บทที่ 461 ฆาตกรอีกคนคือใคร

ขงเบ้งทำเสียงฮึดฮัด“เขารู้ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะรู้ ตอนนั้นมีคนส่งข้อความหาฉัน บอกว่าตอนที่พ่อแม่แกออกไปเยี่ยม รถเสียกลางคัน คนนั้นบอกว่ารู้ความคิดที่ฉันอยากฆ่าพ่อกับแม่แก เขาบอกว่าเขาจะพาพ่อแม่แกไปเส้นทางนั้น แล้วให้คนของฉันรีบไปให้เร็วที่สุด ก็เท่านี้”

นัทธีไม่พูดอะไร

ดูเหมือนว่าฆาตกรคนนั้น ขงเบ้งจะไม่รู้จักจริงๆว่าเป็นใคร

คนเดียวที่รู้ ก็มีแค่นิรุตติ์แล้ว

แต่ว่าทำไมนิรุตติ์ถึงรู้ล่ะ？

ความสงสัยจำนวนมากลอยอยู่ในหัวของนัทธี แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอีกครั้ง ทำให้ความกดอากาศรอบตัวเขาลดลง

สองสามีภรรยาขงเบ้งรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ต่างเงียบลงไม่ส่งเสียงใดๆ

สักพัก นัทธีจึงขยับริมฝีปากบางๆ“ไม่ว่าคนนั้น หรือว่าลุง ผมไม่ปล่อยไปสักคนแน่ พินัยกรรมของคุณปู่ ผมจะหามาให้ได้”

สีหน้าขงเบ้งซีดขาว กำฝ่ามือแน่นไม่พูดอะไร

นัทธีก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้ จึงหันกลับแล้วเดินไปที่หน้าประตู

ตอนที่ออกมาจากประตูทางออก เขาหันหน้าไปเล็กน้อย กำชับบอดี้การ์ดสองสามคนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกประตูว่า “มองพวกเขาไว้ มีการเคลื่อนไหวอะไรแจ้งผมทันที”

“ครับ”เหล่าบอดี้การ์ดตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน

นัทธีขับรถออกไป

บอดี้การ์ดสองสามคนนี้ คือคนที่เขาตั้งใจส่งมาโดยเฉพาะ เมื่อก่อนหน้านี้ ตอนที่รู้ว่าขงเบ้งคือฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่เขา ตอนนี้จึงกักบริเวณของครอบครัวขงเบ้ง

นิรุตติ์หนีไปแล้ว สองสามีภรรยาขงเบ้ง เขาจึงต้องควบคุมไว้ ไม่งั้นหลังจากหาเจอพินัยกรรมของคุณปู่แล้ว หาคนของขงเบ้งไม่เจอ ก็ไม่มีประโยชน์

ดังนั้นตั้งแต่ต้น เขาจึงกักบริเวณครอบครัวขงเบ้งไว้

“สามี คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？”คุณหญิงอัณณ์เห็นนัทธีไปแล้ว จึงกล้าเข้ามาถามไถ่

ขงเบ้งลูบหน้าท้องที่เจ็บ ผลักเธอออกอย่างเบื่อหน่าย “พอแล้ว เมื่อกี๊ไม่เห็นคุณจะห่วงใยผม ตอนนี้ถึงมาห่วงใย เสแสร้ง”

สีหน้าคุณหญิงอัณณ์ดูแย่เล็กน้อย“เมื่อกี๊ไม่ใช่ว่าฉัน......”

