋า บนหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

จากนั้นเธอควักมือถือออกมา โทรหาบริษัทแม่บ้านทำความสะอาด ให้พวกเขาส่งพนักงานทำความสะอาดมาทำความสะอาดคอนโด ถึงตอนนั้นที่พาลูกสองคนย้ายกลับมาก็ไม่ต้องทำความสะอาดอีกแล้ว

พอทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ วารุณีก็ออกไปแล้ว ไปร้านถ่ายเอกสารถ่ายใบสำคัญการหย่าชุดหนึ่งออกมา

ตอนที่เธอกับนัทธีแต่งงานกันก็ได้เซ็นหนังสือรับรองทรัพย์สินส่วนบุคคลแล้ว เพราะกลัวคนอื่นจะพูดว่าเธอแต่งงานกับนัทธีเพื่อเงินของเขา และมันจะเป็นผลกระทบไม่ดีต่อลูกสองคน ดังนั้นตอนนี้ข้อตกลงหย่ากันก็จะง่ายกว่า ไม่มีความเกี่ยวข้องกับทางการเงินใดๆ เลยท้ังสิ้น

แค่นัทธีเซ็นชื่อ แล้วไปรับใบหย่าที่สำนักบริหารการทะเบียนก็ได้แล้ว

วารุณีนำใบสำคัญการหย่าเอาไว้ในซองเอกสารเดียวกับผลตรวจ ขับรถกลับไปคฤหาสน์ เตรียมเอาไปเก็บแล้วค่อยไปบริษัท

แต่สิ่งที่คาดคิดไม่ถึงคือตอนที่เธอกลับไป กลับเห็นนัทธีกับนวิยาก็อยู่เช่น

เขาสองคน อยู่ด้วยกันอีกแล้ว

วารุณีมองไปด้านล่าง กำซองเอกสารในมือแน่นๆ โดยสัญชาตญาณ จากนั้นกะว่าจะทำเป็นไม่สนใจพวกเขาและขึ้นไปชั้นบน

แต่นวิยากลับเรียกเธอไว้ "คุณวารุณี ทำไมกลับมาเช้าจังเลย"

นัทธีก็มองเธอแวบหนึ่งเช่นกัน สายตาลึกซึ้ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

"เกี่ยวอะไรกับแก" เมื่อวารุณีเห็นความเย็นชาของนัทธีหัวใจก็เจ็บช้ำทีหนึ่ง จากนั้นสายตามองไปที่นวิยา ตอบกลับประโยคหนึ่งด้วยเสียงเย็นชา

นวิยาทำเป็นน้อยใจและตอบว่า: "ทำไมน้ำเสียงของคุณวารุณีรุนแรงเช่นนี้ ฉันก็แค่ทักทายคุณเท่านั้นเอง"

วารุณีหัวเราะเยาะเย้ย "ทักทายเหรอ ตอนแรกฉันกะว่าจะไม่สนใจพวกแกแล้ว อยากเหลือสถานที่ให้พวกแกนัวเนียต่อ ไม่คิดเลยว่าคุณนวิยากลับไม่รักษาไว้ให้ดี เปลืองโอกาสไปเองแล้ว"

พอได้ยินคำพูดนี้ นวิยารู้สึกอึ้งมาก

ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่า กลับอยากเอาเธอมาจับคู่กับนัทธี

หรือจะเป็นความเย็นชาในช่วงนี้ของนัทธีทำให้ผู้หญิงคนนี้ท้อแท้ใจแล้วจริงๆ

พอคิดถึงตรงนี้ นวิยากำมือไว้แน่น พยายามกดความสะเทือนใจในใจลงไม่ให้คนอื่นดูออก

นัทธีที่อยู่ข้างๆ กลับมองวารุณีด้วยสีหน้ามืดมน รอบตัวเต็มไปด้วยอากาศเหน็บหนาว "เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ ให้เรานัวเนียต่อเหรอ"

วารุณียิ้มสบตาเขา "ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้คุณสองคนตัวติดกันอยู่ตลอดเวลา ไปไหนมาไหนด้วยกัน คนที่ไม่รู้ยังคิดเลยว่าคุณสองคนเป็นคู่กัน อีกอย่าง ตอนนี้คุณนวิยายังเข้าออกห้องนอนและคอนโดของคุณอยู่บ่อยๆ ก็เหมือนกับเป็นแฟนของคุณไม่ใช่เหรอ ดังนั้นฉันจึงทำให้คุณสองคนสมปรารถนานิ"

พูดจบ เธอก็ไม่สนใจพวกเขาอีกและขึ้นไปชั้นบนแล้ว

นัทธีกำหมัดขึ้นมา กัดฟันหลังไว้แน่นๆ

เธอกลับผลักเขาไปให้ผู้หญิงคนอื่น!