บทที่ 5 คุณคือญาติคนไข้เหรอ？

ครั้งแรกที่เจอกับสถานการณ์แบบนี้ อดไม่ได้ที่จะกังวลและกลัว แต่แป๊บเดียววารุณีก็ใจเย็นลง เธอโทรเรียกเบอร์ฉุกเฉินก่อน จากนั้นจึงติดต่อปาจรีย์ให้มารับลูกทั้งสองคนไป

เธอไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดผลกระทบไม่ดีต่อจิตใจลูกๆ

ตอนปาจรีย์รีบมาถึง รถพยาบาลก็มาถึงแล้ว

“นี่ทำไมดูเหมือนแผลถูกแทงล่ะ？”

หลังจากหมอเข้ามาก็ช่วยชายหนุ่มจัดการอาการบาดเจ็บอย่างง่ายๆ อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำเบาๆ

วารุณีที่รู้สึกไม่สบายใจอยู่นั้นถึงแม้จะได้ยิน แต่ก็ไม่ได้สนใจ

เธอช่วยเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ยกชายหนุ่มขึ้นรถไปด้วยกัน

ในรถพยาบาล วารุณีจึงสังเกตเห็นหน้าตาของชายหนุ่ม

ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเปล ร่างสูงเพรียว ผิวขาวสะอาด ใบหน้ามีมิติ จากสายตาที่เห็น ไม่อาจแยกแยะข้อผิดพลาดจากใบหน้าของผู้ชายคนนี้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว และทั้งร่างกายเต็มไปด้วยความสูงส่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ขณะเดียวกัน วารุณีก็สังเกตเห็นสูทสีน้ำเงินที่เปื้อนเลือดบนตัวของชายหนุ่ม เป็นชุดสั่งตัดด้วยมือเกรดดี

บนตลาดไม่มีขาย！

ในเวลานั้น หัวใจของวารุณีก็ดิ่งลง

เธอกลัวว่าจะไปชนพวกคุณชายที่บ้านมีเงินอะไรเข้าให้ งั้นเรื่องราวก็จะจัดการยากขึ้นเยอะกว่าที่คิดไว้

เพราะว่าคนแบบนี้จะต้องเมินเฉยกับค่าชดใช้แน่

แต่ว่าผู้ชายอย่างนี้ ทำไมถึงปรากฏตัวที่ถนนชนบทนะ？

ระหว่างทางผ่านพื้นดินที่ไม่ราบเรียบ แผลช่วงท้องของชายหนุ่มก็โดนเอี่ยวเข้าไปด้วย จึงเห็นริมฝีปากเขาเม้มแน่น คิ้วก็ขมวดแน่น ท่ามกลางอาการโคม่าก็ยังกัดฟันทนความเจ็บปวด

ตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะให้วารุณีรู้สึกว่านิสัยผู้ชายคนนี้ค่อนข้างเหมือนกับลูกชายตัวเอง

วินาทีที่นึกถึงลูกชาย ทันใดนั้นเองวารุณีก็คิดว่าหน้าตาของชายคนนี้เหมือนกับลูกเธอหน่อยๆ

อาจจะเพราะว่าเจ็บเกินไป ที่หน้าผากของชายหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อไหลออกมา

เห็นแบบนี้ วารุณียิ่งรู้สึกผิดมาก จึงอยากเช็ดเหงื่อให้อีกฝ่ายจากจิตใต้สำนึก