บทที่ 529 จัดการเรื่องของถวิต

“ฉันเอง” วารุณียืนตรงข้ามเธอสองสามเมตรหยุดยิ้มและพยักหน้า

ขยานีมองรอยยิ้มบนใบหน้าของวารุณีราวกับว่าเขาถูกกระตุ้นจากบางสิ่ง อยากจะรีบไปฉีกใบหน้าของวารุณี

ในขณะที่เขาเคลื่อนไหว ก็ถูกตำรวจหญิงสองคนควบคุมไว้

หนึ่งในตำรวจหญิงคนหนึ่งใช้กระบองเคาะเธอเพื่อส่งสัญญาณให้เงียบลง

ขยานีเจ็บจนไม่เย่อหยิ่งอีก ได้แต่กัดฟันและจ้องวารุณี ราวกับมองทะลุตัวของวารุณี

“เพราะคุณนั่นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณพาตำรวจมาฉันคงไม่ถูกจับ!” ขยานีตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะวารุณี

หากวารุณีไม่ได้พาเจ้าหน้าที่ตำรวจมา เจ้าหน้าที่ตำรวจจะไม่พบเหตุการณ์ที่สุภัทราลงมือและไม่ถูกจับ

เป็นเพราะวารุณี วารุณีทำให้เธอเป็นแบบนี้!

“คุณพูดถูก ฉันเป็นคนที่พาตำรวจมา แต่ไม่ใช่เพราะฉันอยากพามา แต่สุภัทรบอกฉันเมื่อวานให้ฉันพาตำรวจมาวันนี้ตอนบ่ายสอง” วารุณีพูดด้วยรอยยิ้ม

"เป็นไปไม่ได้" ขยานีปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว

วารุณีลูบผม “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ อย่าลืมว่าสุภัทรติดต่อคุณเมื่อวานนี้ ให้คุณไปพบเขาวันนี้ และคุณโทรหาปวิชเมื่อวันก่อน ทำให้ความลับที่คุณและปวิชนอกใจถูกเปิดเผยออกมา คุณลองคิดดูทำไมสุภัทรไม่ถามคุณเมื่อวันก่อน แต่กลับโทรหาคุณเมื่อวาน และให้คุณเจอเขาวันนี้”

เห็นได้ชัดว่า สุภัทร์กำลังวางแผนขยานีและต้องการให้ขยานีถูกจับ

ขยานีไม่ได้โง่ เมื่อวารุณีพูดเรื่องนี้ก็ทำให้เธอเข้าใจได้ทันทีและกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “อ๊าๆๆ สุภัทรา คุณวางแผนทำร้ายฉัน!”

ใช่ สุภัทรรู้เกี่ยวกับเธอและปวิชเมื่อวันก่อนแล้ว แต่เมื่อวันก่อนสุภัทรไม่ได้ถามเธอว่าทำไมเธอถึงทรยศเขา

เมื่อวานก็ไม่มี แค่โทรหาเธอให้เธอไปพบเขาวันนี้

เธอไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเธอจึงไป แต่ไม่ได้คาดคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นกับดักของสุภัทราที่วางไว้สำหรับเธอ และเธอก็กระโดดลงไปอย่างโง่เขลา

ขยานี เสียใจ เสียใจที่เมื่อวานตัวเองรับสายจากสุภัทร ไม่ได้คิดก่อน ไม่ได้คิดเลยว่าทำไมสุภัทรไม่ถามเธอทางโทรศัพท์เลย ต้องการถามต่อหน้าวันนี้ให้ได้

ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่าเขาแค่อยากจะยั่วยวนเธอ ล่อให้เธอมีความคิดที่จะฆ่าเขา ปล่อยให้เธอทำร้ายเขา แล้วให้วารุณีพาตำรวจมาพบ แบบนี้เธอก็ไม่มีทางหนีไปไหนได้อีก

ขยานีตัวสั่นด้วยความโกรธรับไม่ได้ที่แพ้แก่สุภัทราเฒ่าไร้ประโยชน์คนนั้น!

“ฮึ่ม ถึงฉันจะถูกเขาวางแผนทำร้ายแล้วยังไง พวกคุณก็อย่าได้ใจไปหน่อยเลย สุภัทรเฒ่าไร้ประโยชน์คนนั้นก็อยู่ได้อีกไม่นาน เมื่อเขาตาย ฉันก็ยังสามารถลอยนวลอยู่เหนือกฎหมายได้” ขยานีมองวารุณีอย่างได้ใจ

วารุณียังคงยิ้มเหมือนเดิม แต่แววตาของเธอกลับสงสารเขามากกว่า “น่าเสียดายที่เธอออกไปไม่ได้แล้ว”

"เป็นไปไม่ได้ ถึงฉันจะลงมือกับสุภัทรา แต่สุภัทรไม่ตาย ฉันแค่พยายามฆ่าเท่านั้น ตัดสินจำคุกแค่ไม่กี่ปี ฉันก็ออกมาได้แล้ว" ขยานีตะโกนตอบ

“ฉันบอกแล้วไง คุณไม่สามารถออกมาได้เพราะคุณกำลังจะถูกตัดสินประหารชีวิต คุณคิดว่าคุณฆ่าแม่ของฉัน วางยาพิษสุภัทรา และต้องการฆ่าสุภัทร จะถูกตัดสินแค่จำคุกไม่กี่ปีง่ายๆแบบนี้เหรอ? บอกเลย เป็นไปไม่ได้ ถ้าอาชญากรรมเหล่านี้รวมกันคุณตายสถานเดียว!” วารุณีพูดอย่างเย็นชา

ขยานีหน้าซีด

โทษประหาร?

คำนี้ทำให้เธอรับไม่ได้

เธอกลืนน้ำลายและพูดอย่างอารมณ์ดีว่า "เป็นไปไม่ได้ คุณมีหลักฐานไหมว่าฉันทำสิ่งนี้"

วารุณียิ้ม “แน่นอน ฉันมีหลักฐาน ตั้งแต่ที่ฉันรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอกับปวิช ฉันก็คอยมองพวกเธอมาตลอด แม้จะไม่มีเวลา นัทธีก็ส่งคนมาเฝ้ามอง ดังนั้นเรื่องที่เธอกับปวิชวางแผนที่จะวางยา ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้ว และกำลังรวบรวมหลักฐานอยู่”

ขยานีหรี่ตาลง “อะไรนะ เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ?”

“ใช่” วารุณีพยักหน้า

ขยานีก็หัวเราะขึ้นมา “ฮ่าฮ่าฮ่า...วารุณี คุณนี่มันใจแข็งจริงๆ รู้ตั้งแต่แรกแต่ไม่เคยหยุดได้เลย ได้แค่มองพ่อตัวเองโดนวางยาพิษ พ่อลูกคู่นี้น่าสนใจจริงๆ” เหอะๆ...”