บทที่ 479 หาพินัยกรรมเจอ

วารุณีเบิกตาโตอย่างตกใจ และยืนยันอีกครั้ง กรุ๊ปเลือดของพิชญา คือกรุ๊ปOจริงๆ

แต่เป็นไปได้อย่างไร？

สุภัทรกรุ๊ปA ขยานีกรุ๊ปAB แล้วพิชญากรุ๊ปเลือดOได้อย่างไร？

นอกจากว่า......

วารุณีนึกถึงปวิชกับถวิต

คงไม่ใช่ว่า พิชญาก็เป็นลูกสาวของปวิชหรอกนะ？

วารุณีกำข้อมูลในมือแน่น ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มน่าสนใจออกมา

ถ้าเป็นแบบนี้จริง งั้นก็สนุกแล้ว

“คุณผู้หญิงคะ？”พยาบาลเห็นวารุณียืนงงถือข้อมูลอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะเรียก

วารุณีได้สติคืนมา จึงยื่นข้อมูลไป“ขอโทษค่ะ คิดอะไรนิดหน่อย”

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ”พยาบาลยิ้ม เดินผ่านเธอออกไป

วารุณีจับพยาบาลไว้“เดี๋ยวค่ะ”

“คุณผู้หญิงมีอะไรอีกไหมคะ？”พยาบาลมองเธออย่างสงสัย

วารุณีจึงพูด“ฉันอยากได้เส้นผมของพิชญาสักสองสามเส้น ขอร้องคุณล่ะ”

“แต่นี่ไม่สอดคล้องกับหลักเกณฑ์”พยาบาลลำบากใจเล็กน้อย

วารุณียิ้ม“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรู้จักผู้อำนวยการโรงพยาบาลพวกคุณ พิชญาคือคนที่สามีฉันส่งมาเอง”

พอได้ยิน พยาบาลก็เข้าใจทันที“ที่แท้คุณก็คุณวารุณีนี่เอง โอเค ฉันรู้แล้ว ฉันจะไปดึงมาให้คุณค่ะ”

ในเมื่อเป็นภรรยาของประธานนัทธี ก็ไม่เป็นไร

แป๊บเดียว พยาบาลก็กลับมา ในมือถือเส้นผมสองสามเส้น

วารุณีรับมา“ขอบคุณค่ะ”

“ไม่เป็นไรๆ”พยาบาลตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

หลังจากวารุณีขอบคุณอีกครั้ง ก็เข้าไปในลิฟต์ ออกไปจากโรงพยาบาลจิตเวช

หลังจากออกไปแล้ว เธอก็หาบริษัทขนส่งแห่งหนึ่ง เอาผมในมือส่งด่วนกลับในประเทศ

จากนั้น เธอก็โทรหานัทธีทันที

ตอนนี้นัทธีกำลังยืนอยู่ในสุสานของตระกูลไชยรัตน์ สายตากำลังมองไปที่คนงานสองสามคนที่อยู่รอบๆหลุมศพของพ่อแม่เขา

เครื่องมือเฉพาะในมือเจ้าหน้าที่ไม่กี่คนนั้น กำลังตรวจสอบพื้นที่รอบๆหลุมฝังศพ เพื่อดูว่ามีการตอบสนองของวัตถุหรือไม่

เวลานี้ จู่ๆอุปกรณ์ในมือเจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ส่งเสียงติ๊ดติ๊ดออกมา

มารุตรับไปทันที“เป็นไงบ้าง？”

“ด้านล่างมีสิ่งของ”เจ้าหน้าที่ตอบกลับ

มารุตหันหน้าไป ตะโกนไปที่นัทธีที่อยู่ไม่ไกล อย่างตื่นเต้น：“ประธาน ตรวจจับการตอบสนองของวัตถุที่อยู่รอบๆหลุมศพคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิง น่าจะเป็นพินัยกรรมจริงๆ”

นัทธีได้ยินคำนี้ ก็หรี่ตาลง กำลังจะไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

เขาเดินไปก็หยิบโทรศัพท์ไปด้วย เห็นเป็นวารุณีโทรมา จึงกำชับมารุต“พวกคุณขุดกันก่อน แต่ระวังหน่อย อย่าไปแตะต้องเถ้ากระดูกของพ่อแม่ผม”

“เข้าใจแล้วครับ”มารุตพยักหน้า จากนั้นหันหน้ากลับไป เริ่มสั่งไปที่เจ้าหน้าที่พวกนั้นให้ทำงาน

นัทธีหยิบโทรศัพท์ไปด้านข้างแล้วกดรับ“ว่าไง？”

“สามี ไม่ได้รบกวนคุณใช่ไหม？”วารุณีถาม

ตอนนี้ในประเทศเป็นช่วงค่ำ

นัทธีส่ายหน้า“เปล่า ผมยังไม่พักผ่อน กำลังอยู่ข้างหลุมศพพ่อแม่ผม”

ได้ยินคำนี้ วารุณีเข้าใจทันทีว่าเขากำลังทำอะไร จึงรีบถาม“หาพินัยกรรมเจอยัง？”

“ยังเลย แต่ว่าตรวจจับสิ่งของข้างหลุมศพได้จริงๆ กำลังขุดอยู่ ใช่พินัยกรรมหรือไม่ เดี๋ยวก็รู้แล้ว”นัทธีมองกลุ่มคนที่กำลังขุดดินแล้วพูด

วารุณียิ้ม“ต้องเป็นพินัยกรรมแน่”

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”นัทธีบีบฝ่ามือ จากนั้นถาม：“ใช่สิ จู่ๆก็โทรมาหาผม มีเรื่องอะไรหรือเปล่า？”

“คือแบบนี้ค่ะ วันนี้ฉันไปหาพิชญา พบรายงานสุขภาพของพิชญา เธอกรุ๊ปเลือดO”วารุณีพูด

นัทธีสงสัยเล็กน้อย“แล้วยังไง？”