บทที่ 444 นวิยาฆ่าตัวตาย

สีหน้าของโสรยาหม่นหมองไม่หยุด

วารุณีที่มองอยู่ข้างๆก็รู้สึกตลก

สุดท้าย โสรยาลุกขึ้น "คุณวารุณี ฉันขอตัวไปห้องน้ำก่อน"

"โอเคค่ะ" วารุณีพยักหน้า แล้วมองเธอเดินจากไป จากนั้นยกริมฝีปากขึ้นด้วยความใจเย็น

ไปห้องน้ำงั้นเหรอ?

ไปห้องน้ำหรือว่าไปจัดการกับสุชาดากันแน่ เกรงว่ามีแค่โสรยาที่รู้เท่านั้น

เธอส่ายหน้าไม่ได้คิดมากอะไร จากนั้นก็ดึงอารมณ์ของตัวเองกลับมาชมการเดินแบบที่อยู่ด้านหลังต่อ

หลังจากครึ่งชั่วโมงผ่านไป การเดินแบบจบลง นางแบบทั้งหมดยืนอยู่บนเวทีT แล้วกำลังจะแสดงการขอบคุณ

ถึงแม้เชอรีนจะไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าสุดของเวทีT แต่กลับยืนอยู่ตำแหน่งตรงกลาง

กระโปรงบนร่างของเธอและความมีเสน่ห์ที่เธอแสดงออกมา คงไม่มีทางถูกเลิกติดตามเพราะว่าตำแหน่งที่เธอยืนอยู่แล้ว

เหล่ากรรมการถือสมุดโน๊ตแล้วกำลังเดินให้คะแนนนางแบบเหล่านี้

หลังจากเดินไปหนึ่งรอบ เหล่ากรรมการก็รวมตัวกัน เริ่มปรึกษาหารือว่าจะแบ่งกลุ่มยังไง

เหล่าดีไซเนอร์ที่มองอยู่ด้านล่างรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ

วารุณีก็เริ่มตื่นเต้น เธออยากรู้มากๆว่าตัวเองจะถูกแบ่งไปอยู่กลุ่มไหน

เวลาผ่านไปทุกๆนาทีและวินาที ในที่สุดเหล่ากรรมการก็ปรึกษาหารือกันสำเร็จ แล้วนำผลสรุปให้พิธีกร

หลังจากพิธีกรรับไว้ ก็เริ่มประกาศตั้งแต่กลุ่มเอฟไปจนถึงกลุ่มเอ

วารุณีไม่ได้ยินชื่อของตัวเองที่อยู่หลังจากกลุ่มบีเลย ทันใดนั้นเธอยิ้มอย่างผ่อนคลายทันที

เพราะว่าเธอรู้ เธอจะได้อยู่กลุ่มเอ

ดั่งที่คาด เมื่อพิธีกรประกาศกลุ่มเอก ก็ขานชื่อของวารุณี

เธอรู้สึกตื่นเต้นดีใจจนสองมือกุมกันไว้

"ยินดีด้วยนะ คุณวารุณี" โสรยาที่อยู่ด้านข้างก็กล่าวคำยินดีโดยฉับพลัน

ทว่าวารุณียังคงฟังออกว่าน้ำเสียงของเธอแอบแฝงด้วยความเจ็บใจ จึงยิ้มจางๆ "ขอบคุณ ต้องยินดีกับคุณโสรยาเหมือนกัน"

โสรยาทำหน้าเกร็งทันที

ยินดีกับเธอ

เธอถูกแบ่งไปกลุ่มบี

ดังนั้นวารุณีกำลังยินดีกับเธอ หรือกำลังรังเกียจเธอกันแน่?

โสรยากำฝ่ามือ ภายในใจรู้สึกเกลียดชังอย่างมาก ทว่าสีหน้ายังคงยิ้มจางๆ "ขอบคุณคุณวารุณีแล้ว แต่ว่าครั้งนี้ฉันแสดงฝีมือออกมาได้ไม่ดี เลยถูกแบ่งไปอยู่กลุ่มบี ไม่สามารถประกวดอยู่ทีมเดียวกับคุณได้ ช่างน่าเสียดายจริงๆ"

วารุณีเสยผม "คุณโสรยาอย่าเศร้สใจขนาดนี้สิ การแข่งขันทุกรอบ ทุกกลุ่มที่จะแสดงผลงานแย่ที่สุดจะถูกตัดออกสองคน และก็จะมีสองคนที่แสดงผลงานดีที่สุดจะยิ่งเข้าใกล้กลุ่มที่อยู่เหนือกว่า ดังนั้นคุณโสรยายังมีโอกาสเข้ากลุ่มเอนะ"

ทั้งหมดมีอยู่หกกลุ่ม ก็คือเอถึงเอฟ การประกวดทุกรอบ สองคนสุดท้ายที่ผลงานแย่สุดจะถูกตัดออก งั้นทุกกลุ่มจะมีตำแหน่งว่างอยู่สองที่

และก็คือว่า สองคนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในกลุ่มบีจะเข้ากลุ่มเอกได้ สองคนที่สร้างผลงานได้ดีที่สุดของกลุ่มซีเข้ากลุ่มบีได้ เมื่อทำแบบนี้ สุดท้ายการแบ่งทีมจะค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ นี่ก็คือกฎกติกาของการประกวดในตอนนี้

ดังนั้นโสรยายังมีโอกาสเข้ากลุ่มเอจริงๆ

โสรยาก้มหน้ายิ้ม "งั้นฉันต้องขอบคุณคำพูดมงคลของคุณวารุณีแล้ว"

"ไม่ใช่คำพูดมงคลของฉันหรอก แต่เป็นความสามารถที่แท้จริงของคุณซูต่างหาก ด้านการออกแบบก็ไม่มีอะไรน่าพูดถึง แค่ว่าด้านการตัดเย็บนี่แย่ไปหน่อย ถ้าสามารถใช้การออกแบบที่ดีกว่ามาทดแทน ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้" วารุณีมองเธอแล้วพูด

โสรยาทำนัยน์ตาเป็นประกาย "คุณพูดถูก"

"โอเคค่ะคุณโสรยา ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ไปกินข้าวก่อนเถอะ" วารุณีเห็นเชอรีนเดินมา จึงบอกลา

โสรยาพยักหน้า "ค่ะ"

วารุณีเดินไป

โสรยามองเธอ ภายในใจหม่นหมองเล็กน้อย

วารุณีพูดถึงฝีมือตัดเย็บของเธอ หรือว่าเธอมองอะไรออก?

ไม่มีทาง สไตล์ของเธอเปลี่ยนไปหมดแล้ว วารุณีน่าจะไม่มีทางสงสัยเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว

ยังไงมันก็คาดการณ์ไม่ถึงอยู่แล้ว โดยคนทั่วไป ก็คงไม่มีทางนึกถึงพวกนั้นอยู่แล้ว

หรือเธออาจจะคิดมากเกินไป วารุณีแค่พูดถึงทักษะการตัดเย็บที่ย่ำแย่ของเธอเท่านั้น คงจะรู้สึกตกตะลึง

อีกฝั่ง วารุณีและเชอรีนเจอกัน

เชอรีนชูนามบัตรเป็นปึก เธอรู้สึกตื่นเต้นไปทั้งเรือนร่าง "วารุณี เธอดูสิ มีแฟชั่นลีชกับดีไซเนอร์มากมายให้พวกนี้กับฉัน