บทที่ 436 ความผิดหวังของพิชิต

วารุณีส่ายหน้า "ไม่มี ไม่เป็นอะไรแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดี" เชอรีนสบายใจขึ้น

วารุณีมองโทรศัพท์ของตนเอง "ปาจรีย์เหรอ?"

"ใช่ ก่อนหน้านี้ฉันบอกให้ปาจรีย์ไปจับชู้ ตอนนี้เธอน่าจะกำลังรายงานสถานการณ์"

"เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน"

เชอรีนไม่อยากเอาให้เท่าไหร่ "วารุณี อย่าเลย ถ้าเกิดว่าเธอเครียดจน......"

"ไม่หรอก" วารุณีส่ายหน้า

เชอรีนเห็นเธอยืนกราน เอาชนะไม่ได้ จึงทำได้เพียงถอนหายใจ แล้วยื่นโทรศัพท์ไปให้

หลังจากวารุณีบ ก็วางลงที่ข้างหู "ปาจรีย์"

"วารุณี ฉันจะบอกข่าวดีกับเธอ ประธานนัทธีเขา......"

"เขาไม่ได้นอกใจ" วารุณีพูดขัดปาจรีย์

เชอรีนตกใจจนอ้าปากกว้าง "วารุณี เธอมั่นใจขนาดนี้เลยเหรอ?"

ปาจรีย์เองก็ตกใจอย่างมากว่าทำไมวารุณีถึงมั่นใจขนาดนี้

วารุณียิ้ม "ตอนที่พวกเราคืนดีกัน คุยกันแล้วว่าจะเชื่อใจกัน ดังนั้นฉันเชื่อว่าเขาไม่มีวันทำเรื่องที่ผิดต่อฉัน"

ตอนนั้นเธอโมโหเพราะรูปถ่าย ไม่ทันได้คิด ดังนั้นจึงเครียดจนเข้าโรงพยาบาล

แต่ว่าระหว่างทางที่ถูกนำตัวมาส่งโรงพยาบาล ความคิดของเธอมีสติตลอดเวลา ดังนั้นเธอจึงคิดพิจารณา คิดถึงความเป็นไปได้ที่นัทธีจะนอกใจ

สุดท้ายได้คำตอบว่า เป็นไปไม่ได้

เพราะนัทธีรู้ธาตุแท้ของนวิยาแล้ว เขาจะนอกใจได้อย่างไร

ดังนั้นเรื่องนี้ ต้องมีเงื่อนงำ

"ได้ ยินดีกับเธอด้วยวารุณี ประธานนัทธีไม่ได้นอกใจ ทั้งหมดเป็นแผนการของนวิยาเพื่อขึ้นตำแหน่ง เธอ......"

ปาจรีย์เล่าเรื่องตอนที่ตนไปจับชู้ ให้ฟังอย่างละเอียด

วารุณีฟังถึงตอนที่เธอไปจับนวิยา รู้สึกแย่ไปทั้งตัว สุดท้ายไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี "ปาจรีย์ ลำบากเธอแล้ว"

"ใช่นะสิ ฉันเสียสละมากเลย สกปรกแล้ว มือข้างนี้ต้องน่าเสียแน่ๆ" ปาจรีย์มองมือของตนเองที่เคยจับนวิยา พูดโอดครวญ

ภายในใจของวารุณีรู้สึกอบอุ่น

มีเพื่อนแบบนี้ เป็นเรื่องที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิตจริงๆ

"ขอบคุณนะปาจรีย์ รอฉันกลับไป จะตอบแทนเธออย่างดี ถ้าอย่างได้กระเป๋าเบอร์กิ้นของVansมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ ฉันซื้อให้"

ดวงตาของปาจรีย์เปล่งประกายทันที "จริงเหรอ?"

นั่นคือแบรนด์หรูภายใต้บริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป ดังนั้นกระเป๋าทุกใบของVansจึงมีราคาแพงมาก ราคาไม่เคยต่ำกว่าหกหลักมาก่อน

กระเป๋าเบอร์กิ้นรุ่นนั้น ถึงแม้จะเป็นรุ่นเมื่อสองปีก่อน แต่ว่าทั่วทั้งโลกมีแค่สิบใบเท่านั้น ทำให้ตอนนี้ยังมีคุณผู้หญิงตระกูลร่ำรวยมากมายและคุณหนูหลายคนอยากจะได้

แต่ว่าตอนนี้เหลือแค่หนึ่งใบแล้ว อยู่ในร้านสำนักงานใหญ่ของVans ไม่รู้ว่าเพราะอะไร กระเป๋ารุ่นนั้นVansไม่ยอมขาย

"แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริงสิ" วารุณีหัวเราะแล้วพยักหน้า

กระเป๋ารุ่นนั้น นัทธีจะให้เธอตอนวันเกิด ดังนั้นจึงเก็บเอาไว้ที่ร้านมาโดยตลอด

ตอนนี้เธอสามารถนำออกมา ส่งให้ปาจรีย์ได้

"ดีสุดๆไปเลย ขอบคุณเธอนะวารุณี" ปาจรีย์ดีใจจนกระโดดโลดเต้น

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เธอช่วยฉันกับนัทธีเอาไว้มาก ควรได้รับ จริงด้วย ตอนนี้นัทธีเป็นยังไงบ้าง?" วารุณีถามด้วยความเป็นห่วง

เมื่อกี้ปาจรีย์บอกว่า นัทธีถูกวางยา

เธอเป็นห่วงอาการของเขามาก

ปาจรีย์หันไปมองในห้อง "ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าประธานนัทธีเป็นยังไงบ้าง ผู้ช่วยมารุตติดต่อหมดแล้ว ทำใจให้สบายเถอะ ฉันจะช่วยดูแลเขาเอง รอให้ผลการตรวจของประธานนัทธีออกมา ฉันกับผู้ช่วยมารุตจะรีบติดต่อเธอทันที"

"ได้" วารุณีฝืนยิ้ม

จากนั้น ปาจรีย์ก็พูดต่อ： “วารุณีแล้วเธอล่ะ ฉันได้ยินเชอรีนบอกว่าเด็กในท้องของเธอได้รับการกระทบกระเทือน เด็กในท้องไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นอะไรแล้ว" วารุณีส่ายหน้า

ปาจรีย์ตบหน้าอก "ถ้าอย่างนั้นก็ดี"

หลังจากนั้น ทั้งสองคนพูดด้วยกันอีกสองสามประโยค แล้ววางสาย