บทที่ 525 แผนการของสุภัทร

วารุณียิ้มอีกครั้ง “งั้นก็รบกวนคุณหญิงจารวีด้วย ลาก่อน”

พอพูดจบเธอก็หันหลังวิ่งตามนัทธีไป

นัทธีรอเธออยู่ข้างรถ

เมื่อเห็นเธอมา เขาคว้าข้อมือของเธอ ดึงเธอเข้ามากอดอย่างแน่น "ฉันคิดว่าฆาตกรคนที่สองคือคู่ต่อสู้ทางธุรกิจของพ่อแม่ฉัน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นนวิยา"

เขาเคยคิดว่าฆาตกรคนที่สองอาจไม่ได้หมายถึงแค่คนเดียวแต่หมายถึงทั้งทีม

แต่ไม่คิดว่าจะเป็นนวิยาที่อายุสิบขวบ

“ใช่ ใครจะไปคิด นวิยาเมื่อสิบแปดปีที่แล้วอายุไม่กี่ปีเอง ใครจะไปคิดว่าเด็ก 10 ขวบจะมีอุบายร้ายกาจเช่นนี้” วารุณีตบหลังเขาเพื่อปลอบโยน

นัทธีกอดวารุณีแน่น “ตอนนี้ฉันเกลียดตัวเองมาก”

“หือ?” วารุณีมองมาที่เขา “ทำไม?”

“ฉันได้รับการศึกษาระดับหัวกะทิตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ว่าจะกับปู่หรือที่ต่างประเทศ น้อยครั้งที่จะได้อยู่กับพ่อแม่ นวิยาถูกรับเป็นลูกบุญธรรมของแม่ฉัน สาเหตุใหญ่ที่สุดคือนวิยามาอยู่กับเธอบ่อย ทำให้เธอรู้สึกสุขใจที่ได้เป็นแม่ ต่อมาพ่อแม่ของฉันตายไป นวิยาก็มาที่บ้านของตระกูลถางบ่อยๆ ในตอนนั้นฉันก็ได้สานสัมพันธ์กับนวิยาให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น”

“หลังจากนั้นละ” วารุณีหลับตาลงกลายเป็นผู้ฟังที่ดี

“นวิยามักจะบอกฉันว่าพ่อแม่ของฉันปฏิบัติต่อเธอดีอย่างไรและเธอคิดถึงพ่อแม่ของฉันอย่างไร ฉันคิดว่าเธอชอบพ่อแม่ของฉันจริงๆ ฉันจึงค่อยๆยอมรับเธอ และขอบคุณเธอที่อยู่กับพ่อแม่ตอนที่ฉันไม่อยู่”

“นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมคุณถึงช่วยชีวิตนวิยาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกใดๆมาสิบปีแล้ว ก็ไม่ยอมแพ้ที่จะปลุกเธอขึ้นมา พอตื่นขึ้นก็ทำดีกับเธอมาก?”

วารุณี กล่าว

นัทธีพยักหน้า “ใช่ ฉันทำดีกับนวิยา เป็นเพราะเห็นแก่พ่อแม่ล้วนๆ แต่ไม่คิดว่านวิยาจะเป็นหนึ่งในฆาตกรของพ่อแม่ฉัน ฉันปฏิบัติต่อเธอ ทั้งหมดกลายเป็นเรื่องตลก และฉันก็รู้สึกผิดต่อพ่อแม่ของฉันด้วย”

รู้สึกถึงความทุกข์ใจและโทษตัวเองของผู้ชาย วารุณีก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน

เธอลูบหน้าอกของชายคนนั้น “อย่าโทษตัวเอง คุณแค่ไม่รู้เฉยๆ ฉันเชื่อว่าพ่อแม่ก็ไม่โทษคุณเช่นกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่ รอเราจับนวิยาได้แล้วไปขอโทษพ่อแม่ พ่อแม่จะให้อภัยคุณอย่างแน่นอน”

นัทธีสัมผัสถึงความอ่อนโยนของเธอ "หวังว่าจะเป็นแบบนั้น"

ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่านวิยาซ่อนอยู่ที่ไหน หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

เขาเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าต้องมีใครสักคนมาช่วยนวิยา ไม่อย่างนั้นนวิยาคนเดียวก็คงไม่สามารถซ่อนตัวได้นานขนาดนี้

เพียงแค่ไม่รู้ว่าใครกำลังช่วยนวิยาอยู่ ไม่น่าจะเป็นครอบครัวกู้ตอนนี้ครอบครัวกู้ใกล้จบเห่แล้ว และไม่มีทางจะไปดูแลญาติที่กำลังจะประสบเหตุได้

เลยต้องมีคนอื่นมาช่วยนวิยา มันเป็นใคร?

นิรุตติ์ หรือ คนอื่น?

จำได้ว่าตอนที่ไม่สนใจวารุณี นิรุตติ์และนวิยาเคยติดต่อกันครั้งหนึ่ง

เขาคิดว่าการติดต่อในครั้งนั้นไม่ง่ายอย่างที่นวิยาบอก นิรุตติ์ถามเธอเกี่ยวกับวารุณี มันต้องมีอะไรอีกแน่ๆ

มันคืออะไร เขามีคำตอบที่คลุมเครือในใจอยู่แล้ว นั่นคือวิดีโอในกล่องจดหมายของเขา

วิดีโอนั้นถ่ายโดย นวิยา และคงอยู่ในมือของนวิยามาโดยตลอด นวิยาอยากที่จะแยกเขากับวารุณีออกจากกัน และนิรุตติ์ก็เช่นเดียวกัน

ดังนั้นคนทั้งสองจึงมีโอกาสร่วมมือกันจริงๆ นวิยาเอาวิดีโอให้นิรุตติ์ และนิรุตติส่งให้เขาอีกครั้ง

คิดอย่างนี้มันก็มีเหตุมีผล

ที่นวิยาซ่อนตัวอยู่ตอนนี้ เป็นไปได้มากที่นิรุตติ์จะเป็นคนช่วยเหลือ

ถ้าเป็นนิรุตติ์จริง บางทีนวิยาอาจไม่ได้อยู่ในจังหวัดจันทร์แล้ว

เมื่อคิดอย่างนั้น นัทธีก็ดูเศร้าหมอง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ วารุณีกำลังจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

วารุณีต้องกลืนสิ่งที่จะถามเข้าไป หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเหลือบมอง เป็นศรัณย์โทรมา

“สวัสดี ศรัณย์?” วารุณีรับสาย

ศรัณย์ตอบมาด้วยเสียงอ่อนโยน “พี่ เมื่อกี้สุภัทรติดต่อขยานี”