บทที่ 50 หนีตามไปกับคนรัก

ความแปลกไปของนัทธี ถูกพิชญาที่อยู่ข้างๆพบ

พิชญามองตามสายตาเขาไป ก็มองเห็นรอยแดงที่คอวารุณี รูม่านตาเธอสั่นอย่างแรง ในใจก็รู้สึกถึงวิกฤตขนาดใหญ่ทันที แล้วลมหายใจก็ร้อนรนขึ้นมา

ในฐานะคนดูอยู่ข้างๆ เธอมองออกอย่างชัดเจนว่า สายตาที่เขาจ้องไปที่คอวารุณีนั้น เห็นได้ชัดว่ากำลังหึง！

นี่ไม่นานเอง เขาก็ใจเต้นกับวารุณีแล้ว ส่วนเธออยู่ข้างกายเขามาห้าปีแล้ว เขากลับไม่ยินยอมแม้จะมองเธอ ไม่ได้ เธอจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เธอจะต้องรีบกำจัดวารุณีออกไป ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่อาจสบายใจได้！

คิดอย่างนี้ พิชญาก็บีบฝ่ามือแน่น ในใจเริ่มคิดแผนการขึ้นมา

ไม่นานนัก การประชุมก็จบลง

ผู้คนค่อยๆแยกย้ายออกไป แป๊บเดียวในห้องประชุมก็เหลือแค่พวกเขาสามคน

วารุณียืนขึ้นมา กำลังเตรียมปรึกษานัทธีเกี่ยวกับเรื่องนางแบบ ประตูห้องประชุมก็ถูกคนเปิดออก ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามา

“นัทธี ไม่เจอกันนานนะ！”คนที่มาหัวเราะแล้วทักทายนัทธี

นัทธีหรี่ตาลง มองเขาอย่างเย็นชา แล้วก็ค่อยๆพ่นคำออกมาจากปากสองคำว่า“นิรุตติ์！”

นิรุตติ์？

ชื่อคล้ายกับเขาขนาดนี้ หรือว่าเป็นพี่น้องกัน？

คิดไป วารุณีก็ไปดูอย่างแปลกใจ หลังจากเห็นหน้าของนิรุตติ์ ก็อ้าปากตกใจ

เขานี่เอง？

การตอบสนองของวารุณีถูกพิชญาเห็นเข้า ดวงตาพิชญาจึงกลอกไปมา เพิ่มระดับเสียงและถามไปว่า“คุณวารุณี คุณรู้จักพี่ใหญ่เหรอ？”

พอได้ยิน สายตานัทธีย้ายไปที่ร่างของวารุณีทันที เหมือนว่ากำลังยืนยันว่าคำพูดของพิชญาจริงหรือไม่

วารุณีเผชิญหน้ากับสายตาวิเคราะห์ของเขา ก็พยักหน้าและส่ายหน้า“ไม่ถือว่ารู้จัก แค่เจอกันครั้ง ……”

ยังไม่ทันพูดจบ นิรุตติ์ก็ตัดบทเธอ จงใจพูดอย่างเสียใจ“คุณพูดแบบนี้ทำให้ผมเสียใจจริงๆ วันนี้ผมมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะ”

“มาเพื่อฉัน？”วารุณีชี้ไปที่ตัวเอง งงเล็กน้อย

“ใช่ ผมไปถามมาจึงรู้ว่าคุณทำงานที่นี่ ดังนั้นจึงมาน่ะ”นิรุตติ์เดินไปทางเธอ

วารุณีไม่สนิทกับเขา ไม่อยากอยู่กับเขา แล้วจิตใต้สำนึกก็ถอยไป ทางที่ถอย เป็นด้านหลังของนัทธีพอดี ก็แค่ถอยไปไม่กี่ก้าว ก็ถูกนิรุตติ์ดึงมือไว้

นิรุตติ์พูดอย่างยิ้มแก้มปริ“หลบอะไร？ผมน่ากลัวขนาดนี้เชียว？เมื่อคืนก็ไม่เห็นคุณหลบ！”

เมื่อคืน？

ได้ยินคำนี้ นัทธีก็ตะลึง มือที่จะดึงวารุณีเข้ามา ก็หยุดอยู่กลางอากาศแบบนี้ สักพักจึงชักกลับไป สีหน้าหม่นลงอย่างขีดสุด

ที่แท้รอยแดงที่คอเธอ เป็นของนิรุตติ์ทิ้งไว้！

นัทธีนั้นคิดได้ พิชญาก็คิดได้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคำพูดของนิรุตติ์ ก็คลุมเครืออย่างมาก

“พี่ใหญ่ พี่กับคุณวารุณีเป็นอะไรกันเหรอ？”พิชญาทนความไม่คงที่ภายในใจไม่ไหว จึงทำเป็นถามอย่างแปลกใจ

นัทธีกระดิกหูเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าใส่ใจกับคำถามนี้

หลังจากนิรุตติ์สังเกตจากหางตา ก็ยกริมฝีปากขึ้น“เธอมองไม่ออกเหรอ？”

วารุณีตาเบิกโต มองเขาอย่างตกใจ ฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าเขาจงใจให้คนอื่นตีความสัมพันธ์ของพวกเขาผิด จึงโกรธจนหูแดงทันที

แต่ตอนที่เธอจะตอบโต้ไป พิชญากลับชิงพูดว่า“ฉันมองออกแน่นอน นี่ฉันไม่ได้อยากยืนยันหน่อยหรือไงล่ะ”

เธอไม่เข้าใจ ทำไมพระเจ้าไม่ยุติธรรมแบบนี้ มักจะให้วารุณีเจอแต่ผู้ชายมีคุณภาพ ไม่ใช่แค่ทำให้นัทธีใจเต้นต่อวารุณี แม้แต่นิรุตติ์ก็……

แต่ว่า นี่ก็เป็นเรื่องดี เอาวารุณีติดแหง็กอยู่ที่นิรุตติ์ นัทธีก็คงตายใจจากวารุณีสินะ？

คิดไป พิชญาก็ดึงแขนของนัทธี แกล้งพูดอย่างประหลาดใจ“นัทธี คิดไม่ถึงเลยจริงๆคุณวารุณีกับพี่ใหญ่จะเป็นอีกคู่หนึ่ง”

คู่หนึ่ง？

ริมฝีปากบางๆของนัทธีเม้มแน่น แค่รู้สึกว่าสองคำนี้ช่างแรงเข้าหู