บทที่ 430 งานเลี้ยงฉลองการฟื้นตัว

ครุ่นคิดอยู่ วารุณีก็กดโทรศัพท์ติดนัทธี

นัทธีที่ดูเหมือนว่ากำลังรอสายอยู่ เมื่อโทรศัพท์ดังปุ๊บก็กดรีบรับทันที “ฮัลโหล”

“นัทธีคุณตื่นแล้วเหรอ” วารุณีถามขณะที่นั่งอยู่บนโซฟา

นัทธีค่อย ๆ ยกคางขึ้น “อืม ทางคุณงานเลี้ยงจบแล้วเหรอ”

วารุณีพยักหน้า “จบแล้ว”

“เหนื่อยไหม” นัทธีถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

วารุณีนวดไหล่เบา ๆ “เหนื่อยสิ ยืนเกือบทั้งวันเลย”

นัทธีเงียบไปครู่หนึ่ง “อย่างนั้นผมจะจัดคนรับใช้ไปดูแลเธอเพิ่มอีกสักคน แบบนี้คุณจะได้ไม่เหนื่อย”

“ไม่ต้องหรอก แค่ล้อเล่นกับคุณเท่านั้น” วารุณีที่ยิ้มไม่ได้หัวเราะไม่ได้

แต่นัทธียังคงดึงดัน “คุณไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ ยังมีอีกหนึ่งชีวิตในท้องของคุณ ลูกน้อยไม่ได้กวนคุณใช่ไหม”

ได้ยินดังนั้น วารุณีก้มหน้าลูบท้องของตัวเอง แววตาอ่อนโยน “ไม่กวนเลย เชื่อฟังมาก”

ประเด็นหลักคือตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มมีอาการแพ้ท้อง ดังนั้นจึงยังไม่รู้สึกว่าไม่สบายตรงไหน

แต่ถ้าผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ คงถึงเวลาที่ต้องทุกข์ทรมาน

นัทธีไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ก็ได้เบาใจลง “อย่างนั้นก็ดี”

“เด็ก ๆ ทั้งสองคนตื่นหรือยัง” วารุณียกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่ม

นัทธีส่ายหน้า “ยังเลย เดี๋ยวคุยจบแล้ว ผมจะให้ป้าส้มไปปลุกพวกเขา”

“อืม” วารุณีตอบรับอืมหนึ่งคำ

จากนั้นนัทธีก็ได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนา น้ำเสียงดูเคร่งขรึมกว่าเดิม “ใช่แล้ว เรื่องอดีตบางเรื่องของนวิยา ผมไปสืบมาแล้วนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ วารุณีก็นั่งตัวตรงขึ้น สีหน้าจริงจัง “อย่างนั้นผลการสืบเป็นอย่างไร”

“เหมือนอย่างที่คุณพูด นวิยาได้ทำเรื่องทารุณกรรมแมวจริง ๆ และก็ไม่ได้ทำแค่ครั้งเดียว” นัทธีนวดหว่างคิ้วแล้วกล่าว

วารุณีฮึดฮัด “อย่างนั้นเห็นที คนที่ฆ่าฉันเป็นไปได้สูงที่จะเป็นนวิยาแล้วสิ”

นัทธีไม่ได้ตอบกลับ กล่าวเพียง：“ผมได้ให้ตระกูลจามจุรีศิลป์ไปสืบเรื่องของนายท่านบุญชัยว่ามีการใช้อำนาจของตัวเองในการปกป้องคนร้ายหรือไม่ ถ้าหากตรวจสอบว่ามี และคนที่ปกป้องยังเป็นนวิยา อย่างนั้นผลลัพธ์ก็ย่อมตามออกมา”

“ถ้าหากว่าผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้นั้นเป็นนวิยาจริง ๆ นัทธีคุณจะทำอย่างไร” วารุณีหรี่ตาถามเบา ๆ

นัทธีขยับริมฝีปากเบาๆ กำลังจะปริปาก

วารุณีก็กล่าวต่อ：“ฉันอยากจะฟังคำพูดจากใจจริง ๆ”

“นวิยาทำเรื่องแบบนี้ ก็ต้องรับผลในสิ่งที่กระทำ” นัทธีกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

วารุณียิ้มขึ้น ความกังวลในใจก็พลันหายไป

ยังดีที่เขาไม่ทำให้เธอผิดหวัง

“ดีค่ะ นัทธี นี่คุณพูดเองนะ ถ้าหากว่าสุดท้ายแล้วเป็นฝีมือของนวิยาจริง ๆ ฉันจะให้เธอติดคุก คุณจะช่วยเธอไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยา” วารุณีหรี่ตา น้ำเสียงก็เข้มขึ้นเล็กน้อย

ถึงอย่างไร เธอไม่มีทางปล่อยฆาตกรให้ลอยนวลอย่างแน่นอน

นึกถึงครั้งที่อารัณเกือบเสียชีวิต ในใจของเธอก็เคียดแค้นฆาตกรคนร้ายมาก แค้นกว่าที่คนร้ายลงมือกับเธอในตอนนั้นเสียอีก

นัทธีฟังออกถึงความมุ่งมั่นในน้ำเสียงของวารุณี จึงกล่าวด้วยสีหน้าที่เย็นชา：“ผมไม่มีทางช่วยเธอ”

พิจารณาจากสิ่งที่เขาได้ไปสืบมา พฤติกรรมนิสัยของนวิยาเดิมทีก็ผิดปกติอยู่แล้ว

เขายังได้ค้นหาข้อมูลเพิ่ม ในข้อมูลบอกว่าเด็กที่ตัวเล็กขนาดนี้สามารถทำทารุณกรรมฆ่าสัตว์ได้ คือผู้กระทำผิดที่ขาดความเห็นอกเห็นใจต่อสิ่งอื่น

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ คนจำพวกนี้เป็นจำพวกที่ต่อต้านสังคม พวกเขาเกิดมาก็เห็นแก่ตัวไร้ความปรานี เห็นคนที่ไม่ชอบหน้าหรือคนที่ไม่ถูกใจก็จะถูกพวกเขากำจัดทิ้งไป

นวิยาอาจจะเป็นคนจำพวกนี้ ดังนั้นปล่อยให้อยู่ข้างนอก จึงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคนอื่น สังคม รวมไปถึงตัวของนวิยาเอง

เพียงแต่ว่าตอนนี้ไม่มีหลักฐานที่จะจับตัวนวิยาไปขังได้ ถ้าหากว่าบังคับจับขัง เกรงว่าจะกระทบกระเทือนต่อนวิยา จนทำให้นวิยาทำเรื่องที่ขาดสติได้

“ได้ยินประโยคนี้ของคุณ ฉันก็พอใจแล้ว แต่ว่าทางคุณหมอพิชิต......” วารุณีรู้สึกกังวล

นัทธีสีหน้าเคร่งขรึม “ทางฝั่งพิชิต เดี๋ยวผมไปจัดการเอง”

“อย่างนั้นก็ดีค่ะ งั้นรบกวนคุณแล้วนะ” วารุณียิ้มแล้วก็หาวขึ้น