บทที่ 458 การมาของอาจารย์

วารุณีปฏิเสธไม่ลง “นิดหน่อยล่ะ”

นิรุตติ์มีท่าทีราวกับว่าอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เลยหัวเราะขึ้นมา

หลังจากที่หัวเราะแล้ว เขาก็หยุดลง “ฉันกลับอยากให้คุณทำอย่างอื่นแทนคำขอบคุณ แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่มีทางตอบรับ ดังนั้นเลยไปกินข้าวสักมื้อกับคุณดีกว่า”

วารุณีพยายามฝืนยิ้มขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

นิรุตติ์ลุกขึ้นมา “เอาล่ะ คุณพักก่อนเถอะ ฉันออกไปทำธุระก่อน เดี๋ยวก่อนกินข้าวฉันจะมาหาคุณอีกที”

วารุณีตอบรับเบาๆ

นิรุตติ์เดินออกจากประตูไป

เมื่อเดินไปที่ประตู เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน พลางหันหัวไปมองเธอ “จริงสิ ได้ยินว่าช่วงนี้นัทธีกำลังหาฉัน คุณคงจะไม่เอาเรื่องที่ฉันอยู่ที่นี่ ไปบอกนัทธีใช่ไหม？”

“ไม่มีทาง” วารุณีส่ายหัว ก่อนจะมองพวกเขาพลางตอบอย่างจริงจัง

ถ้าเกิดเธอไม่ได้เจอคนดำสองคนนั้น หรือไม่ได้ถูกเขาช่วยไว้ เธอจะบอกนัทธีแน่นอน

แต่เขามาช่วยเธอไว้ทันพอดี ดังนั้นเธอจะไม่มีทางแก้แค้นทั้งๆ ที่เขาช่วยเอาไว้เด็ดขาด

แต่ครั้งหน้า เธอจะบอกแน่นอน

นิรุตติ์ยิ้มเบาๆ “งั้นก็ดี”

เมื่อพูดไป พวกเขาก็เปิดประตูเดินออกไป

ในห้องพักผู้ป่วยเหลือเพียงวารุณีคนเดียวเท่านั้น

เธอเหมือนไร้เรี่ยวแรงแล้ว เลยพิงหมอนด้านหลัง

พูดตรงๆ นิรุตติ์เป็นชายที่เธอกลัวว่าจะเจอที่สุด การมาเจอกับเขาสองต่อสองนั้น มันแทบจะทำให้เธอดึงความระวังตัวทั้งหมดออกมารับมือกับเขา

ไม่อย่างนั้น เพียงการไม่ระวังตัวเล็กน้อยก็จะตกหลุมพรางของเขาแล้ว

ดีที่ในครั้งนี้ นิรุตติ์ไม่ได้ทำอะไรกับเธอ เกรงว่าเธอจะติดบุญคุณกับพวกเขา เขาเองก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่จะเสนออะไรให้เธอมาตอบแทน

เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ หรือว่าเขาแค่คิดจะทำแผนร้ายอะไรกันแน่นะ？

วารุณีผลุบตาลง คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก แล้วก็ไม่อยากคิดมากอีก แต่ความระวังในใจนั้นกลับวางไม่ลง

ไม่ว่าอย่างไร หลังจากกินข้าว เธอก็ต้องออกห่างจากนิรุตติ์ และจะไม่มีทางอยู่กับนิรุตติ์นานไปกว่านี้

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

ความคิดของวารุณีนั้นถูกตัดไป ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นเชอรีนที่โทรมา

“วารุณี คุณอยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับมา？” เสียงปลายสายนั้นเป็นคำถามด้วยความเป็นห่วงจากเชอรีน

วารุณียิ้มพลางตอบ” ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล มีอะไรเหรอ？”

“อะไรนะ คุณอยู่โรงพยาบาลเหรอ？” เชอรีนพูดเสียงดังขึ้นมา

วารุณีพยักหน้า “อือ”

“วารุณี คุณเป็นอะไรไป ทำไมเข้าโรงพยาบาลอีกแล้วล่ะ？เกิดอะไรขึ้นกับลูกหรือเปล่า？คุณอยู่ที่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวฉันจะไปหาคุณ” เชอรีนเดินไปที่ประตูของคฤหาสน์ พลางถามอย่างร้อนใจ

วารุณีลูบท้องดู

ท้องนั้นดูไม่มีอะไรผิดปกติ ดังนั้นตอนที่เธอหมดสติไป ลูกเลยไม่น่าจะเป็นอะไร

“ลูกไม่เป็นไรหรอก คุณไม่ต้องมาหรอก ฉันเป็นลมนิดหน่อย เลยมีคนมาส่งที่นี่” วารุณีตอบอย่างง่ายๆ

เธอไม่อยากบอกเรื่องที่ตัวเองเจอคนดำออกไป เพราะไม่อยากให้เชอรีนเป็นห่วงมากกว่าเดิม

ถ้าเกิดครั้งหน้านัทธีมา แล้วเชอรีนบอกนัทธีไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ ผลที่จะเกิดขึ้นมันคงรุนแรงมาก

“หมดสติไปได้อย่างไรล่ะ？” เชอรีนได้ยินวารุณีพูดอย่างเต็มแรงเป็นอย่างมาก เลยเข้าใจว่าวารุณีไม่เป็นไรจริงๆ

แต่สำหรับเรื่องที่วารุณีหมดสติไป เธอก็ยังไม่วางใจเท่าไหร่

วารุณีมีแววตาเป็นประกาย “อาจจะเพราะช่วงนี้ยุ่งมาก เอาล่ะคุณเชอรีน ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า？”

“อ๋อ คืออย่างงี้” เชอรีนถูกดึงให้เปลี่ยนเรื่องได้สำเร็จ ก่อนจะตอบ” เมื่อครู่มีนายท่านคนหนึ่งมาที่คฤหาสน์ บอกว่ามาหาคุณ แต่คุณไม่อยู่ ฉันเลยบอกปัดไปว่าให้เขามาครั้งหน้า”