บทที่ 517 บอกเรื่องราวทุกอย่าง

“ก็น่าจะเป็นแบบนั้น”วารุณีพยักหน้า

นัทธีมองดูเธอ “ในเมื่อตอนนี้สุภัทรก็รู้เรื่องของขยานีกับปวิชแล้ว คุณคงไม่คิดที่จะปิดบังต่อไปอีกใช่ไหม ？”

วารุณีสยายผมตัวเอง“อืม ได้เวลาที่จะบอกเขาแล้ว”

เธอมองไปยังสุภัทรที่สะลึมสะลือตื่นขึ้น และพูดน้ำเสียงแผ่วเบา

สุภัทรลืมตาขึ้น ที่เห็นตรงหน้าก็คือใบหน้าของวารุณีพี่น้องกับใบหน้าของนัทธี

“นี่......เป็นพวกเธอเองหรอกเหรอ”สุภัทรพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง

ท่าทีของเขาในวันนี้ดูอ่อนแรงกว่าเมื่อวานมาก น้ำเสียงก็แผ่วแรงลงด้วยเช่นกัน

จนการลุกนั่งเมื่อครู่ก็แทบจะทำมันไม่ได้

แต่วารุณีพวกเขาสามคนก็ได้แต่มองดูกันอย่างเงียบๆเท่านั้น ไม่มีใครคิดจะเดินเข้าไปให้ความช่วยเหลือแต่อย่างใด

สุภัทรก็สัมผัสได้ถึงความเมินเฉยของพวกเขา ในใจใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร เพราะพวกเขาก็เป็นลูกของเขา และลูกเขยของเขา เหตุใดจึงมีท่าทีกระด้างกระเดื่องกับผู้เป็นพ่ออย่างเขาแบบนี้

แต่ถึงไม่พอใจแล้วจะทำยังไงได้ ที่เขาเป็นอย่างทุกวันนี้ ก็เป็นตัวเขาเองที่ทำตัวเอง

“ขยานีนังผู้หญิงคนนั้นล่ะ？”หลังจากที่สุภัทรสูดหายใจเข้าปอดไปได้ ก็มองไปยังรอบๆบริเวณ ไม่เห็นแม้แต่เงาของขยานี

วารุณีดวงตาไหววูบ แกล้งถามไปว่า “เธอไปแล้ว จะหาเธอทำไม ? ”

“ผู้หญิงคนนั้น......ผู้หญิงคนนั้นกล้ามีชู้ลับหลังฉัน！”สุภัทรคำรามเสียงดังอย่างโกรธเคือง

คิดไปถึงก่อนหน้านั้นที่ขยานีเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเขา และพูดคุยกะหนุงกะหนิงกับชายชู้ในโทรศัพท์ ยังพูดอีกว่าหากเขาตายแล้วก็จะได้ใช้ชีวิตอยู่กันอย่างเปิดเผย

เขาก็อดไม่ได้ที่อยากจะฉีกทึ้งร่างของขยานีกับชายชู้นั่น！

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ”วารุณีพยักหน้าให้ แสดงให้เห็นว่ารับรู้แล้ว

จากนั้นสุภัทรก็สังเกตเห็น แม้ปากเธอจะบอกว่าประหลาดใจ แต่ท่าทีของเธอไม่ได้มีความประหลาดใจอะไรเลย ในใจของเขาก็คาดเดาไปต่างๆนานา

จากนั้นเขาก็มองไปยังศรัณย์กับนัทธีที่อยู่ข้างๆเธอ

อาการของทั้งสองคนนั้นก็นิ่งสงบ ไม่ได้ประหลาดใจหรือไหวติงใดๆเลย

หรือจะพูดอีกนัยก็คือ พวกเขารู้เรื่องที่ขยานีคบชู้อยู่ข้างนอก

“นี่......นี่พวกแกรู้อยู่ก่อนแล้วเหรอ？”สุภัทรชี้ไปที่วารุณีด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

วารุณีหัวเราะ “ใช่ค่ะ รู้มานานแล้ว รู้ตั้งแต่ตอนที่ฉันกลับมาที่นี่เมื่อเดือนแรกๆเลย ”

เมื่อสุภัทรได้ยิน ก็ตะลึงงัน มองไปยังวารุณีอย่างไม่อยากจะเชื่อ สักพักกว่าจะเปล่งเสียงได้ “แกรู้ตั้งนานแล้ว แล้วทำไมไม่บอกฉัน？”

“แล้วทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย ฉันแทบทนรอดูคุณอยู่ในกะลาแทบจะไม่ไหว และถูกสวมเขาอย่างนั้นต่อไปเรื่อยๆ ”วารุณียกมือขึ้นกอดอกแล้วพูดอย่างเย็นชา

พรืด！

สุภัทรแทบจะกระอักเลือด กำไปที่อกเสื้อแน่น ร่างกายสั่นเทิ้ม“ทำไม ? ฉันเป็นพ่อแกนะ นี่แก......”

“นัทธี”วารุณีพูดขัดจังหวะเขา แล้วมองไปยังนัทธี

“ว่ายังไง？”นัทธีถาม

“คุณพาศรัณย์ออกไปก่อน เรื่องบางเรื่อง ฉันอยากจะพูดกับเขาตามลำพัง”วารุณีชี้ไปที่สุภัทร

“พี่ ผมก็อยากฟัง”ศรัณย์ไม่อยากออกไป

วารุณีก็มีท่าทีขึงขังขึ้นมา“เชื่อพี่ ออกไปก่อน”

เมื่อเห็นพี่สาวมีสีหน้าจริงจัง ศรัณย์ก็จำต้องพยักหน้ารับ“ก็ได้ครับ ”

“ไปเถอะ”นัทธีเอ่ยเรียกเขา แล้วเดินนำออกจากห้องไปก่อน

ศรัณย์ก้มหน้าลง แล้วเดินตามหลังเขาไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก