บทที่ 542 ขงเบ้งรับสารภาพ

“ผม......ผม......” ทันใดนั้นขงเบ้งก็พูดไม่ออก และยิ่งไม่กล้าสบตาของเธอ

คุณหญิงอัณณ์เช็ดน้ำตา และพูดอีกว่า “คุณทำให้ฉันเจ็บปวดจนไม่มีชิ้นดี คุณมีสิทธิ์อะไรมาคิดว่าฉันยังถือว่าคุณเป็นสามี ฉันขอบอกคุณนะ คุณไม่ใช่สามีของฉันตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันก็คงจะไม่เลี้ยงผู้ชายเอาไว้ข้างนอกหรอก คุณอย่ามาพูดเลย การไปหาคนข้างนอกมันน่าตื่นเต้นจริงๆ”

“คุณ......คุณมันน่าไม่อาย!” ขงเบ้งโกรธจนอกกระเพื่อมขึ้นลงรวดเร็ว

คุณหญิงอัณณ์หัวเราะเสียงดัง “น่าไม่อายคืออะไร ฉันหาผู้ชายคุณหาผู้หญิง ฉันน่าไม่อาย แล้วคุณไม่ใช่เหรอ ว่าไปแล้ว ฉันทำอย่างนี้ ก็ยังเป็นเพราะถูกคุณบังคับ แล้วคุณมีคุณสมบัติอะไรมาว่าฉัน พวกเรามันก็พอๆ กันนั่นแหละ เอาล่ะ เร็วเข้าเถอะ เซ็นซะ ฉันจะได้ไปสักที”

“ผมจะไม่เซ็น คุณเลิกล้มความตั้งใจซะเถอะ” ขงเบ้งมองคุณหญิงอัณณ์ด้วยสายตามืดหม่น ชัดเจนว่าอย่างไรก็จะสู้ยิบตากับความคิดของคุณหญิงอัณณ์

คุณหญิงอัณณ์เองก็โมโหแล้ว กำลังจะพูดอะไร เสียงฝีเท้าก็พลันดังมา และตามมาด้วยเสียงหงุดหงิดใจร้อนของนัทธี “พูดจบหรือยัง”

“เขาไม่เซ็น” คุณหญิงอัณณ์หันศีรษะไปและชี้ไปยังขงเบ้ง แล้วฟ้องนัทธีว่า “นัทธีที่เธอเคยสัญญากับฉัน ว่าจะทำให้เขาหย่ากับฉัน”

นัทธีพยักหน้า “ผมจะทำ”

พูดอย่างนั้นแล้วเขาก็เดินเข้ามา

ขงเบ้งมองดูเขาเดินเข้ามา จิตใจพลันหดหาย “แกคิดจะทำอะไร”

นัทธีไม่ได้หยิบไม่โครโฟน จึงไม่ได้ยินที่ขงเบ้งพูด แต่ดูจากปากของขงเบ้ง ก็รู้ว่าขงเบ้งพูดอะไรอยู่

เขาไม่ได้ตอบ พยักหน้าให้ผู้คุมเรือนจำข้างหลังขงเบ้ง

ผู้คุมเรือนจำเดินออกมา

นัทธีพูดกับเขาไม่กี่คำ

ผู้คุมเรือนจำเอ่ยตอบ “วางใจได้ครับคุณนัทธี”

เมื่อสิ้นเสียง ผู้คุมเรือนจำก็กลับไปข้างหลังขงเบ้ง จากนั้นก็คว้ามือขงเบ้ง ใช้กริชกรีดนิ้วหัวแม่มือของขงเบ้ง

ขงเบ้งร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด “พวกแกทำอะไร ผมต้องการอุทธรณ์ ฟ้องคุณในฐานะที่เป็นผู้คุมเรือนจำ แต่กล้าทำร้ายคน!”

“ระหว่างการพิจารณาคดีครั้งแรก คุณถูกลิดรอนสิทธิทางการเมืองไปตลอดชีวิต ดังนั้นคุณไม่มีสิทธิอุทธรณ์ผม” ผู้คุมเรือนจำตอบอย่างเลือดเย็น

ข้างนอก คุณหญิงอัณณ์มองภาพนี้ด้วยความตกตะลึง “นัทธี นี่คือ......”

“เดี๋ยวคุณก็รู้” นัทธีตอบโดยไร้การแสดงออกทางสีหน้า

คุณหญิงอัณณ์เห็นดังนั้นจึงพยักหน้าไม่พูดอีก แล้วมองเข้าไปข้างใน

ผู้คุมเรือนจำเปิดข้อตกลงการหย่าร้าง จากนั้นบีบนิ้วมือของขงเบ้งให้เลือดออกแล้วกดประทับตราลายเซ็น

คุณหญิงอัณณ์เข้าใจในทันที สองมือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

ขงเบ้งเองก็เข้าใจจุดประสงค์ของผู้คุมแล้ว ตะโกนด่าอย่างบ้าคลั่ง “คุณปล่อยผม ปล่อย พวกแกใช้กำลังบังคับ”

ผู้คุมเรือนฟังถ้อยคำต่อต้านของขงเบ้ง โดยไม่แยแสแม้แต่น้อย มือใช้กำลังกดนิ้วมือของขงเบ้งลงบนคอลัมน์ลายเซ็น

ขณะนั้น จู่ๆ ขงเบ้งก็หยุดดิ้นรนและเลิกตะโกนด่า

เพราะเรื่องมันจบแล้ว การต่อสู้หรือตะโกนด่า มันไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

ดังนั้นในขณะที่ขงเบ้งเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณ ทึ่มทื่อไร้ซึ่งการตอบสนอง

ผู้คุมเรือนจำปิดข้อตกลงการหย่าร้าง แล้วใส่กลับเข้าไปในร่อง

คุณหญิงอัณณ์รีบหยิบขึ้นมาพลิกเปิดดู มองลายนิ้วมือที่สดใหม่บนนั้น น้ำตาแห่งความตื่นเต้นพลันรินหลั่ง “เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระ”

การหย่ากับขงเบ้ง ทรัพย์สินของขงเบ้ง เธอสามารถแบ่งได้ครึ่งหนึ่ง บวกกับธุรกิจที่เป็นสินสอดทองหมั้นของเธอ เช่นเดียวกับพวกอสังหาริมทรัพย์ รถยนต์ และเครื่องประดับ แถมด้วยเงินหลายพันล้าน

ชีวิตที่เหลืออยู่ เธอเชิดหน้าชูตาได้เลย