บทที่ 407 สะกดจิต

เชื่อว่าอีกสักครู่ก็จะรู้คำตอบนี้แล้ว

วารุณีไปยังโรงพยาบาล

หลังจากมาถึงโรงพยาบาลแล้ว เธอก็ไปหาพงศกรเลย

พิชิตเห็นตัวเธอและเอ๋คำหนึ่ง "นั่นวารุณีไม่ใช่เหรอ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

ตอนแรกเขามาที่โรงพยาบาลนี้เพื่อเรียกชุดยาสลบ ไม่คิดเลยว่ากลับได้เห็นวารุณี

และทางนั้นคือไปทางแผนกสมอง...

หรือว่าเธอจะมาหาพงศกรเหรอ

พิชิตรู้เรื่องที่พงศกรกลับมาประเทศอยู่

พงศกรก็เคยไปหาเขา โอนข้อมูลการทำงานจากโรงพยาบาลของเขามาที่โรงพยาบาลแห่งนี้

ดังนั้นวารุณีอาจจะมาหาพงศกรจริงๆ

ขณะที่คิดอยู่ พิชิตรีบควักมือถือออกมาและกดเบอร์ของนัทธี

นัทธีกำลังประชุมอยู่ พอได้ยินเสียงมือถือแล้วก็ดูแวบเดียวและวางสายลงเลย ไม่คิดที่จะรับสาย

พิชิตเบะปาก "ไม่รับใช่ไหม ฉันมีวิธีให้แกโทรมาหาเองเยอะ"

ยิ้มอย่างชั่วร้าย พิชิตส่งข้อความให้นัทธี: ภรรยาแกกำลังอยู่กับพงศกรอยู่

ข้างหลังเป็นอิโมจิทหารหมวกเขียวสามรูป

หลังจากนัทธีเห็นแล้วสีหน้าดูแย่ลงมากเลยทันที ความกดอากาศรอบตัวลดลงเป็นเส้นตรง

ภายในห้องประชุมอันกว้างใหญ่ ทุกคนต่างรู้สึกได้ว่าเขากำลังโมโหอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขากำลังโมโหอะไรอยู่

พวกเขาเหมือนก็ไม่ได้ทำอะไรให้เขาอารมณ์ไม่ดีมั้ง

"หยุดการประชุม" นัทธีทิ้งสี่คำนี้ออกไปด้วยเสียงเย็นชา จากนั้นเอามือถือขึ้นมาออกไปข้างนอกโทรหาพิชิต

พิชิตเห็นเป็นเบอร์ของเขา หน้าเด็กอันน่ารักนั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ จากนั้นรับสายขึ้นมา "ฮาโหล"

"แกบอกว่าวารุณีกับพงศกรอยู่ด้วยกัน?" เสียงอันเย็นชาของนัทธีดังมา

พิชิตพยักหน้า "ใช่ ตอนนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาลที่พงศกรทำงานอยู่ และยังไปแผนกสมองโดยเฉพาะ น่าจะไปหาพงศกรแหละ แกจะเอ๋..."

พิชิตรีบเอามือถือมาตรงหน้า เห็นหน้าจอที่เด้งกลับไปหน้าหลัก มุมปากอดกระตุกไม่ไหว "วางสายได้รวดเร็วทันใจจริงๆ เลย"

สงสัยอีกไม่นานก็จะมาถึงแล้ว

พิชิตยิ้มอย่างน่าสนใจ

แผนกสมอง วารุณีหาพงศกรเจอแล้ว

พงศกรกำลังทำการตรวจซีทีสมองให้วารุณีอยู่

ถึงแม้เขาอยากจะเมียงมองความจำที่ถูกปิดสนิทไว้ของเธอเลย แต่เขาก็กังวลว่าในหัวเธอจะมีปัญอะไรจริงๆ หรือเปล่า ดังนั้นก่อนที่จะเมียนมอง เขายังคงเลือกการตรวจที่ปกติให้เธอ

พงศกรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานของตัวเอง ในมือถือภาพซีทีสมองไว้บนอากาศตรวจดูอย่างตั้งอกตั้งใจ

วารุณีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเขา สองมือกำเอาไว้แน่นวางอยู่บนโต๊ะทำงาน รู้สึกกระวนกระวายใจมาก "พงศกร เป็นไงบ้าง ในหัวฉันมีอะไรหรือเปล่า เช่นเนื้องอกในสมองอะไรอย่างนี้"

เธอเคยได้ยินมาว่าถ้าในหัวเจ็บเป็นระยะๆ ก็น่าจะเป็นมีอะไรพวกนี้

ถ้าเป็นเนื้องอกธรรมดาก็ยังดีอยู่ สามารถตัดออกด้วยการผ่าตัด แต่ถ้าเป็นเนื้อร้าย ถึงตัดออกแล้วก็จะกำเริบขึ้นมาอีก ยิ่งกว่านั้นยังอาจจะกลายเป็นมะเร็งสมองได้ด้วย

พอคิดถึงตัวเองอาจจะมีมะเร็งสมอง จิตใจของวารุณีก็จมลงไปถึงใต้หุบเขา เย็นทั้งมือและขา

เธอไม่ใช่กลัวตาย แต่คือกลัวว่าถ้าตัวเองตายแล้วลูกสองคนจะทำยังไง

"ไม่ต้องกลัว ในสมองคุณไม่มีอะไรเลย สุขภาพดีมาก" พงศกรวางภาพลงมา ปลอบใจวารุณีที่กระวนกระวายใจด้วยเสียงอ่อนโยน

ตาของวารุณีสว่างขึ้นมา "จริงเหรอ ไม่มีจริงๆ เหรอ"

"จริงๆ เชื่อผม" พงศกรพยักหน้าและยิ้ม

วารุณีอืมเสียงหนึ่ง "ฉันเชื่อคุณ ฉันแค่จรุงใจและดีใจเกินไปแล้ว ฉันยังนึกว่าฉันมีมะเร็งสมองอยู่เลย"

เธอดีใจจนร้องไห้

พงศกรยื่นกระดาษทิชชูสะอาดให้เธอหนึ่งแผ่น "ไม่มีอะไรเลย อย่าคิดมาก"

"ฉันรู้ ฉันไม่คิดมากแล้ว แต่ว่าถ้าในสมองฉันไม่มีอะไรเลย แล้วการที่เจ็บหัวเกิดจากอะไรเหรอ" วารุณีมองเขา

สีตาของพงศกรมืดมน ทำหน้ายิ้มพูดว่า: "ผมไม่รู้เกี่ยวกับรายละเอียดเหมือนกัน แต่ผมเดาว่าน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับความจำ"

"ความจำ?" วารุณีจ้องตาโตขึ้นมา อยู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดของสุภัทรก่อนที่จะมาขึ้นมาได้ 'เธอนี่จำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ ด้วย'