“พอแล้ว ไม่ว่าเพราะอะไร เมื่อกี๊คุณไม่ได้มาห่วงใยผมทันเวลาน่ะเป็นเรื่องจริง”ขงเบ้งตัดบทเธอ

คุณหญิงอัณณ์เบะปาก ไม่พูดจา

ขงเบ้งจับเก้าอี้แล้วนั่งลงไป มองความยุ่งเหยิงด้วยสายตาหม่นหมอง“ครอบครัวของธีรวัฒน์ เกิดมาอยู่ร่วมกันกับผมไม่ได้เลย！”

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาต่างใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของธีรวัฒน์

ตอนเด็กๆ เพราะร่างกายของธีรวัฒน์ไม่ดี พ่อแม่จึงรักธีรวัฒน์มากกว่า และเพื่อนรักบางคน ก็ชอบธีรวัฒน์มากกว่าเขาอีก คิดว่าเขาหน้าตาไม่ดีเท่าธีรวัฒน์ ไม่ฉลาดเท่าธีรวัฒน์ และก็ไม่เชื่อฟังและรู้เรื่องเท่าธีรวัฒน์

และเพราะแบบนี้ พ่อยังกำหนดให้ธีรวัฒน์เป็นทายาทของบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปอีก

เรื่องอะไรล่ะ？เขาเป็นลูกชายคนโตนะ！

พวกเขาชอบธีรวัฒน์ตั้งแต่เด็กก็พอละ แล้วเรื่องอะไรต้องเอาบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปให้ธีรวัฒน์ด้วยล่ะ เขาไม่พอใจ จึงไปถามพ่อ สุดท้ายได้มาว่า พ่อบอกเขาสู้ธีรวัฒน์ไม่ได้ บริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปต้องอยู่ในเงื้อมมือของธีรวัฒน์เท่านั้นถึงจะเติบโตได้

เขารู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลย พ่อไม่ได้เอาบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปให้เขา เรื่องอะไรยังบอกอีกว่าเขาเทียบธีรวัฒน์ไม่ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเขาก็จะไปช่วงชิงเอง แย่งบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ปมา

และที่คิดไม่ถึงก็คือ สองสามีภรรยาธีรวัฒน์ตายไป พ่อยังไม่เอาบริษัทให้เขา แต่กลับเอาให้นัทธีลูกชายของธีรวัฒน์อีก！

พอคิดถึงตรงนี้ ในดวงตาของขงเบ้งก็เต็มไปด้วยความแค้น “ไอ้แก่นั่น ตายแล้วยังน่ารำคาญอีก”

“ใช่”คุณหญิงอัณณ์ก็โกรธ “คุณว่าตอนนั้นพ่อทำลายหลักฐานพวกนั้นไป ทำไมถึงไม่ทำลายให้สิ้นซาก แต่ยังทำพินัยกรรมมาหยุดยั้งคุณอีก น่าโมโหจริงๆ”

“ใช่ น่าโมโหจริงๆ แต่ดีที่ตาแก่ก็ไม่ได้บอกร่องรอยของพินัยกรรมกับนัทธีไป”ขงเบ้งพูดด้วยเสียงหม่นหมอง

คุณหญิงอัณณ์กังวลนิดหน่อย“ถ้าสุดท้ายแล้วนัทธีหาพินัยกรรมเจอจะทำอย่างไร？ตอนนี้เขาไม่ได้จัดการพวกเรา เพราะว่าในมือยังไม่มีหลักฐาน ถ้าเขาเจอพินัยกรรม พวกเรา......”

“พอเถอะ อย่าคิดเรื่องคาดเดาอะไรพวกนี้เลย เรื่องพินัยกรรม ผมต้องหาเจอให้ได้ก่อนแน่นอน ส่วนคุณ โทรหานิรุตติ์ ถามเขาว่าคิดจะทำอะไรกันแน่ ทำไมต้องบอกฆาตกรอีกคนกับนัทธีด้วย”ขงเบ้งส่ายมืออย่างหงุดหงิด

คุณหญิงอัณณ์น้อยใจ“ฉันจะติดต่อเขาอย่างไรล่ะ คุณลืมแล้วเหรอ ทุกครั้งจะเป็นเขาที่ติดต่อเราเอง พอติดต่อเสร็จ ก็เปลี่ยนเบอร์ และนิรุตติ์เด็กคนนี้คุณก็รู้ดีนี่ ไม่ได้มีความคิดไปทางเดียวกับเราเลย เด็กคนนี้มีความคิดที่ยิ่งใหญ่”

“ใช่”ขงเบ้งก็ปวดหัวเล็กน้อย