บทที่ 557 ตัดต่อรูปภาพ

อารัณวางมือลงบนใบหน้าของวารุณี พูดอย่างจริงจังว่า “วางใจเถอะครับหม่ามี๊ ผมไม่ทำอะไรมั่วๆ แน่นอน ผมรู้ว่าควรทำอย่างไร”

ผ่านเรื่องของไอริณในครั้งที่แล้ว เขาก็เข้าใจแล้ว ถึงแม้ว่าจะฉลาดแค่ไหน ทว่าเขาก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่ง พบเจอกับผู้ใหญ่ ก็แพ้อยู่ดี

ดังนั้นเขาไม่ทำอะไรมั่วๆ แน่นอน และจะดื้อพาไอริณวิ่งไปมั่ว เขารู้ นวิยากับคุณลุงที่น่ากลัวคนนั้น กำลังจ้องพวกเขาอยู่ในที่ลับ อยากต่อต้านพวกเขา

“งั้นก็ดี งั้นหม่ามี๊ไปก่อนนะ” วารุณียืนขึ้น

“หม่ามี๊ลาก่อนครับ” เด็กทั้งสองโบกมือกับเธอ

วารุณียิ้มแล้วพยักหน้า หันหลังไปทางห้องพักผ่อน

ออกจากห้องพักผ่อนไป วารุณีปิดประตู มองไปทางบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอเอ่ยปากพูดกับบอดี้การ์ดสองคนในนั้น “เด็กทั้งสองฝากกับพวกนายไว้แล้ว หากพวกเขาเกิดอะไรขึ้น ฉันมีแต่จะถามพวกนาย”

เธอพูดด้วยสีหน้าที่เกรงขาม

บอดี้การ์ดทั้งสองยืนตัวตรง “วางใจเถอะครับคุณนาย พวกเราจะปกป้องคุณชายน้อยและคุณหนูน้อยอย่างดีครับ”

“ดีมาก ขอแค่พวกนายปกป้องพวกเขาอย่างดี โบนัสและรางวัลของฉันกับท่านประธานนัทธีไม่น้อยแน่นอน” วารุณีเก็บความเกรงขาม เผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เธอเข้าใจดี อยากให้คนคนหนึ่งซื่อสัตย์ เพียงแต่คำเตือนและการข่มขู่ไม่พอ ยังจะต้องมีการเกลี้ยกล่อมทั้งด้านเงินและของรางวัล

นี่ก็เหมือนกับการตบหน้าแล้วลูบหลัง

เป็นเหมือนกับที่คิดเอาไว้ บอดี้การ์ดได้ยินโบนัสและรางวัลแล้ว ในแววตาก็มีความดีใจเผยออกมา รีบตอบกลับทันที “เข้าใจครับคุณนาย”

วารุณีอึ้มไปคำหนึ่ง หันหลังแล้วจากไป

นอกจากบอดี้การ์ดสองคนเมื่อกี้แล้ว บอดี้การ์ดที่เหลือ ต่างก็ตามขึ้นมา

ผู้คนในสนามแข่งขันมากที่สุด ดังนั้นจำเป็นต้องใช้บอดี้การ์ดจำนวนมากไปปกป้อง

การแข่งขันในวันนี้ความยากค่อนข้างสูง

น่าจะพูดว่า เมื่อผู้เล่นถูกคัดออกมากขึ้นเรื่อยๆ ความยากของการแข่งขัน ก็เริ่มค่อยๆ เพิ่มขึ้น

วารุณีถึงขั้นได้ยินดีไซน์เนอร์บางคนเริ่มถอนหายใจ บอกว่าตัวนี้ตามการแข่งขันไม่ทัน

ถึงแม้ว่าเธอจะสงสาร ก็ไม่มีทางช่วย

เพราะนี่ก็คือความเป็นจริงๆ ความเป็นจริงที่โหดร้าย ทุกคนต่างก็อยากจะชนะ

อีกอย่างนี่คือการแข่งขันที่ตัดคนออก ไม่ใช่การแข่งขันมิตรภาพ

คิดแบบนี้แล้ว วารุณีสูดหายใจลึก กดทับความสงสารในใจลงไป เริ่มเข้าสู่โหมดแข่งขัน

มาถึงช่วงพักตอนกลางวัน วารุณีส่งภาพร่างการออกแบบไป เตรียมตัวจะไปทานข้าวเที่ยงกับเชอรีนที่ห้องพักผ่อน

ยังเดินไม่ทันกี่ก้าว ก็ถูกพนักงานคนหนึ่งเรียกเอาไว้ ในมือของพนักงานคนนั้นยังถือกล่องๆ หนึ่งไว้

เห็นกล่องๆ นั้นแล้ว วารุณีกับเชอรีนสบตากัน ทั้งสองต่างก็ไม่มีความตกใจ เห็นมีแต่ประโยคสองคำในแววตาของฝ่ายตรงข้ามว่า : มาแล้ว!

พวกเธอเดาออกตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าพัสดุอาจจะถูกส่งมาที่ห้องโถงแข่งขัน ตอนนี้กล่องที่อยู่ในมือของพนักงาน ก็ยืนยันการคาดเดาของพวกเธอแล้ว

“วารุณี นี่คือของขวัญที่เพื่อนของคุณให้คุณ ให้ฉันช่วยนำมาให้” พนักงานยื่นกล่องนั้นมา

วารุณียิ้มแล้วรับ “ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร” พนักงานโบกมือ ผ่านเธอไปแล้วจากไป

รอให้พนักงานเดินไปไกลแล้ว เชอรีนแย่งกล่องมาจากมือของวารุณี “ให้ตายเถอะ ส่งมาถึงที่นี่จริงๆ ด้วย”

เธอนำกล่องไว้ข้างหูแล้วใช้แรงเขย่า อยากฟังดูว่าข้างในคืออะไรกันแน่

ทว่าข้างในมีเสียงคลุมเครือ ฟังไม่ออกว่าเป็นอะไร

เชอรีนได้แต่ยอมแพ้ ทิ้งกล่องเข้าไปในถังขยะ “พอแล้ววารุณี ครั้งนี้พวกเราไม่ดูแล้ว หากเป็นพวกแมลงสาบอีก บินไปทั่วทุกทิศ อีกอย่างที่นี่ไม่ได้จับง่ายเหมือนห้องพักผ่อน”

วารุณีอื้มไปคำหนึ่ง “ไปเถอะ”

สำหรับวิธีที่เชอรีนทิ้งกล่องลงถังขยะเลย เธอเห็นด้วยและหวังว่าเป็นเช่นนี้ ตัวเธอเองก็คิดไว้ว่าจะทำแบบนี้

อีกอย่าง น่าจะเป็นเพราะว่า ‘เซอร์ไพรส์’ แบบนี้ได้รับมากเกินไป ตอนที่เธอเห็นมีคนนำกล่องพวกนี้มา ก็ไม่ค่อยมีการตอบสนองที่รุนแรงแล้ว

ทั้งสองกลับไปที่ห้องพักผ่อนต่อ

บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสองคนเห็นพวกเธอเดินมา รีบเปิดประตูออก “เชิญครับคุณนาย”

วารุณีพยักหน้า พาเชอรีนเข้าไป