ตอนที่ 420
บทที่ 420 ไม่ใช่คนดี
October 22, 2026
“เยี่ยมไปเลย” ป้าส้มปรบมือหนึ่งครั้ง ดีใจอย่างสุดขีด
เธอเองก็รู้ว่าความเข้าใจผิดระหว่างคุณผู้ชายและคุณผู้หญิงได้คลี่คลายลง และอยากให้ทั้งสองคนคืนดีกันตั้งนานแล้ว
ตอนนี้เห็นทั้งสองคนมีความเป็นไปได้ว่าจะคืนดีกัน ก็ต้องดีใจเป็นธรรมดา
“งั้นคุณผู้หญิงคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมอาหารเย็นที่ห้องครัวนะคะ” ป้าส้มกล่าว
วารุณีพยักหน้า “ค่ะ”
หลังจากที่ป้าส้มจากไป เธอก็เอาเค้กไปแช่ไว้ในตู้เย็น จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหานัทธี
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโทรหาเขา หลังจากที่ได้เมินเฉยต่อเขามาเป็นเวลานาน
ในตอนที่นัทธีรับโทรศัพท์ ยังรู้สึกเบิกบานใจอยู่ไม่น้อย
“ฮัลโหล” เสียงทุ้มต่ำเสนาะหูของนัทธีลอยออกมา
วารุณีไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง “สุขสันต์วันเกิด”
นัทธีชะงักไป จากนั้นก็ยิ้มพลางอืมตอบรับหนึ่งครั้ง
วารุณีเงียบไปสองวินาที ถึงได้ถามขึ้นมา “ตอนเย็นจะกลับมาตอนไหน? ป้าส้มทำอาหารเย็นรอคุณกลับมา”
“แล้วคุณล่ะ คุณไม่รอผมเหรอ?” นัทธีไม่ตอบแต่ถามกลับ
วารุณีหน้าแดงเล็กน้อยและก้มหน้าลง “ฉันไม่รอคุณหรอก คุณจะกลับมาหรือไม่ก็แล้วแต่”
พูดจบ เธอก็ตัดสายไปทันที
นัทธีมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เด้งกลับไปหน้าเมนูหลัก และยิ้มออกมาเบา ๆ จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลง และเรียกมารุตเข้ามา
“ท่านประธานครับ” มารุตยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา
นัทธียื่นเอกสารปึกหนึ่งบนโต๊ะออกไป “พวกนี้นายไปจัดการ ตอนบ่ายฉันจะต้องรีบกลับไปเร็วหน่อย”
มารุตมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ครับ”
นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านประธานทิ้งหน้าที่รับผิดชอบ โยนงานให้กับเขา
เมื่อก่อนไม่ว่าจะเป็นงานวันเกิดหรือวันปีใหม่ ท่านประธานต่างก็ทำเหมือนกับไม่รู้ไม่ชี้
ตอนนี้แต่งงานแล้ว มีคนจัดงานวันเกิดให้ มันต่างกันจริง ๆ
มารุตก้มหน้ามองเอกสารปึกใหญ่ที่อยู่ในอ้อมแขน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มครุ่นคิดพิจารณา ตัวเองก็ควรจะหาแฟนแล้วหรือเปล่า
อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่วารุณีได้คุยโทรศัพท์เสร็จ ก็วางโทรศัพท์ลง
ทันใดนั้น เสียงของนวิยาก็ได้ดังลงมาจากด้านบน “คุณวารุณี เธอจะจัดงานวันเกิดให้นัทธีเหรอ?”
วารุณีขมวดคิ้วเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้น แล้วสบตากับหล่อนอย่างสงบ “ฉันเป็นภรรยาของเขา ฉันไม่จัดงานวันเกิดให้เขา ใครจะเป็นคนจัดล่ะ?”
ดวงตาของนวิยาหม่นหมองลงเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมา “คุณวารุณี ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันก็แค่กำลังคิดว่าเธอเตรียมที่จะหย่ากับนัทธีแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไม......”
“ฉันไม่หย่าแล้วได้ไหมล่ะ?” วารุณีหมุนแขน และมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “อีกอย่างฉันอยากจะหย่าก็หย่า ฉันไม่อยากจะหย่าก็ไม่หย่าง เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย ไม่จำเป็นต้องให้เธอมายุ่งหรอก อ๋อ ฉันรู้แล้ว เธออยากจะให้ฉันหย่ากับเขา จากนั้นก็ถือโอกาสขึ้นครองตำแหน่งสินะ?”
นวิยาเหมือนกับได้รับบาดเจ็บหนัก เธอกัดริมฝีปาก “คุณวารุณี เธอคิดกับฉันแบบนี้ มันจะมากเกินไปหรือเปล่า?”
“เป็นฉันที่คิดแบบนี้ แต่ไม่ใช่ในใจเธอเองก็คิดแบบนี้หรอกเหรอ?” วารุณีชี้ไปที่หน้าอกของเธอ “ที่นี่มีแค่พวกเราสองคน พวกเราพูดกันตรง ๆ เลยดีกว่า ทำไมเธอถึงคบกับพิชิต ฉันเองก็รู้ ก็เพื่อให้ฉันและนัทธีระมัดระวังเธอน้อยลงแค่นั้นเอง เธอสามารถซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ จากนั้นก็หาโอกาสทิ้งพิชิตไปและขึ้นครองตำแหน่งสินะ?”
รูม่านตาของนวิยาหดตัวเล็กน้อย ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาโดยสัญชาตญาณและมองวารุณีอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เธอ คิดไม่ถึงว่าเธอจะคาดเดาได้แม่นยำขนาดนี้
วารุณีเห็นปฏิกิริยาของนวิยา ก็รู้ทันทีว่าตัวเองนั้นพูดถูก เลยยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน “เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ถ้าไม่อยากให้มีใครรู้ เว้นแต่เธอจะไม่ทำ ต่อให้เธอปิดบังดีขนาดไหน สิ่งที่ควรจะรู้ คนอื่นก็ต้องรู้เหมือนเดิม เธออยากจะขึ้นของตำแหน่ง ฉันจะบอกเธอให้นะ ไม่มีทาง อีกอย่าง!”
เธอยิ้มลึกขึ้นมากว่าเดิม “เธออยากจะให้ฉันกลับนัทธีหย่ากัน ฉันก็จะไม่หย่า ต่อให้ฉันตายก็จะต้องนั่งอยู่บนตำแหน่งที่เธออยากจะนั่งนี้ ให้เธอทำได้แค่มอง แต่เอามันมาไม่ได้ แค่คิดถึงความรู้สึกแบบนั้น คงจะสะใจไม่เบา”
พูดจบ วารุณีก็ปิดปากหัวเราะขึ้นมา
เธอพลันรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ของตัวเอง ให้ความรู้สึกของตัวร้ายอย่างเต็มเปี่ยม
แต่ว่าสำหรับคนที่หน้าด้าน และมีใจคิดร้ายอย่างนวิยาแล้ว ก็ไม่สามารถอ่อนข้ออย่างเมื่อก่อนได้
ควรจะตอบโต้ยังไง ก็ตอบโต้อย่างนั้น
นวิยาได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของวารุณี ก็โมโหจนตัวสั่น ใบหน้าบิดเบี้ยว
เธอคิดไม่ถึงวารุณีในตอนนี้ เหมือนกับเปลี่ยนเป็นคนละคน จัดการได้ยากแบบนี้
หรือว่าการเมินเฉยของนัทธีในระยะที่ผ่านมา ทำให้นิสัยของวารุณีเปลี่ยนไป