ตอนที่ 42
บทที่ 42 ทั้งโง่และโหดอำมหิต
October 22, 2026
“ใช่ ถึงจะบอกว่าตระกูลแววสูงเนินเป็นบริษัทเครื่องแต่งกาย แต่ก็ทำธุรกิจผ้าด้วย เพราะว่าความสัมพันธ์กับนายท่านวัชระ ผ้าที่บริษัทพวกเราต้องการล้วนเป็นแต่ของตระกูลแววสูงเนินจัดหาให้”เพื่อนร่วมงานอธิบาย
วารุณีพยักหน้าอย่างฉับพลัน“ที่แท้ก็แบบนี้ ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะ”
“ไม่ต้องเกรงใจครับ”เพื่อนร่วมงานส่ายมือ
หลังจากเขาไป วารุณีก็เอานามบัตรใส่ในกระเป๋า จากนั้นถือกระเป๋าไปหาพิชญา ทำเรื่องออกไปข้างนอก
เดิมทีคิดว่าจะถูกพิชญาทำให้ลำบากใจ คิดไม่ถึงว่าพิชญาจะพูดดีด้วยเกินความคาดหมาย อนุมัติให้เธอไปข้างนอกได้
พิชญาตรงไปตรงมาแบบนี้ กลับทำให้วารุณีรู้สึกไม่ค่อยชิน
แต่ว่าเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มองพิชญาอย่างสงสัยแป๊บหนึ่ง ก็เอาหลักฐานการขอไปข้างนอกไปที่โรงงานผ้าของตระกูลแววสูงเนิน
เพราะว่าโรงงานผ้าเกี่ยวข้องกับพวกฝุ่นละอองไฟเบอร์ จึงสร้างอยู่ที่ชานเมืองคนน้อยๆ
ตอนที่วารุณีไปถึง ก็เที่ยงแล้ว
เธอลงจากรถ มองบรรยากาศรอบๆ ยกเท้าขึ้นเดินไปที่ป้อมยาม“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นดีไซเนอร์ของ บริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป มารับสินค้าค่ะ ขอโทษนะคะผู้จัดการพวกคุณอยู่ที่ไหนคะ？”
“ผู้จัดการไปตรวจยามไลน์การผลิต”ป้อมยามรับบัตรพนักงานของเธอ หลังจากตรวจสอบตัวตนของเธอแล้ว ก็เปิดประตู
วารุณีเข้าไปแล้วพูดขอบคุณ หยิบบัตรพนักงานของตัวเองกลับ
จากนั้น ป้อมยามก็พาเธอไปหาผู้จัดการ
ผู้จัดการได้ยินการมาของวารุณี ก็แสดงอาการขอโทษ “คุณวารุณี ขอโทษจริงๆนะครับ ผ้าที่คุณต้องการไม่มีแล้ว”
“อะไรนะ？”วารุณีตะลึง จากนั้นจึงขมวดคิ้ว“ไม่มีแล้ว？”
“ครับ”ผู้จัดการพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
วารุณีหัวเราะไม่ออก ริมฝีปากแดงๆเม้มไว้ “ผู้จัดการ ฉันจำได้ว่าเมื่อวานเพื่อนร่วมงานของบริษัทฉันมารับสินค้าแล้ว แต่เพราะว่าปัญหาของรุ่น ก็เลยไม่ได้รับไป งั้นสินค้าก็น่าจะอยู่ที่พวกคุณสิ พวกคุณบอกว่าไม่มีได้ไงกัน？”
“แน่นอนว่าถูกเจ้าอื่นรับไปแล้วครับ เจ้าอื่นก็ต้องการผ้าพวกนี้เช่นกัน”ผู้จัดการตอบกลับไปด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ
วารุณีมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ถูกเจ้าไหนเอาไปคะ？”
“ตรงนี้บอกคุณวารุณีไม่ได้ครับ ลูกค้าต้องเป็นความลับหมดเลยครับ”
ได้ยิน วารุณีก็โมโห“ผู้จัดการ พวกคุณเกินไปแล้วนะคะ นั่นเป็นผ้าของพวกเรา บริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป พวกคุณเอาไปให้คนอื่นได้ไง ใครให้อำนาจพวกคุณ？”
“ฉันเอง！”ด้านนอกประตูโรงงาน จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงที่หยิ่งผยองเข้ามา
วารุณีหรี่ตามองไป มองเห็นร่างที่คุ้นเคย ใส่ส้นสูงเดินเข้าไปด้วยท่าทางส่ายไปมา“คุณเองเหรอ？”
เมธาวีเดินไปหยุดอยู่ข้างๆผู้จัดการ“คุณลงไปก่อน ฉันจะคุยกับเธอเอง”
“ครับ”ผู้จัดการพยักหน้า แล้วหันเดินออกไป
เมธาวีจึงเอาสายตามมองไปที่วารุณี ใช้ส้นสูงที่สูงกว่าวารุณี จงใจเงยคางขึ้น เชิดหน้าใส่“ฉันเอง คิดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ!”
วารุณีกลอกตา“ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ แต่ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ คุณไม่รู้เหรอว่าคุณทำแบบนี้จะมีผลอะไรตามมา？”
“จะมีผลอะไรตามมาได้？”เมธาวีเบะปาก ด้วยใบหน้าคาดไม่ถึง “ฉันรู้แค่ว่า ไม่มีผ้า คุณก็ไม่อาจทำสำเร็จได้”
ได้ยินคำนี้ วารุณีก็เข้าใจทันที สายตาเย็นชา“ดังนั้นคุณเอาผ้าไปให้เจ้าอื่น เพื่อเล่นงานฉัน？”
“ใช่！”เมธาวีหัวเราะอย่างภูมิใจ“งานเลี้ยงครั้งที่แล้วคุณมีประธานนัทธีช่วยเหลือ ครั้งนี้ฉันจะดูสิว่าใครจะช่วยคุณ กล้ามาขโมยสร้อยของฉัน ดูสิว่าฉันจะเอาคุณตายไหม！”
“ครั้งที่แล้วบอกชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอง่า ฉันไม่ได้ขโมยสร้อยของคุณ”วารุณีหมดคำพูดสุดๆ
“คุณคิดว่าฉันเชื่อไหม？คุณไม่ได้ขโมยสร้อยของฉัน แล้วสร้อยฉันไปอยู่ในกระเป๋าคุณได้อย่างไร？”เมธาวีชี้ไปที่กระเป๋าของวารุณี ปักใจเชื่อว่าเธอขโมย
วารุณีขยี้คิ้ว จากนั้นก็เหนื่อยใจ“OK เรื่องสร้อยคอพวกเราปล่อยไว้ก่อน พวกเรามาคุยเรื่องนี้ดีกว่า ฉันจะถามคุณ คุณรู้ได้ไงว่าฉันจะมาที่นี่ ใครบอกคุณ？”
“คุณสนด้วยเหรอว่าใครบอกฉัน？”เมธาวีไม่ยอมตอบ
วารุณีก็ไม่หงุดหงิด ดวงตาจ้องไปที่เธอเขม็ง“พิชญาใช่ไหม？”
สีหน้าเมธาวีเปลี่ยนไป