ตอนที่ 414
บทที่ 414 มาขอโทษ
October 22, 2026
“ไม่รู้สิ หม่ามี๊ไม่ได้ถาม” วารุณีมองต่ำลง เธอพูดโกหก
อารัณดูออก และไม่ได้เปิดโปง เขาจิ้มศีรษะเบา ๆ “งั้นเหรอครับ ผมรู้แล้ว”
“หม่ามี๊ ไม่ให้ลุงนัทธีเข้ามาเหรอคะ?” ไอริณซดน้ำซุปหนึ่งช้อน แล้วเอ่ยถาม
วารุณีส่ายหน้า “ไม่แล้วแหละ ให้มันเป็นแบบนี้เถอะ พวกลูก ๆ เองก็ห้ามไปเปิดประตูเข้าใจไหม?”
“ค่ะ” ไอริณตอบรับ และไม่พูดอะไรต่อ
อาหารค่ำยังดำเนินต่อ
นัทธีที่อยู่ด้านนอกเองก็ยืนต่อไป
เขารู้ว่าวารุณีจะไม่เปิดประตู ตัวเองอยู่ที่นี่ต่อไปก็เปล่าประโยชน์ แต่เขาก็ยังคงไม่คิดที่จะจากไป
ในสายตาของเขา เธอจะเปิดประตูหรือไม่นั้นเป็นเรื่องหนึ่ง เขายินดีที่จะรอหรือไม่นั้น เป็นอีกเรื่อง
ในมื่อมาขอโทษ ด้านความจริงใจ เขาก็ต้องทำให้ได้เป็นธรรมดา
นัทธียืนพิงผนังดูดบุหรี่อยู่ที่ข้างประตู มวนแล้วมวนเล่า ไม่นานบนพื้นก็มีก้นบุหรี่กองอยู่หลายมวน
ในตอนนี้เอง โทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้นมา
นัทธีโยนก้นบุหรี่ทิ้งไป และหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นสายโทรเข้าจากพิชิต
“มีเรื่องอะไร?” ดูดบุหรี่มากเกินไป เสียงของนัทธีในตอนนี้แหบแห้งเล็กน้อย
“นัทธี นายต้องมาโรงพยาบาลเพื่อตรวจเป็นครั้งสุดท้ายไม่ใช่เหรอ ทำไมยังไม่อีกล่ะ?” พิชิตถามอยู่ในสาย
นัทธีนวดจุดตรงกลางระหว่างคิ้วเบา ๆ “ลืมไปน่ะ”
เขาลืมไปเลยจริง ๆ
“เยี่ยม ฉันว่าแล้ว งั้นนายจะมาตอนไหน?” พิชิตมองนาฬิกาข้อมือ
นัทธีหันหน้าไปมองประตูใหญ่คอนโดที่ปิดสนิท และเม้มปากกล่าว: “วันนี้ไปไม่ได้แล้ว”
“ทำไมเหรอ?” พิชิตสงสัย
นัทธีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ด้านหลังของศีรษะติดกับผนัง จ้องมองดูเพดาน ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด: “ฉันต้องขอโทษวารุณี”
“ขอโทษ?” พิชิตชะงักงัน “เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? นายทำอะไรให้เธอหรือเปล่า?”
“ไม่หรอก เป็นเรื่องพ่อแม่ของฉันน่ะ ฉันเข้าใจแม่ยายของฉันผิดไป” นัทธีเม้มปากกล่าวอย่างเรียบ ๆ
พิชิตลุกยืนขึ้นจากเก้าอี้ “อะไรนะ? เข้าใจผิดงั้นเหรอ?”
“อืม”
“ไม่ใช่นี่ จะเข้าใจผิดได้ยังไง นายแน่ใจได้ยังไง?” พิชิตสงสัยมากจริง ๆ
นัทธีเล่าเรื่องที่คุยกับวารุณีเมื่อตอนกลางวัน อย่างสั้น ๆ อีกครั้ง
เมื่อพิชิตฟังจบ ผ่านไปสักพักว่าจะได้สติกลับมา “เดี๋ยวนะ นายหมายความว่า เมื่อก่อนวารุณีได้สูญเสียความทรงจำในตอนนั้นไป แต่เมื่อตอนกลางวันพลันนึกขึ้นมาได้ และได้บอกเรื่องทุกอย่างในตอนนั้นกับนาย และนายก็ได้ไปตรวจสอบกับเลขาของคุณปู่บรรพตอีกครั้ง ยืนยันแล้วว่าคนที่ชนคุณลุงคุณป้า เป็นคนอื่น?”
“ถูกต้อง” นัทธีพยักหน้า
พิชิตสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “พระเจ้า การพลิกผันของเรื่องราว คิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ คาดไม่ถึงเลยทีเดียว ดูเหมือนว่าคนที่ส่งคลิปวิดีโอให้นาย มีจุดประสงค์ให้นายและวารุณีแตกแยกกัน แต่ว่าทำไมถึงต้องให้พวกนายแตกแยกกันล่ะ? พวกนายแตกแยกกัน มีผลดีอะไรกับคนคนนั้น?”
นัทธีหลับตาลง จากนั้นก็ลืมตา ในดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก “ฉันเองก็อยากรู้คำตอบนี้เหมือนกัน”
ถ้าหากคนที่อยู่เบื้องหลังคนนั้น มีความแค้นกับเขา สามารถพุ่งเป้าหมายมาที่เขาหรือบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปโดยตรง
ทำไมถึงต้องลงมือจากวารุณีก่อน?
“นายยังสืบไม่ได้เหรอว่าใครเป็นคนส่งมา?” พิชิตเอ่ยถาม
นัทธีส่ายหัว “ยังเลย”
“ฉันจำได้ว่าที่ข้างกายนายซูเปอร์แฮ็กเกอร์อยู่คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ? ตอนที่วารุณีถูกนิรุตติ์ลักพาตัวเมื่อครั้งที่แล้ว เป็นแฮ็กเกอร์คนนั้นที่เป็นคนลงมือ หรือไม่นายให้แฮ็กเกอร์คนนั้นลองลงมืออีกครั้ง จะต้องอาศัยอีเมลนั่นหาตัวคนส่งได้แน่” พิชิตแนะนำ
นัทธีหรี่ตาเล็กน้อย “ไม่มีประโยชน์หรอก ฉันได้ให้แฮ็กเกอร์อีกคนตรวจสอบดูแล้ว สุดท้ายพบว่าอีเมลฉบับนั้นได้ส่งมาจากร้านอินเทอร์เน็ตใต้ดินแห่งหนึ่ง”
“แค่ก......” พิชิตสำลัก มุมปากกระตุก “ดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลัง จะระมัดระวังไม่เบา”
นัทธีไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้ว่าทำไม เขารู้สึกเวียนหัว สายตาก็เริ่มเลือนรางเล็กน้อย
“นัทธี นายยังอยู่ไหม?” เมื่อเห็นว่าในโทรศัพท์นั้นเงียบไปเป็นเวลานาน พิชิตก็รีบร้องถามทันที
นัดที่สะบัดหัวเล็กน้อย ทำให้หัวที่มีอาการวิงเวียนดีขึ้นมาบ้าง “อะไรนะ?”
“ไม่มีอะไร ฉันเห็นว่าจู่ ๆ นายก็เงียบไป นึกว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ไม่นี่”
“ไม่เป็นอะไรก็ดี งั้นฉันวางก่อนแล้วกัน อีกเดี๋ยวยังต้องพานวิยาไปทานข้าว” พิชิตกล่าว