บทที่ 546 เขาโกรธ

วารุณีมองดูสิ่งเหล่านี้แล้วรู้สึกขนลุก จนต้องถูแขนอย่างทนไม่ไหว

ทำไมห้องหนังสือของนิรุตติ์ ถึงได้มีรูปโปสเตอร์ของแม่สามีของเธอมากมายขนาดนี้ แถมยังมีหุ่นขี้ผึ้งอีกนี่มันเรื่องอะไรกัน

หลานชายคนหนึ่ง ทำไมต้องมีสิ่งของที่เกี่ยวกับอาสะไภ้ตัวเองมากมายขนาดนี้ด้วย

คิดแล้วก็ไม่เข้าใจ วารุณีมองไปที่นัทธี

นัทธีสีหน้าเย็นชาและน่ากลัว บรรยากาศเย็นยะเยือกและความกดดันรายล้อมรอบกาย กดให้คนยิ่งหายใจไม่ออก

วารุณีรู้ว่าเขาโกรธ แถมยังโกรธมากๆ

ก็ถูก รูปโปสเตอร์ของแม่ตัวเอง ไหนจะหุ่นขี้ผึ้ง มีอยู่เต็มห้องเหมือนคนโรคจิต ใครจะไม่โกรธบ้าง

วารุณีบีบมือของนัทธี ส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นก่อน คิดให้แน่ชัดก่อนว่าเพราะอะไรนิรุตติ์ต้องทำแบบนี้ แล้วค่อยโกรธก็ยังไม่สาย

นัทธีหลับตาลง ระงับความโกรธไว้ภายใน มองไปยังมารุต “นอกจากสิ่งเหล่านี้ ยังมีอะไรอื่นอีกไหม”

“มีครับ ยังมีไดอารี่ด้วย” เมื่อพูดถึงไดอารี่ มารุตพลันเผยสีหน้าที่บ่งบอกว่ายากจะอธิบายออกมา

ใจวารุณีมีลางสังหรณ์ไม่ดี “ไดอารี่ล่ะ”

เธอถาม

และเป็นสิ่งที่นัทธีกำลังอยากรู้

มารุตเดินไปที่โต๊ะหนังสือ เปิดลิ้นชัก เอาไดอารี่ปกเหลืองเล่มหนึ่งออกมา ถือสองมือยื่นให้นัทธี “ไดอารี่เล่มนี้ ผมดูแล้วบางส่วน นิรุตติ์เริ่มบันทึกเมื่อตอนอายุสิบขวบ ถ้าท่านประธานอยากดู ก็ดูจากที่ผมคั่นหน้าเอาไว้ครับ มันจะเป็นที่นิรุตติ์บันทึกหลังจากอายุสิบห้าปี ในนั้นมีสาเหตุของรูปโปสเตอร์และหุ่นขี้ผึ้งมากมายของนิรุตติ์ครับ”

เมื่อพูดจบ เขาก็เคลื่อนตัวไปอีกทางทันที พยายามลดการมีอยู่ของตัวเอง

เพราะเรื่องที่น่าหวาดกลัวขนาดนี้ ยากที่ท่านประธานจะไม่โกรธเขา

“นัทธี ดูตามที่ผู้ช่วยมารุตบอกสิ” วารุณีเห็นนัทธีก้มหน้ามองไดอารี่ จึงคิดครู่หนึ่งและพยายามโน้มน้าว

นัทธีเม้มริมฝีปาก แล้วทำตาม

ที่มารุตคั่นหน้าไว้มีส่วนใหญ่เปิดเผยอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงเห็นทุกอย่างในหน้านั้น

ดูในเนื้อหาบนนั้น นัทธีรูม่านตาหดตัว ร่างกายเต็มไปด้วยรังสีแห่งการฆ่า

นิรุตติ์!

เขากล้าดียังไง กล้าดียังไง!

มือของเขาที่ถือไดอารี่สั่นเทา เส้นเลือดเขียวหลังมือปูดโปน

มันทำให้เขาโกรธจนถึงที่สุด จนถึงขั้นอยากทำลายล้างทุกสิ่งอย่าง

วารุณีสะดุ้งตกใจ รีบสอบถาม “นัทธี คุณเห็นอะไร”

นัทธีไม่ได้ตอบ แววตาเต็มไปด้วยพายุแห่งความโกรธโหมกระหน่ำ

วารุณีไม่มีทางเลือก ได้แต่ดูด้วยตัวเอง

หลังจากที่ได้เห็นเนื้อหาบนนั้น ก็พลันสูดอากาศเย็น ปิดปากด้วยความประหลาดใจมาก “นิรุตติ์เขา......”

ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะมีความรู้สึกที่ไม่ควรมีกับอาสะไภ้รองของตัวเอง

ไม่สงสัยเลยว่าทำไมนิรุตติ์ต้องทำรูปโปสเตอร์และหุ่นขี้ผึ้งของแม่สามีมากมายขนาดนี้ นั่นเพราะเขาหลงรักแม่สามี

ไม่ใช่ความรักของหลานชายที่มีต่ออาสะไภ้ แต่เป็นของผู้ชายที่มีต่อผู้หญิง!

เขาน่ากลัวเกินไปแล้ว น่าขยะแขยงมาก ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีความคิดต่อแม่สามีในลักษณะนั้น

นี่มันเป็นสิ่งต้องห้าม!

“ผมจะฆ่านิรุตติ์ ผมต้องฆ่าเขาแน่นอน!” ทันใดนั้นนัทธีก็พูดขึ้นมา ในน้ำเสียงไม่ได้มีร่องรอยแห่งความรู้สึก แต่ไอแห่งการฆ่าแรงกล้า

แม้วารุณีจะตกใจ แต่ก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกคิดแบบนั้น

เธอรู้ว่าตอนนี้เขากำลังโกรธมาก

ถ้าเธอพูดให้เขาใจเย็น เกรงว่าเขาจะยิ่งโกรธหนักเข้าไปอีก

ไม่ไกลกัน มารุตเห็นเจ้านายเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งหัวหดคอหด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร

นัทธีเหมือนจะสงบนิ่งมาก เขากระแทกปิดไดอารี่เสียงดังปัง กำมือแน่น “เอารูปโปสเตอร์และหุ่นขี้ผึ้งพวกนั้น ไปทำลายทิ้งให้หมด”

เมื่อได้ยินดังนั้น วารุณีก็อ้าปากพะงาบๆ เหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด