บทที่ 424 สืบเรื่องนวิยา

นัทธีปาดคราบน้ำใสที่มุมปากออก ไม่พอใจเล็กน้อย “ทำไม”

นานแล้วที่เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ

มองดูท่าทางน้อยใจของชายหนุ่ม วารุณีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ

จากนั้นเธอก็ดึงมือของเขามา ในแววตาที่สงสัยของเขา เธอได้ดึงมือของเขามาแนบที่หน้าท้องของเธอ

นัทธีมึนงง “คืออะไร”

วารุณียิ้มแล้วมองเขา “นี่ต่างหากที่ฉันต้องการจะมอบเป็นของขวัญให้กับคุณในคืนนี้ ฉันท้องแล้ว”

อากาศเงียบลงในทันใด

รูม่านตาของนัทธีสั่น มองมือของตัวแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา

หน้าท้องที่อยู่ภายใต้มือของเขา คิดไม่ถึงว่าจะมีเด็กหนึ่งคน

ลูกของเขา

“ผม…...ผมจะได้เป็นพ่อคนแล้วเหรอ” สักพัก ลูกกระเดือกของนัทธีขยับขึ้น ในที่สุดก็เปล่งเสียงออกมา อีกทั้งน้ำเสียงยังค่อนข้างสั่นเครือ

วารุณีพยักหน้า “ใช่ คุณจะได้เป็นคนแล้ว ครั้งนี้เป็นลูกที่เกิดจากคุณจริง ๆ”

ริมฝีปากของนัทธีขยับเหมือนอยากจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ดึงวารุณีมากอดไว้ในอกอย่างเงียบ ๆ

วารุณีซบอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างเงียบ ๆ “ทำไม คุณไม่ดีใจเหรอ”

“เปล่า ผมดีใจมาก ขอบคุณนะ นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับผม” นัทธีก้มหน้าไปดมกลิ่นหอมบนตัวของเธอ

วารุณียิ้มเบาๆ “จริงเหรอ ฉันนึกว่าคุณไม่ดีใจเสียอีกแหนะ”

“ไม่หรอก” นัทธีส่ายหน้า “ขอบคุณนะ ใช่แล้ว ลูกได้กี่เดือนแล้ว”

เขาก้มหน้ามองหน้าท้องของเธอแล้วถามขึ้น

วารุณีตอบกลับอย่างอ่อนโยน ：“หนึ่งเดือนกว่าแล้ว”

ตอนนี้นัทธีก็ได้เข้าใจ เห็นทีเขาได้ฟื้นตัวเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้ว

“ใช่แล้ว” วารุณีเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างจริงจัง “สายโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ ฉันได้ยินคุณหมอพิชิตบอกให้คุณทานยา ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนบนหัวเตียงของคุณจะมียาจำนวนหนึ่งวางไว้ ยาเหล่านั้นใช้รักษาอะไรเหรอ หากว่าตอนนั้นส่งผลกระทบต่อเด็ก…...”

นัทธีเข้าใจในความหมายของเธอ สีหน้าก็จริงจังเช่นกัน “นั้นเป็นยารักษาภาวะมีบุตรยาก ผมไม่รู้ว่ามีผลกระทบต่อลูกหรือไม่”

“มีบุตรยาก? ทำไมคุณต้องทานยานี้” วารุณีตกใจ

นัทธีกล่าวเบา ๆ ราวกับเขินอายเล็กน้อย

แต่วินาทีถัดมา ใบหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้น แววตามีร่องรอยของความเคียดแค้น “เพราะขงเบ้ง เขารู้ตัวว่าไม่สามารถแย่งบริษัทไชยรัตน์กรุ๊ปจากผมไปได้ จึงไม่อยากให้ผมมีทายาทไว้สืบสกุล เช่นนี้ต่อไปบริษัทไชยรัตน์กรุ๊ปยังคงตกไปอยู่ในมือของบ้านใหญ่”

“ซี๊ด……” วารุณีสูดอากาศเย็นๆเข้าไปหนึ่งฟอด “เขาเป็นลุงแท้ ๆ ของคุณนะ ทำไมถึงทำได้ลง ทำกับพ่อแม่ของคุณก่อน จากนั้นก็วางยาอย่างไร้ความเมตตากับหลานอย่างคุณอีก”

เวลานี้ วารุณีรู้สึกสงสารผู้ชายคนนี้มาก

เขาสามารถมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ภายใต้เงื้อมมือของขงเบ้ง มันไม่ง่ายเลย

“ก็ไม่มีอะไร ตอนนี้ผมดีขึ้นแล้ว เพียงแต่ว่าลูกคนนี้……” นัทธีกำหมัดแน่น “ผมจะไปถามพิชิตว่าจะมีปัญหาอะไรไหม”

“ไม่ อย่าไปถามคุณหมอพิชิต พวกเราไปโรงพยาบาลอื่นกัน” วารุณีดึงแขนของเขาไว้

นัทธีขมวดคิ้ว “ทำไม”

อย่าบอกเขา เธออยากจะไปโรงพยาบาลพงศกรประจำอยู่

วารุณีไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่ จงเม้มปากแล้วกล่าวขึ้น “คุณหมอพิชิตเป็นแฟนของคุณนวิยา ถ้าหากว่าให้คุณหมอพิชิตรู้ว่าฉันตั้งท้อง คุณนวิยาก็จะต้องรู้ด้วย คุณก็เข้าใจฉันดี ฉันไม่ชอบนวิยา ฉันคิดว่าเธอจะต้องทำร้ายฉัน”

นัทธีริมฝีปากบางขยับ

เหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง วารุณียกนิ้วขึ้นนิ้วหนึ่งมาปิดริมฝีปากของเขาไว้ “ฉันรู้ว่าคุณจะบอกว่าฉันคิดมาก แต่ถ้าคุณได้ฟังสิ่งนี้แล้ว คุณก็จะเข้าใจเอง”

พลางพูด เธอพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเปิดคลิปเสียงของเธอที่สนทนากับทารีนาตอนที่อยู่ในเรือนจำเมื่อตอนบ่าย