บทที่ 559 จับคนได้แล้ว

ผู้ชายเห็นลูกทั้งสองคนตัวเองวิ่งมา ริมฝีปากยิ้มโค้ง จากนั้นก็นั่งลง รับเด็กทั้งสองไว้

“คุณพ่อ ไอริณคิดถึงคุณพ่อมากเลยค่ะ” ไอริณกอดคอของนัทธี พูดด้วยความอ้อน

อารัณก็พยักหน้า “ผมก็คิดถึงคุณพ่อครับ”

นัทธีจูบเด็กทั้งสองไปคนละที “นี่พ่อมาแล้วไม่ใช่เหรอ? หม่ามี๊ล่ะ?”

“หม่ามี๊อยู่ข้างๆ ครับ” อารัณหันหลังไป ชี้ไปทางข้างหลัง

นัทธีเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นบันไดชั้นสูงสุดของห้องโถงจากที่ไม่ไกล หญิงสาวที่สวยสง่าดั่งนางฟ้า ยืนอยู่ที่นั่น มองพวกเราด้วยรอยยิ้มที่เบิกบาน และโบกมือให้พวกเขา

นัทธีปล่อยเด็กทั้งสองออกแล้วลุกขึ้น จูงมือเด็กทั้งสอง เดินไปทางบันได

ในตอนที่เขาเดินไป ดวงตาของเขาอยู่บนตัวของผู้หญิงตลอดเวลา

ถึงแม้ว่าจะวิดีโอคอลกันทุกวัน ทว่ามีหน้าจอกั้นไว้ ก็สู้เจอกันต่อหน้าไม่ได้อยู่ดี

เจอกันต่อหน้า เขาสามารถเห็นเธอทั้งคนเลย

เธอก็ยังสวยขนาดนั้น ท้องแล้วก็ไม่ได้สูญเสียความสวยเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นยังมีเสน่ห์มากกว่าตอนไม่ท้องอีกด้วย ทำให้คนละสายตาไม่ได้เลย

นอกจากท้องจะโตขึ้นแล้ว หุ่นไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับว่ากำลังส่องไสว

มาถึงตรงหน้าของวารุณี นัทธีปล่อยมือของเด็กทั้งสองออก กางแขนไปทางวารุณี “ไม่กอดสามีของเธอหน่อยเหรอ?”

วารุณีหัวเราะ แล้วเข้าไปกอด “ตอนนี้นายยิ่งอยู่ยิ่งอ้อนเก่งแล้วนะ”

มารุตที่อยู่ไม่ไกลได้ยินประโยคนี้แล้ว พยักหน้าติดต่อกัน

ถูกต้อง เขารู้สึกว่าประธานมีปัญหาด้านสมอง

ในตอนที่อยู่ต่อหน้าคุณนาย จะยิ้ม จะพูดหวาน และสลิดมาก

ทว่าตอนที่คุณนายไม่อยู่ ประธานก็จะเหมือนกับเมื่อก่อน สีหน้าเย็นชา

นี่ก็คือความแตกต่างระหว่างคนนอกและคนในสินะ

“ใหญ่แล้ว” ขณะนี้ จู่ๆ นัทธีก็ปล่อยวารุณีออก พูดประโยคสองคำที่ทำให้เธอรู้สึกมึนงง

วารุณีมองเขา “อะไรใหญ่แล้ว?”

“ท้อง” นัทธีก้มหน้าลง จ้องท้องของเธอ

ทันใดนั้นวารุณีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “แน่นอนอยู่แล้ว นี่จะสี่เดือนแล้ว ตอนนี้ท้องก็ใหญ่ขึ้นวันละนิดวันละหน่อย แสดงว่าเด็กน้อยเจริญเติบโตได้ดี อีกอย่างในช่วงสี่เดือนก่อน เด็กน้อยก็เริ่มขยับได้แล้ว”

“ขยับได้?” นัทธียักคิ้ว ราวกับว่ารู้สึกตกใจในความมหัศจรรย์ของชีวิต

วารุณีพยักหน้า “ใช่แล้ว รอให้สี่เดือนกว่า ครั้งแรกที่เด็กน้อยขยับ ฉันบอกนายเป็นไง?”

พอถึงเวลานั้น เขาอาจจะไม่อยู่ข้างกายเธอ ดังนั้นเธอจึงพูดได้แต่แบบนี้

นัทธีพยักหน้า “โอเค”

“งั้นตอนนี้พวกเราเข้าไปก่อนเถอะ อาหารเย็นจะเย็นหมดแล้ว” วารุณีจูงมือของเขา

กลุ่มคนจำนวนมาก เดินเข้าไปในห้องโถง

ในคืนนั้น เชอรีนรู้ตัวเองดี เชิญเด็กทั้งสองไปนอนกับเธอ ให้วารุณีและนัทธีอยู่ด้วยกันสองคน

จุดนี้ นัทธีได้ส่งสายตาที่ไม่เลวให้กับเธอ ตัดสินใจให้เงินรางวัลกับเธอ

ในห้องนอน วารุณีและนัทธีทั้งสองปลอบใจอย่างอ่อนโยนกันไปสักพัก จึงจะโอบกอดกัน แล้วหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

เช้าวันที่สอง ทั้งสองยังไม่ตื่น ก็มีคนมาเคาะประตูห้อง “วารุณี วารุณี”

ข้างนอกมีเสียงที่ตื่นเต้นของเชอรีนดังเข้ามา

นัทธีขมวดคิ้ว แล้วลืมตาขึ้นทันที ในแววตามีความเย็นชาผ่านไป เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับพฤติกรรมของเชอรีนที่จู่ๆ ก็มาส่งเสียงดังใส่พวกเขา

ตัดสินใจในตอนนั้นว่า ยกเลิกเงินรางวัลของเชอรีน

“หืม......” ขณะนี้ วารุณีก็เริ่มขยับแล้ว ขนตาของเธอสั่นเล็กน้อย แล้วลืมตาขึ้น เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่ายังง่วงอยู่ น้ำเสียงก็มีความอ่อนแหบ “เชอรีนกำลังเรียกฉันเหรอ?”

“เปล่า เธอฟังผิดแล้ว หลับต่อเถอะ” นัทธีห่มผ้าให้เธอ

วารุณีกำลังจะพยักหน้า เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง เสียงของเชอรีนดังผ่านมาอีกครั้ง “วารุณี วารุณี!”

“……” ริมฝีปากของนัทธีกลายเป็นเส้นตรง