บทที่ 553 นวิยาอีกแล้ว

ถึงแม้ว่าบนพัสดุจะไม่มีข้อมูลของผู้ส่ง ทว่าพนักงานส่งพัสดุส่งมาถึงที่เธอแล้ว ดังนั้นพนักงานส่งพัสดุต้องรู้แน่นอนว่าใครเป็นผู้ส่ง

ผู้จัดการผลักพนักงานส่งพัสดุ บอกเขารีบตอบ ไม่ได้โกหก

หนักงานส่งพัสดุก็รู้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ ไม่กล้าเสียเวลา รีบตอบกลับว่า “คือผู้หญิงคนหนึ่งครับ”

“ผู้หญิง?” เชอรีนกะพริบตา มองไปทางวารุณี “วารุณี เป็นคนที่เธอคิดหรือเปล่า?”

วารุณีก้มหน้าลง “เพียงแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่สามารถมั่นใจได้”

พูดจบ เธอมองไปทางพนักงานส่งพัสดุ ถามต่อว่า “ผู้หญิงยังไง หน้าตา หุ่น มีจุดไหนที่พิเศษหรือเปล่า?”

พนักงานส่งพัสดุคิดแล้วตอบกลับ “เป็นผู้หญิงที่มาจากฝั่งตะวันออกเหมือนกับคุณนายครับ ผมดำ ตาดำ หน้าตาและหุ่น ผมเห็นไม่ค่อยชัดครับ เธอสวมเสื้อหนา สำหรับจุดที่พิเศษ......เหมือนจะไม่มีจุดที่พิเศษครับ”

“นี่ถือว่าเป็นการตอบอะไรกัน?” เชอรีนขมวดคิ้ว

วารุณีมองลงล่าง

ผมดำตาดำ มาจากฝั่งตะวันออก

ดูเหมือนว่า น่าจะเป็นนวิยาแล้ว

“พัสดุนี้ ทำไมถึงไม่มีข้อมูลของผู้ส่ง” วารุณีกำหมัดแน่นถามอีกครั้ง

พนักงานส่งพัสดุตอบกลับว่า “ผู้หญิงคนนั้นมาหาผมก่อนครับ ตอนนั้นผมอยู่ที่จุดรับส่งพัสดุ แบ่งแยกพัสดุที่จะส่งมาทางนี้ ผู้หญิงคนนั้นมาหาผม นำพัสดุนั้นให้ผม ให้ผมส่งมาด้วยเพราะเป็นทางเดียวกัน เธอบอกว่าเป็นเพื่อนของคุณนายครับ ในพัสดุนี้ เป็นของขวัญที่ให้คุณ ผมก็ไม่ได้คิดมาก จึงรับไว้ ถึงขั้นไม่ได้เก็บเงินเธอ เพราะว่าเป็นทางเดียวกัน แต่คิดไม่ถึงว่า......”

คิดไม่ถึงว่าในนี้จะเป็นศพแมว

เชอรีนทำเสียงจุ๊จุ๊ไป “ถึงว่าล่ะไม่มีข้อมูลของผู้ส่ง คนคนนั้นฉลาดจริงๆ”

วารุณีพยักหน้า

ต้องยอมรับเลยว่า นวิยาฉลาดมากจริงๆ ส่งไปที่จุดรับส่งพัสดุโดยตรง นำพัสดุให้พนักงานส่งพัสดุ ให้พนักงานส่งพัสดุนำมาด้วยเพราะเป็นทางเดียวกัน

พอเป็นแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องเขียนข้อมูลผู้ส่งจริงๆ

“คุณนาย ผมรู้ว่าพัสดุในวันนี้สร้างปัญหาจำนวนมากกับ แต่ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ครับ ผม......”

“ฉันรู้ นายนั้นประสงค์ดีแต่กลับเป็นร้าย” วารุณียกมือขึ้นพูดตัดคำพูดของพนักงานส่งพัสดุ “แต่ว่าเป็นเพราะว่าความประสงค์ดีของนาย เกือบจะทำเอาคนตกใจจนเกิดเป็นโรค ดังนั้นฉันสามารถไม่เอาเรื่องนายได้ แต่ว่านายจำเป็นต้องจดจำบทเรียนนี้ไว้”

“ครับครับครับ วางใจเถอะครับ เรื่องนี้ ทางบริษัทส่งของของเราก็จะทำการลงโทษที่เหมาะสมกับเขา หักเงินโบนัสเขาหนึ่งเดือนเป็นยังไงครับ?” ผู้จัดการยิ้มพลางถาม

วารุณีพยักหน้า “ได้”

ไม่ใช่ว่าเธอมีใจอยากจะสร้างปัญหาให้พนักงานส่งพัสดุคนนี้

ทว่าพนักงานส่งพัสดุคนนี้จำเป็นต้องจำไว้เป็นบทเรียน

หากตอนนั้นคนเห็นพัสดุ ไม่ใช่เชอรีน แต่ว่าเป็นเธอเอง ความตกใจที่เธอได้รับ ไม่น้อยไปกว่าเชอรีนแน่นอน

ในท้องของเธอยังท้องลูกอยู่ด้วย ไม่แน่ลูกก็อาจจะตกใจจนเกิดเรื่องได้

ดังนั้นเธอเชื่อว่า ผ่านการสั่งสอนในครั้งนี้ หลังจากนี้พนักงานส่งพัสดุคนนี้ ไม่กล้าหวังดีช่วยคนอื่นส่งพัสดุง่ายๆ อีกแล้ว

งั้นพัสดุของนวิยา ก็จะไม่ถูกส่งมาอีก

สุดท้าย ผู้จัดการก็เหลือของชดใช้ไว้ แล้วพาพนักงานส่งพัสดุจากไป

เชอรีนขยี้แก้มไปมา “พนักงานส่งพัสดุคนนี้ คงจะเกลียดคนที่ไห้ส่งพัสดุตายแน่นอน”

วารุณีไม่ได้ตอบ ก้มหน้าไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปไม่นาน เธอมองดูเชอรีน “เชอรีน รบกวนเธอช่วยออกไปข้างนอกหน่อยได้ไหม?”

“ทำไมเหรอ?” เชอรีนถาม

วารุณีถอนหายใจ “ฉันอยากใส่กล้องวงจรปิดเพิ่มรอบๆ วิลล่า หากเป็นแบบนี้ เกรงว่าพวกนวิยาไม่กล้าปรากฏตัวง่ายๆ แล้ว”

เชอรีนได้ยินแล้ว รู้สึกว่าถูก รีบตอบตกลงทันที “ได้ ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย ส่งเรื่องต่อให้ฉันเถอะ”

“ขอบใจมาก” วารุณียิ้มไปทางเธอ

เชอรีนโบกมือ “เรื่องเล็กน้อย อย่าเกรงใจ งั้นฉันออกไปก่อนนะ”

“อื้ม” วารุณีตอบกลับไปคำหนึ่ง

หลังจากที่เชอรีนจากไป เธอไม่ได้นั่งเหม่อในห้องรับแขก ลุกขึ้นแล้วขึ้นตึกไป

เด็กทั้งสองยังปรับเวลาอยู่ หลับสบายมาก ยังไม่ตื่นเลย